บทที่ 70 ต่อไปฉันจะบอกทุกคนว่า ไอ้หนูนี่เคยถล่มแม่แมลง

บทที่ 70 ต่อไปฉันจะบอกทุกคนว่า ไอ้หนูนี่เคยถล่มแม่แมลง

"เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้น!"

เสียงโวยวายดังระงมไปทั่วห้องบัญชาการ ทุกคนมีคำถามเดียวกัน ยกเว้นเพียงนายพลผู้หนึ่งที่ยังคงจับตาหน้าจอไม่วางตา มือไม้สั่นจนแก้วน้ำในมือร่วงแตกกระจายบนพื้น

เมื่อสายตาทุกคู่หันไปมอง เขาก็ชี้นิ้วที่สั่นเทาไปที่จอภาพตรงหน้าอย่างเหลือเชื่อ

"นั่น... หน้าจอเสียหรือเปล่า?"

หน้าจอเสีย?

ไม่มีทาง! ระบบแชร์ภาพนั้นเป็นสิทธิพิเศษที่เทพมอบให้ผู้ปลุกอาชีพ ตราบใดที่ยังมีวิสัยทัศน์ ก็สามารถถ่ายทอดภาพได้ต่อเนื่อง ไม่มีเสีย ไม่มีสะดุด

แต่สิ่งที่พวกเขาเห็นตรงหน้ากลับทำให้ทุกคนหัวใจสั่นสะท้าน

"นี่... คงไม่ใช่ว่าหน้าจอเสียจริงๆ ใช่ไหม?"

ภาพบนจอ ฝูงแมลงที่เคยแน่นขนัดราวทะเลดำ กลับหายวับไปหมดสิ้น!

แทนที่ด้วยพายุทรายขนาดมหึมาสูงหลายสิบเมตร กำลังโหมกระหน่ำปกคลุมพื้นที่รบทั้งแถบ

ท่านหลี่ยังคงนั่งอย่างมั่นคง แต่ไม้เท้าในมือกลับกำแน่นขึ้นเรื่อยๆ

เขานึกถึงคำรายงานของพลเอกฉินจือเมื่อครู่ ดูท่าเจิ้งมู่...ได้ลงมือแล้วจริงๆ

แต่แม้เขาจะผ่านศึกใหญ่มานับครั้งไม่ถ้วน ก็ยังไม่อาจเชื่อได้เลยว่าภาพตรงหน้านี้เกิดจากฝีมือของ "เด็กหนุ่ม" ที่เพิ่งปลุกพลังไม่กี่เดือนเท่านั้น

【คุณสังหาร ตั๊กแตนกินเลือด (Lv.27), ได้รับค่าประสบการณ์ 388, ดื่มเลือดเกราะสีฟ้า】

【คุณสังหาร แมลงพิษระเบิด (Lv.25), ได้รับค่าประสบการณ์ 261 】

【คุณ สังหารด้วงเกราะเหล็ก (Lv.29), ได้รับค่าประสบการณ์ 450 】

【คุณสังหาร แมลงวันโรคระบาด (Lv.18), ได้รับค่าประสบการณ์ 23 】

【คุณสังหาร...】

【คุณเลเวลอัพ! ปัจจุบันเลเวล 21!】

【คุณเลเวลอัพ! ปัจจุบันเลเวล 22!】

【คุณเลเวลอัพ! ปัจจุบันเลเวล 23!】

【คุณมีสกิลใหม่ให้เรียนรู้!】

บนดาดฟ้าฐาน ทุกคนยืนตะลึงงัน มองดูเสาควันดำทะยานขึ้นสูงจนทะลุเมฆไกลหลายกิโลเมตร

พวกเขาราวกับถูกเวทสะกดให้หยุดนิ่ง ไม่มีใครกล้าขยับหรือเอ่ยคำใดออกมาเลย

แม้เรดควีนจะตื่นเต้นจนตาเป็นประกาย แต่เธอก็ไม่ลืมหน้าที่

"การสอดแนมของนกลาดตระเวนเริ่มต้น... ยืนยันจำนวนเป้าหมายใหม่แล้ว"

"จำนวนเป้าหมายเหลือ 22,187 ตัว อัตราการทำลาย 45.46%"

"เริ่มติดตั้งคลื่นมหาสมุทรรอบสอง..."

แขนกลยักษ์เริ่มบรรจุกระสุนอีกครั้ง ในตอนนั้นเอง คนข้างกายเจิ้งมู่ที่เพิ่งได้สติกลับมาก็แทบกลั้นหายใจไม่อยู่

หลีเฉิงคุนหน้าแดงก่ำ กล่าวออกมาตะกุกตะกัก

"ฉ...ฉัน...เฮ้ย! หัวหน้า! นายเจ๋งสุดๆไปเลย! เจ๋งจริงๆ!!!"

ด้านหลัง ซังลั่วกับกู่หมิงก็มองเจิ้งมู่ราวกับมองเทพที่จุติลงมา ลืมเลือนเรื่อง "ช่างกลไร้ค่า" ไปสิ้น

ไร้ค่าอะไรกัน บ้านนายมีอาวุธที่เปลี่ยนสนามรบให้เป็นทะเลเพลิงได้งั้นเหรอ!

"เพื่อนเจิ้งมู่...ไม่สิ! หัวหน้าเจิ้งมู่! ต่อไปฉันจะติดตามนายเอง! ช่างหัวมหาวิทยาลัยเซิ่งชิงมัน!ฉันจะย้ายไปมหาวิทยาลัยเตรียมทหารตะวันตกเฉียงใต้!"

ซังลั่วถึงกับคุกเข่า กอดขาของเจิ้งมู่แน่นด้วยน้ำตาแห่งความศรัทธา

เสียงนั้นลอดเข้าไปในเครื่องสื่อสาร จนทำให้พลเอกฉินจือที่ยังตกตะลึงตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น

เจิ้งมู่ยิ้มมุมปาก กวาดตามองมา

"นายพลฉิน เป็นไงครับ? กำลังยิงของผม...พอใช้ได้ไหม?"

พลเอกฉินจือหน้าแดงวาบ หลงใหลจนไม่เหลือท่าทีเข้มงวดใดๆ อีก มองกระบอกปืนที่กำลังบรรจุใหม่ตรงหน้า กลืนน้ำลายเอื๊อก

"นี่...นี่มันยิงได้กี่รอบกันแน่?"

เจิ้งมู่หัวเราะเบาๆ "ผมจะยิงได้กี่รอบไม่สำคัญหรอก สำคัญคือ...พวกมันจะทนได้กี่รอบต่างหาก"

ฉินจือพยักหน้ารัวๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความหวัง ทันใดนั้นเอง เสียงหวีดแหลมสูงก็ดังทะลุออกมาจากควันดำ

แรงลมมหาศาลกวาดพัดจนม่านควันแตกกระจาย เผยให้เห็นร่างแม่แมลงเรืองทองตัวอ้วนพีที่เต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์

ลูกตาสิบกว่าคู่ฉายแววเกรี้ยวกราดปะปนความหวาดกลัว มันกรีดร้องลั่นใส่เจิ้งมู่กับพวกทันที ราวกับรับรู้ได้จากระยะไกล

"จี๊ดดด!!!"

แมลงนับหมื่นเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง ดั่งตอบรับเสียงสั่งการของราชินี

เรดควีนรีบรายงานเสียงเรียบ

"พบเป้าหมายใหม่ จำนวนเป้าหมายปัจจุบัน 28,700"

ได้ยินดังนั้นเจิ้งมู่ก็หัวเราะเยาะ "ไม่มีลูกไม้ใหม่แล้วสินะ?"

ทันใดนั้น เสียงของเรดควีนก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

"วิถีกระสุนคำนวณเสร็จสิ้น คลื่นมหาสมุทร รอบสอง ยิง!"

"ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!"

ลูกไฟนับร้อยเส้นโค้งพาดฟ้า แผดเผาจนฟ้าสว่างจ้า แม่แมลงเรืองทองกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง แมลงนับร้อยกรูกันเข้ามาห่อหุ้มร่างมันเป็นกำแพงชีวภาพหนาแน่น

การระเบิดลูกแล้วลูกเล่าซัดใส่จนผืนดินสะเทือนเลื่อนลั่น เสียงคำรามดังก้องไปทั่วท้องฟ้า

เจิ้งมู่มองค่าประสบการณ์ที่พุ่งขึ้นจนแทบเต็ม เขาจึงรีบกดอัปเกรดสกิลหลักทันที

【การสลักโมดูล Lv.3 ปลดล็อค! เวลาคูลดาวน์จาก 7 วันเหลือเพียง 12 ชั่วโมง อัตราสำเร็จเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล】

เมื่ออัปเกรดเสร็จสิ้น เขาก็ได้เเต่กัดฟันมองตัวเลขค่าประสบการณ์ที่หายไปเป็นล้าน "โหดชิบหาย..."

แต่ก็อดยิ้มไม่ได้ เพราะนี่คือก้าวกระโดดครั้งใหญ่ของช่างกล!

ทว่าก่อนจะได้พัก เสียงกรีดร้องของแม่แมลงเรืองทองก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เรดควีนรายงานต่อ

"จำนวนเป้าหมายเหลือ 20,861 ตัว อัตราการทำลาย 18.32%"

"กำลังติดตั้งคลื่นมหาสมุทรรอบสาม..."

ผืนทรายสีทองปั่นป่วนอีกครั้ง ฝูงแมลงจำนวนมหาศาลเริ่มผุดขึ้นมาไม่หยุด!

ภายในห้องบัญชาการบนเรือเฟยหยุน สีหน้ายินดีของนายพลซีหยงและคนอื่นๆ พลันแข็งค้าง มองภาพตรงหน้าด้วยความหนาวเหน็บ...

มอนสเตอร์น่ารังเกียจนี่ กำลังท้าทายอย่างโจ่งแจ้งใช่ไหม มันคงกำลังคิดว่าการโจมตีแบบนี้ไม่สามารถทำต่อได้ตลอดไปเเน่!

"ท่านหลี่ จะติดต่อกับนายพลฉินจือไหม? ลองดูสิว่าเจิ้งมู่จะยิงได้อีกกี่รอบ!"

ทุกคนขมวดคิ้วแน่น การสนับสนุนกำลังมาถึง แต่หากเจิ้งมู่ถ่วงเวลาไม่สำเร็จ พวกเขาก็ต้องเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อยื้อเอาไว้ให้ได้

ท่านหลี่ครุ่นคิดในใจ

พร้อมกับกำลังยิงที่เเสนโหดนี้ ก็ทำให้การประเมินเจิ้งมู่ของเขาพุ่งสูงขึ้นไปอีกขั้น

นี่ไม่ใช่แค่คนที่ควรทุ่มเทฝึกฝนเท่านั้น แต่ควรได้รับการคุ้มครองด้วยกำลังรบลับพิเศษ คุณค่าของเขาหลังจากเติบโต...อาจยิ่งใหญ่กว่าเทพผู้พิทักษ์ประเทศเสียอีก

เพราะการต่อสู้ของเจิ้งมู่ ไม่เคยเป็นการดวล 1 ต่อ 1เลย

เเละยิ่งเขาแข็งแกร่งขึ้นเท่าไหร่ สิ่งประดิษฐ์จักรกลของเขาก็จะยิ่งแข็งแกร่ง!

"การโจมตีระดับนี้ ไม่ต้องเดาก็รู้...ว่าคงเหลืออีกไม่กี่ครั้ง ฉันคาดว่าอีกรอบเดียวก็น่าจะหมดแล้ว"

ท่านหลี่หันมามองนายพลซีหยงด้วยสีหน้าเคร่งขรึม อีกฝ่ายสะท้านไปชั่วขณะ ก่อนจะลุกขึ้นตรงทันที

"ฝากพวกนายด้วย!"

นายพลซีหยงตอบรับด้วยการทำความเคารพเต็มยศ ก่อนจะก้าวเดินออกมา แม้ย่างก้าวจะสั่นเล็กน้อย แต่ทุกก้าวกลับหนักแน่น

"จี๊ดดด!!!"

แม่แมลงเรืองทองส่งเสียงเยาะเย้ย เมื่อเห็นฝั่งเจิ้งมู่ไร้การเคลื่อนไหว แล้วมันก็เริ่มเคลื่อนกายส่ายไปมา มีแมลงบริวารช่วยโอบอุ้มพามันมุ่งหน้าเข้าสู่อุโมงค์ที่ขุดไว้

รอยยิ้มชั่วร้ายผุดขึ้นบนมุมปากเจิ้งมู่

"ดูเหมือนลูกค้าท่านนี้...จะไม่พอใจในบริการของเรา เรดควีน ยิงจนหมดแม็ก!"

ในอีกด้าน ทันใดนั้น ขณะที่นายพลซีหยงแกว่งค้อนเหล็กลงพื้น เสียงหวีดหวิวแหลมสูงก็ดังขึ้นอีกครั้งจากเบื้องบน

"ไอ้หนุ่ม...ถ้าฉันรอดจากศึกนี้ จะต้องนั่งคุยกับนายให้ดีๆเเล้ว!"

นายพลซีหยงคำราม ก่อนจะสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นต้านแรงระเบิดมหาศาล

"เฮ้ย! พลังนี่มันบ้าไปแล้ว!"

พื้นทรายสั่นสะเทือน ควันคลุ้งกระจาย

แต่เสียงกรีดร้องของแม่แมลงกลับดังขึ้นอีกระลอก ยิ่งทำให้นายพลซีหยงโกรธจนเลือดขึ้นหน้า

"บัดซบ! คิดว่าคนอย่างซีหยงจะไม่มีทางเล่นงานแกแล้วหรือไง!"

เขาไม่รอให้ควันจาง ก็รีบใช้พลังจิตระบุตำแหน่งของศัตรูทันที ก่อนจะพุ่งทะยานเข้าสู่พายุทรายเบื่องล่าง

เเละในไม่ช้า เขาก็แช่แข็งแมลงที่กระเสือกกระสนลุกขึ้นหลายสิบตัว แต่ยังไม่ทันได้ยกค้อนตีซ้ำ เสียงหวีดหวิวแหลมสูงก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"นายพลซีหยง! ถอยเร็ว! การโจมตีมาแล้ว!" เสียงเตือนดังลั่นจากเครื่องสื่อสาร

นายพลซีหยงสบถเสียงดัง "แม่เจ้า! ถ้ารอพวกนายรายงาน ฉันคงถูกบดเป็นเศษเนื้อไปแล้ว!"

ความเร็วในการถอยกลับพุ่งทะยานยิ่งกว่าตอนบุกเข้าไป เพียงชั่ววินาทีเขาก็พ้นเขตรัศมี ก่อนระเบิดครั้งใหม่จะโถมซัดจนพื้นทรายกระเพื่อม

"อ้าว! อ้าว! อ้าว!"

ร่างมหึมาของเขาลอยคว้างกลางอากาศเหมือนตุ๊กตาถูกค้อนฟาด หัวปักลงพื้น ครึ่งตัวจมอยู่ในทราย

เขาดึงตัวขึ้นมาอย่างทุลักทุเล ใบหน้ามึนงง ก่อนจะเห็นลูกน้องสิบกว่าคนวิ่งเข้ามาหา

"นายพลซีหยง!"

แต่เมื่อเห็นสภาพของเขาในตอนนี้ แต่ละคนก็หน้าขึ้นสี พยายามกลั้นหัวเราะเต็มที่

"พวกนายหัวเราะห่าอะไรกัน! ไปถามเร็วสิว่ายังจะยิงเพิ่มอีกไหม?!"

นายพลซีหยงเช็ดหน้าที่เปื้อนทรายออก ก่อนจะหันไปมองพายุทรายที่ยังโหมแรง พลางพึมพำ

"ถ้าหากสามารถโจมตีได้สี่รอบ...ไอ้หนูนั่นก็คงมีพลังระดับถล่มเมืองได้แล้วสิ?"

แต่ยังไม่ทันพูดจบ เสียงหวีดหวิวก็ดังซ้ำอีกครั้ง คราวนี้โจมตีติดๆ กัน!

"ห้ารอบแล้ว! นี่คิดจะขึ้นสวรรค์คนเดียวเลยหรือไงวะ! แค่เพิ่งปลุกพลังได้สามเดือนเองนะ!"

ในใจของเขาแม้จะโกรธ แต่นายพลซีหยงก็อดอิจฉาไม่ได้

….

ที่บนดาดฟ้า ของรถฐานทัพใหญ่ เรดควีนได้รายงานเสียงเรียบ

"จำนวนเป้าหมายใหม่ 2,671 ตัว อัตราการทำลาย 67.33%"

"ระบบคลื่นมหาสมุทรหมดกระสุนแล้ว..."

นายพลฉินจือถอนหายใจโล่งอกทันที "ยุติการโจมตี! จบการยิง!"

แต่เจิ้งมู่กลับหรี่ตา จ้องจอที่ยังไม่ขึ้นข้อความว่าแม่แมลงตายเเล้ว ริมฝีปากของเขาก็ยกยิ้มขึ้น

"เรดควีน ทำต่อ!"

【รีเซ็ตกำลังยิง Lv 3】 ถูกเรียกใช้งาน แขนกลของคลื่นมหาสมุทรเริ่มบรรจุกระสุนอีกครั้ง

สีหน้าของนายพลฉินจือซีดเผือดขึ้นมา  "ไม่ใช่ว่ากระสุนหมดแล้วเหรอ?!"

เจิ้งมู่หัวเราะเบาๆ "ก็จริงครับ ผมก็เลยเติมใหม่ยังไงล่ะ สกิลมีไว้ใช้ไม่ใช่เหรอ?"

ทุกคนรอบตัวถึงกับนิ่งอึ้งไปหมด ในขณะที่ปืนยักษ์กำลังจะคำรามอีกครั้ง

ด้านสนามรบ นายพลซีหยงที่เพิ่งโล่งอกเมื่อครู่ พอได้ยินเสียงคำสั่งใหม่จากฉินจือ ก็เกือบจะสำลักตาย

"ถอย! ถอยเดี๋ยวนี้ การโจมตีมาแล้ว!!!"

นายพลซีหยงเงยหน้ามองท้องฟ้าที่สว่างวาบอีกครั้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มทั้งตื่นเต้นทั้งยอมรับ

"ถ้าฉันรอดกลับไปได้นะ...ฉันจะบอกทุกคนเลยว่า ฉันเคยเห็นไอ้หนูนี่ ถล่มแม่แมลงมากับตา!!!"