บทที่ 67 เหตุผันผวนในทะเลทราย! แม่แมลงเรืองทองเลเวล 63
บทที่ 67 เหตุผันผวนในทะเลทราย! แม่แมลงเรืองทองเลเวล 63
บทที่ 67 เหตุผันผวนในทะเลทราย! แม่แมลงเรืองทองเลเวล 63
"อ๊ากกก! ช่วยด้วย!!!"
เสียงกรีดร้องโหยหวนของหวังหลงดังสะท้อนขึ้นมาจากด้านหลัง
ซังลั่วหันกลับไปโดยสัญชาตญาณ แต่สิ่งที่เห็นทำให้ดวงตาเบิกโพลง รูม่านตาหดเล็กลงจนแทบมองไม่เห็น สีหน้าซีดเผือดทันที
สิ่งที่เคยเป็นเพียงรูปปั้นหินไร้ชีวิต กำลังแตกกระจาย เผยให้เห็นร่างแมลงยักษ์สีเทาขาวบวมอืด แสนน่าขยะแขยง พลังอำนาจที่มันแผ่ออกมาทำให้ทุกคนตัวสั่นไม่หยุด
และที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้น
มันกำลังจับหวังหลงไว้แน่น!
"ซังลั่ว! ช่วยฉันที!"
เสียงกรีดร้องตื่นตระหนกของหวังหลงปลุกซังลั่วให้ตั้งสติ เขาไม่ทันคิดอะไรอีก ยกมือควบคุมทรายรอบตัวทันที
【ทรายหักกระดูก】!
กระแสทรายมหาศาลพุ่งทะยานออกไปราวกับรถไฟบ้าคลั่ง มุ่งโจมตีมอนสเตอร์เบื้องหน้าเต็มกำลัง
แต่ในเสี้ยววินาทีถัดมา
"จี๊ดดดดดด!!!"
เสียงแหลมสูงแหวกทะลุอากาศ ราวกับใบมีดคมกริบแทงตรงเข้าสมอง ทุกคนรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังสั่นคลอน
ซังลั่วที่เมื่อครู่เหมือนเป็นราชาแห่งทะเลทราย จู่ๆ เลือดก็ทะลักออกจากตา ปาก และจมูก ร่างกายอ่อนแรงทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างสิ้นท่า
ทรายที่เขาควบคุมอยู่ก็สลายหายไปในพริบตา
เขามองค่าพลังชีวิตบนหน้าต่างสถานะด้วยความสับสน
"เลือด…สามพันกว่า… แค่เสียงเมื่อกี้ มันทำให้ฉันเหลือแค่เศษเสี้ยวได้ยังไงกัน!?"
หวังหลงที่เห็นภาพตรงหน้าก็สิ้นหวังตะโกนลั่น "แปลงร่างสิ! เร็วเข้า! แปลงเป็นช้างแมมมอธ!!!"
แต่ไม่ว่าหวังหลงจะพยายามใช้สกิลแค่ไหน บนหน้าต่างสถานะก็มีเพียงข้อความสีแดงกระพริบไม่หยุด
【สถานะปิด – ไม่สามารถใช้สกิลได้】
【สถานะปิด – ไม่สามารถใช้สกิลได้】
【สถานะปิด...】
ความสิ้นหวังพุ่งขึ้นถึงขีดสุด
เขามองกรงเล็บที่แข็งแกร่งของแมลงยักษ์ที่ปักลึกเข้าร่าง รัดเขาแน่นจนขาไร้เรี่ยวแรง กลิ่นเหม็นคาวคละคลุ้งไปทั่ว ทันใดนั้นปากมหึมาที่เต็มไปด้วยหนามแหลมก็อ้ากว้างออกมา ราวกับจะกลืนกินเขาลงไปทั้งตัวในคราวเดียว
"อ๊ากกกกกก! ไม่!!!!"
ฉึก!
ร่างครึ่งบนของหวังหลงถูกยัดเข้าไปในปากของมอนสเตอร์ ซังลั่วที่ยังนอนแน่นิ่งอยู่กับพื้นถึงกับเบิกตากว้างสุดชีวิต ความสิ้นหวังเข้าครอบงำทุกอณู
เขาพยายามจะขยับ แต่เพียงแค่ยกนิ้วก็ทำไม่ได้แล้ว
【สถานะผิดปกติ: ความล่มสลายทางจิต – สูญเสียความสามารถในการเคลื่อนไหวชั่วคราว (ระยะเวลา 2 นาที)】
เขาทำได้เพียงกัดฟัน ใช้สกิลสุดท้ายที่ยังเหลืออยู่
ตรวจสอบ!
【ชื่อ: แม่แมลงเรืองทอง (บอส)】
【เผ่าพันธุ์: แมลง】
【เลเวล: 63】
【HP: 146,000 / 200,000】
【MP: 128,000 / 210,000】
【พละกำลัง: 3,339】
【ความว่องไว: 542】
【พลังจิต: 8,607】
【พลังกายภาพ: 3,493】
【สกิล: แม่แมลง Lv.3, ไอราชาแมลง Lv.2, เรียกฝูงแมลง Lv.3, ย่ำยีจิตใจ Lv.2, ฟื้นฟู Lv.1 ...】
ซังลั่วได้แต่สบถในใจ "เชี่ย! หวังหลง! มึงพากูมาตายแท้ๆ เลยโว้ย!!!"
ภาพชีวิตทั้งชีวิตฉายซ้ำในหัวราวกับหนังสั้นตั้งแต่ต้นจนจบ เขา…ทายาทตระกูลใหญ่ทางตะวันตกเฉียงเหนือ ผู้ที่ใช้ชีวิตเสเพลแต่ยังเป็นที่รักของครอบครัว ผู้ที่ถูกชะตาลิขิตให้เป็นผู้ปลุกอาชีพระดับ S อันหายากในโลกนี้
แต่สุดท้าย ทุกสิ่งกำลังจะถูกฝังกลบใต้คมเขี้ยวของมอนสเตอร์เลเวล 63... แถมยังเป็นบอส!
แม้แต่เขาในสิบชาติข้างหน้าก็ไม่อาจจะต่อกรกับมันได้
เมื่อความตายกำลังใกล้เข้ามา เขากลับหลับตาเตรียมยอมรับชะตากรรม
ฟุ่บ!
พื้นทรายเบื้องล่างสั่นสะเทือน ก่อนกลายเป็นมวลทรายมหึมาห่อหุ้มร่างเขาไว้ ความมืดปกคลุมดวงตาอีกครั้ง
เมื่อแสงกลับมา เขาพบว่าตัวเองกำลังถูกยกสูงขึ้นอยู่บนท้องฟ้า
"ถ้าไม่อยากตาย ก็ได้สติเดี๋ยวนี้!!!"
เสียงดุดันดังขึ้นข้างหู เขาหันไปมอง เห็นเจียงหลานหลานที่กำลังใช้พลังควบคุมภูตทรายของเก๋อเฟิง มอบโอกาสรอดชีวิตให้เขา
ทรายที่รวมตัวกันเป็นก้อนคล้ายสไลม์ กำลังพุ่งทะยานด้วยความเร็วสูงข้ามทะเลทรายเข้ามา
ซังลั่วหน้าซีดเผือด ตะโกนสุดเสียง "หนีเร็ว! วิ่งเต็มกำลัง! มัน…มันคือบอสเลเวล 63!!!"
ทุกคนหน้าถอดสีทันที แม้แต่กู่หมิงที่ปกติสงบที่สุดยังเสียงแข็ง "ไปที่จุดอพยพ! เร็วเข้า! ฝ่ายตรวจสอบต้องเห็นแล้วแน่ๆ! ตอนนี้สิ่งเดียวที่เราต้องทำ…คือรอด!"
และก็เป็นไปตามคาด
บนท้องฟ้า เรือเฟยหยุนหลายลำได้ส่งสัญญาณเตือนสูงแหลมดังลั่น
"แจ้งเตือน! ผู้เข้าสอบทุกคนในพื้นที่! ถอยทันที! ห้ามเข้าใกล้เขตอันตรายโดยเด็ดขาด!"
"หน่วยเคลื่อนที่! เตรียมกำลังเต็มที่! หาวิธีกำจัดมอนสเตอร์ตัวนี้โดยเร็วที่สุด!"
บรรยากาศตึงเครียดที่สุดเท่าที่เคยมีมา
ในห้องบัญชาการ สีหน้าของท่านหลี่เคร่งขรึมราวกับน้ำแข็ง ข้างกายเขา ฉี่ไท่ปรากฏตัวขึ้นมาไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่
"พื้นที่ทดสอบนี่ไม่ได้ผ่านการตรวจสอบมาก่อนเหรอ? ไม่ได้ยืนยันอย่างชัดเจนว่าไม่มีมอนสเตอร์ที่มีเลเวลเกินขอบเขตเหรอ? แล้วนี่มันอะไรกัน?"
ฉี่ไท่ขบกรามแน่น ความรู้สึกหนักอึ้งถาโถมอยู่ในอก
หลิวเว่ยฉีรีบพูดขึ้นทั้งโกรธทั้งกังวล "ฉี่ไท่! ความบกพร่องของคุณทำให้เราเสียอัจฉริยะระดับ S ไปหนึ่งคนแล้ว! หวังหลงไม่ใช่แค่ผู้เข้าสอบธรรมดา เขาเป็นนักเลียนแบบสัตว์! ถ้าได้รับการฝึกฝนอย่างเหมาะสม อนาคตเขาอาจจะก้าวขึ้นเป็นหนึ่งในสิบเทพผู้พิทักษ์ของประเทศเลยนะ!"
"คุณเป็นอาชญากรของประเทศ!"
หลิวเว่ยฉีตะโกนลั่น ดวงตาแดงก่ำราวกับจะร้องไห้ หากไม่รู้จักเขามาก่อน อาจคิดว่าเขาเจ็บปวดใจอย่างแท้จริงที่อัจฉริยะของประเทศต้องจากไป
แต่ท่านหลี่เพียงโบกมือ ตัดบทด้วยน้ำเสียงเย็นชา "พอแล้ว! ไม่ต้องพูดเรื่องไร้สาระ ภารกิจหลักตอนนี้คือกำจัดบอสที่โผล่มาโดยไม่คาดคิดให้เร็วที่สุด เพื่อให้การทดสอบดำเนินต่อไปได้!"
จากนั้นสายตาเฉียบคมของเขาก็หันไปยังพลเอกฉินจือและเหอกวง "ฉินจือ เหอกวง พวกนาย"
"ท่านหลี่! ดูนี่เร็ว!"
เสียงเจ้าหน้าที่ทหารดังแทรกขึ้นมาอย่างกะทันหัน สายตาทุกคู่หันไปยังภาพถ่ายทอดสด ก่อนจะพร้อมใจกันกลั้นหายใจ
"ซี้ด...!"
"บ้าเอ๊ย มอนสเตอร์นี่...มันเรียกสมุนได้ด้วย?!"
ในภาพ แม่แมลงเรืองทองที่ยังนิ่งเงียบอยู่เมื่อครู่ พลันแผดเสียงแหลมสูงสะท้านฟ้า เพียงชั่วพริบตา ทรายรอบๆ ก็เริ่มปั่นป่วนเดือดพล่านราวน้ำกำลังเดือด เเละสิ่งที่โผล่ขึ้นมาคือแมลงยักษ์สูงเกือบสองเมตร พุ่งทะลักออกมาจากทะเลทรายเป็นสายไม่สิ้นสุด
เพียงอึดใจเดียว พื้นที่รอบหลุมก็แน่นขนัดไปด้วยแมลงนับพันตัว และที่เลวร้ายยิ่งไปกว่านั้น คือความเร็วในการผุดขึ้นยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด!
คราวนี้แม้แต่ท่านหลี่ก็ต้องลุกพรวด สั่งการด้วยน้ำเสียงเข้มแข็ง "ส่งคำสั่งด่วน! กำลังเคลื่อนที่ทั้งหมด ไม่ต้องไปยุ่งกับพวกแมลงพวกนี้! จัดการอพยพผู้เข้าสอบให้เร็วที่สุด พาทุกคนออกไปที่ชายขอบทะเลทรายทันที!"
เห็นได้ชัดว่า สถานการณ์ในตอนนี้เลวร้ายยิ่งกว่าที่คิดมาก เดิมทีหวังเพียงควบคุมเพื่อให้การทดสอบดำเนินต่อไปได้ แต่ตอนนี้ การรักษาชีวิตผู้เข้าสอบคือภารกิจสำคัญอันดับหนึ่ง
"แจ้งเมืองหวงซา ส่งกำลังเสริมเข้ามาในทะเลทรายโดยเร็ว ช่วยอพยพผู้เข้าสอบทุกคนที่อยู่ใกล้ๆ!"
ทันใดนั้น เรือเฟยหยุนหลายลำก็ผ่าเมฆลงมา ราวกับกองทัพฉุกเฉินเข้าสู่สมรภูมิ
เจิ้งมู่ หลีเฉิงคุน และหลั่นปิ่งเยว่ที่อยู่ในรถฐานทัพ ถึงกับตะลึงงัน
"เจ้านาย! มีบอสอันตรายปรากฏในทะเลทราย ตรวจพบว่าอยู่ที่เลเวล 63!"
เสียงเรดควีนดังขึ้นพร้อมกับภาพบนจอ ร่างมหึมาของแม่แมลงเรืองทองฉายชัดออกมา และสิ่งที่ทำให้เจิ้งมู่ขนลุกยิ่งกว่าก็คือ รอบตัวมันดันเต็มไปด้วยแมลงนับไม่ถ้วน รูปร่างแตกต่าง หลากหลายสายพันธุ์ จนแทบมองไม่เห็นผืนทราย
"โธ่เว้ย...เลเวล 63?" หลีเฉิงคุนอุทานเสียงสั่น "ก่อนที่ทหารจะเลือกสนามสอบ พวกเขาไม่ได้ตรวจสอบอย่างละเอียดก่อนแล้วหรือไง?"
สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกใจ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะโล่งอกในใจ "ดีที่เราไปดักที่จุดอพยพแทน ถ้าไปเจอเข้าตรงๆ ต่อให้พวกเรา ก็ไม่รอดแน่..."
เจิ้งมู่เพียงพยักหน้า สีหน้าหนักอึ้ง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นความน่ากลัวของเผ่าแมลงชัดๆ
กล้องลาดตระเวนขยับ ภาพที่ฉายยิ่งชัดเจนขึ้น จำนวนแมลงถูกยืนยันแล้ว
17,000 ตัว!
แม้ส่วนใหญ่จะมีเพียงเลเวลต่ำกว่า 15 แต่ด้วยปริมาณมหาศาล แมลงเลเวลสิบห้าก็สามารถทำลายเมืองมนุษย์ได้ทั้งเมืองแล้ว
และนี่...ก็เป็นเพียงการเรียกฝูงระลอกแรกของแม่แมลงเรืองทองเท่านั้น!
ถ้าให้เวลามากกว่านี้ จำนวนจะพุ่งขึ้นเรื่อยๆ อย่างไร้ขีดจำกัด!
เจิ้งมู่จึงหรี่ตาลง สายตาเฉียบคมวาบประกาย ตบโต๊ะดังปัง "กลับรถ! มุ่งหน้าไปที่ฝูงแมลง!"
"หา?! นายบ้าไปแล้วหรือไง!" หลั่นปิ่งเยว่ร้องลั่น
หลีเฉิงคุนก็แทบไม่อยากจะเชื่อหู "หัวหน้า! นั่นมันมอนสเตอร์ระดับ 63 เป็นบอสนะ! เราไปก็เหมือนเดินเข้าไปตายชัดๆ!"
แต่เจิ้งมู่เพียงส่ายหน้าเบาๆ "ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก ถ้าอยากหนี เราหนีได้อยู่แล้ว เก็บรถฐานทัพเข้ากระเป๋า แค่ด้วยความเร็วของลิคเกอร์ พวกมันก็ไม่มีทางตามทันได้เเล้ว"
ดวงตาของเขาฉายแววเด็ดเดี่ยว "แต่ถ้า...เราฆ่าพวกแมลงได้สักส่วนล่ะ?"
คำพูดนั้นทำให้ทั้งหลั่นปิ่งเยว่และหลีเฉิงคุนอึ้งไป เจิ้งมู่ชี้ไปที่รถฐานทัพตรงหน้า "พวกนายถามมาตลอดไม่ใช่เหรอ ว่าฐานนี้มีวิธีโจมตีไหม? พวกนายอยากดูหรือเปล่าล่ะ?"
สองคนถึงกับกลืนคำพูดลงคอทันที เพราะหลังจากที่ได้เห็นพลังของออพติมัสไพรม์มากับตา ใครเล่าจะไม่อยากรู้ว่า [หุ่นยนต์ทรานส์ฟอร์มเมอร์·รถฐานทัพ] สีแดงระดับผู้กล้าที่สูงกว่าและแข็งแกร่งกว่านั้นจะแสดงพลังขนาดไหน?
เรดควีนรับคำสั่งทันที รถฐานทัพค่อยๆ หมุนหัวเปลี่ยนทิศ เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นรัวๆ
"ผู้เข้าสอบทุกคนโปรดทราบ! มีมอนสเตอร์ระดับอันตรายปรากฏในพื้นที่ โปรดอพยพออกจากพิกัด XXX, YYY โดยด่วน เรือเฟยหยุนจะเข้าช่วยเหลือท่านในเวลาอันสั้นที่สุด!"
แม้คำประกาศจะบอกว่า "ช่วยเหลือ" แต่ทุกคนต่างเข้าใจดีว่าไม่มีใครคาดคิดว่าผู้เข้าสอบจะบ้าพอจะบุกเข้าไปในนรกแห่งแมลงนั้น
ยกเว้น...เจิ้งมู่ ผู้ที่แตกต่างมาตั้งแต่วันแรกของการทดสอบ!
ในขณะที่ทุกฝ่ายกำลังวุ่นวายอพยพผู้เข้าสอบออกจากพื้นที่ เขากลับบังคับรถฐานทัพขนาดมหึมา มุ่งตรงสู่พิกัดแห่งความตาย
"เจ้านาย ตรวจพบผู้เข้าสอบที่กำลังอพยพอยู่ด้านหน้า อีกห้านาทีจะปะทะกับเรา"
"ไม่ต้องสนใจ"
"รับทราบ!"
ในอีกด้าน เจียงหลานหลานและกลุ่มเพื่อนกำลังวิ่งหนีเอาชีวิตรอด หอบหายใจแทบไม่ทัน ลืมแม้กระทั่งเวลา
จนกระทั่งพลัง MP ของทุกคนใกล้จะหมดเกลี้ยง จึงได้หยุดพักหอบหายใจ
"พวก… พวกแมลงคงไม่ตามมาเร็วขนาดนั้นนะ?"
เก๋อเฟิงหอบแฮ่กๆ เหงื่อชุ่มตัว ในฐานะนักเรียกวิญญาณระดับ S ที่ต้องบังคับภูตทรายพร้อมเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงต่อเนื่อง มันไม่ใช่เรื่องเล็กเลย ตอนนี้ยาฟื้นฟู MP ที่เหลือก็หมดเกลี้ยง ใบหน้าซีดเผือด ดวงตายังคอยเหลียวไปมองข้างหลังเป็นระยะ
ข้างๆ อาเล็กของเขาก็เริ่มหน้าซีดไม่แพ้กัน
ระหว่างทางที่หนี ได้มีฝูงแมลงกว่าสิบตัวไล่กวด จนต้องอาศัยวิญญาณร้ายสองดวงช่วยยันไว้กว่าจะหลุดรอดออกมาได้ ทุกคนล้วนเหนื่อยจนแทบหมดแรง
"หยุดไม่ได้! ต้องไปต่อ รีบไปที่จุดอพยพเร็ว..."
กู่หมิงเก็บอาวุธขึ้นสะพาย แล้วแบกซังลั่วกับเก๋อเฟิงพาดบ่าข้างละคน แต่ทันใดนั้น เสียงกึกก้องสะเทือนพื้นก็ดังขึ้น จนทำให้สีหน้าทุกคนเปลี่ยนไปทันที
"ไม่นะ! ตามมาเร็วขนาดนี้เลยเหรอ!" หลานหลานถึงกับตะโกนลั่น น้ำเสียงตื่นตระหนกชัดเจน
ทว่าในขณะที่พวกเขากำลังแตกตื่น มองหาเนินทรายเพื่อหลบซ่อน สิ่งที่ปรากฏต่อสายตากลับทำให้ทุกคนชะงักงัน
เงาร่างมหึมากำลังวิ่งฉิวอยู่บนผืนทะเลทราย!
"นั่นมัน… นั่นมันสิ่งประดิษฐ์จักรกลของเจิ้งมู่เหรอ?!"
ทุกคนอ้าปากค้างด้วยความตกใจ แต่ยังไม่ทันเข้าใจว่าทำไมเจิ้งมู่ถึงมาโผล่ที่นี่ ยานพาหนะขนาดมหึมาก็แล่นพ้นเนินทรายด้านหลังขึ้นมา
เมื่อเห็นรถฐานทัพขนาดใหญ่สูงตระหง่านสี่ถึงห้าชั้น สมองทุกคนพลันขาวโพลน
"นั่นก็เป็นสิ่งประดิษฐ์จักรกลของเจิ้งมู่ด้วยงั้นเหรอ?!"
ซังลั่วกลืนน้ำลายดังเอื๊อก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น
T-800, ลิคเกอร์, นกลาดตระเวน และด้วงระเบิด ชื่อพวกนี้ที่ผู้เข้าสอบต่างบ่นถึงไม่หยุดหย่อน ทุกคนล้วนรู้จักกันดีทั้งนั้น แต่ไม่เคยมีใครรู้เลยว่า เจิ้งมู่ยังมี “ไพ่ตาย” เป็นรถฐานทัพที่ใหญ่และน่าสะพรึงขนาดนี้ซ่อนอยู่!
ในจังหวะนั้นเอง เจียงหลานหลานราวกับนึกบางสิ่งขึ้นมาได้ รีบวิ่งตรงไปทางรถรบทันที
"หยุดก่อน! หยุดก่อนนะ!"
"น้าเล็ก!"
ทุกคนแทบจะหัวใจวาย เมื่อเห็นเธอวิ่งเข้าไปหายักษ์เหล็กตรงๆ เก๋อเฟิงถึงกับเสียหลักร่วงลงจากบ่าของกู่หมิงลงพื้นเสียงดังตุ้บ
ในรถฐานทัพ เจิ้งมู่ที่เห็นภาพตรงหน้า ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย เวลาแบบนี้ไม่รีบไปจุดอพยพ แต่มาขวางเขาทำไม?
เสียงเบรกดังเอี๊ยด ฝุ่นทรายตลบอบอวล เจียงหลานหลานเผลอสำลักจนกลืนทรายเข้าไปเต็มปาก
"อ่อก! แค่กๆ อ่อก..."
บันไดเหล็กถูกปล่อยลงมาจากด้านข้างของรถฐานทัพ ร่างสูงของเจิ้งมู่ก้าวลงมา สายตาจับจ้องไปยังหญิงสาวที่ดูทุลักทุเลตรงหน้า พลางเอ่ยถามเรียบๆ
"ขวางฉันทำไม? หรือว่าอยากจะยกบัตรคะแนนให้ถึงมือ?"
เจียงหลานหลานเงยหน้าขึ้น แม้จะเป็นการพบกันครั้งแรก แต่ชื่อเสียงและหน้าตาของเจิ้งมู่ ตอนนี้ไม่มีผู้เข้าสอบคนไหนไม่รู้จัก เธอจึงไม่สนใจ แม้จะเลอะทรายไปทั้งตัว รีบพูดออกมาด้วยความลนลานทันที
"พวกนายไม่ได้รับข่าวหรือ! เขตกลางเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น พวกเราเพิ่งหนีออกมาจากที่นั่น! ที่นั่นมีบอสแมลงที่น่ากลัวมาก!"
เจิ้งมู่มองเด็กสาวตรงหน้าด้วยแววตาประหลาดใจ ไม่คิดเลยว่าเธอจะขวางเขาเพราะคิดว่าเขาไม่รู้เรื่องนี้
เขาส่ายหน้ายิ้มบางๆ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ
"ขอบคุณสำหรับความหวังดี แต่สิ่งที่เธอพูด... ฉันรู้นานแล้ว ไม่เพียงแค่รู้สถานการณ์ที่นั่น เเต่ฉันยังรู้ด้วยว่าเจ้าตัวซวยที่พาพวกเธอไป ถูกมอนสเตอร์กลืนลงท้องไปแล้ว"
ได้ยินดังนั้น หลานหลานถึงกลับหน้าแดงเขินอาย เพราะยังไม่ลืมว่าตอนแรกที่พวกเธอมุ่งไปหามอนสเตอร์นั้น มีจุดประสงค์อะไรกันแน่
แต่แล้วเธอก็พลันสะดุ้งเฮือก อุทานเสียงดัง
"เดี๋ยว! นายบอกว่าจะไปหามอนสเตอร์นั่นตรงๆ งั้นเหรอ?! นายบ้าไปแล้วหรือไง?!"
เจิ้งมู่ก้มดูนาฬิกาข้อมือ สีหน้าเต็มไปด้วยความเร่งรีบ เขาต้องไปให้ถึงก่อนที่ฝูงแมลงจะกระจายตัว หากพลาดช่วงนี้ พลังของ "ฐานทัพที่ล้ำค่า" ก็จะไร้ค่าไปในทันที
"เพื่อนนักเรียน ตอนนี้ฉันรีบมาก ไม่ว่าพวกเธอจะคิดว่าฉันวิ่งไปตายหรือไม่ก็ตาม มีแค่สองทางเลือก รีบไปที่จุดอพยพ... หรือไม่ก็ขึ้นรถ แล้วไปตายด้วยกันกับพวกเรา!"