บทที่ 58 ไอ้หมอนี่โกง! เขาโกง!

บทที่ 58 ไอ้หมอนี่โกง! เขาโกง!

"นั่นมันใช่หนัง ‘กระทุ้งบ้าคลั่ง 2000 ครั้ง’ ที่เพิ่งเข้าฉายเมื่อไม่นานนี้หรือเปล่าครับ..."

เลขาพึมพำเสียงเบา จนทุกคนรอบตัวหันไปมองเขาพร้อมกัน  ดวงตาเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

เวลานี้ยังจะมีอารมณ์มาสนใจเรื่องแบบนั้นอีกเหรอ? หรือคิดจะใช้ข้ออ้าง ‘ดูหนังผิดกฏการสอบ’ มาร้องเรียน เพื่อให้มหาวิทยาลัยเตรียมทหารตะวันตกเฉียงใต้ตัดสิทธิ์เจิ้งมู่ออกไป?

หลิวเว่ยฉีแทบอยากเอาดาบฟาดหัวลูกน้องของตัวเองเสียให้รู้แล้วรู้รอดไป เขาเหลือบมองเลขาด้วยสายตาไม่พอใจ ก่อนจะหันไปจ้องเจ้าหน้าที่ฝ่ายตรวจสอบ

"ผู้เข้าสอบชื่อเจิ้งมู่คนนี้ ตัวอยู่เฉยๆแต่คะแนนกลับพุ่งขึ้นอย่างติดจรวดเเบบนี้! พวกคุณไม่เจอการเตือนผิดปกติสักนิดเลยเหรอ? เห็นชัดๆ ว่าเขาโกง!"

เจ้าหน้าที่ตรวจสอบหลายคนมองหน้ากัน ก่อนส่ายหัวช้าๆ

"อธิการบดีหลิว โปรดใจเย็นก่อนครับ เรื่องตรวจสอบผลการต่อสู้และคะแนนของผู้เข้าสอบทั้งหมดอยู่ในความรับผิดชอบของพวกเราเอง แต่…เสียใจด้วย ผู้เข้าสอบเจิ้งมู่ ไม่ได้มีการทำผิดกฏใดๆเลย"

เเต่ยังไม่ทันที่หลิวเว่ยฉีจะได้โวยอะไรต่อ จอแสดงผลตรงหน้าก็เปลี่ยนภาพขึ้นมา

สิ่งประดิษฐ์จักรกลของเจิ้งมู่กำลังล่ามอนสเตอร์ในเขตชายขอบทะเลทรายกลืนกระดูกอย่างรวดเร็วและสะอาด ไม่มีคำสั่งจากมนุษย์สักคำเดียว

T-800 และลิคเกอร์ที่เขาสร้างขึ้น กำจัดมอนสเตอร์ราวกับพายุซัดผ่าน เหยื่อเหล่านั้นแทบไม่ทันได้ร้องออกมาเเม้เเต่เสียงเดียว

ภาพถ่ายทอดสดจากกล้องต่างๆ ถูกเปิดขึ้นทีละจอ เเละสิ่งที่ทุกคนได้เห็น ทำให้ถึงกับพูดไม่ออกไปตามๆกัน

สิ่งประดิษฐ์จักรกลเหล่านี้เคลื่อนไหวรวดเร็วเกินกว่าความเข้าใจของพวกเขา พวกมันเหมือนรู้แน่ชัดว่าเหยื่ออยู่ที่ใด จากนั้นก็ตรงดิ่งไปด้วยความเร็วสูงสุด แล้วใช้การโจมตีที่รุนแรงที่สุดกวาดล้างในพริบตา ก่อนจะพุ่งออกไปหาเป้าหมายใหม่โดยไม่ลังเล

"พวกมัน…เหมือนนักล่าที่คุ้นเคยทุกซอกทุกมุมของทะเลทรายเเห่งนี้" เสียงพึมพำของใครบางคนดังขึ้น ทุกคนรอบข้างก็เผลอพยักหน้าตามไปโดยไม่รู้ตัว

แต่หลิวเว่ยฉีกลับยิ่งหน้าถอดสี เมื่อเห็นคะแนนของเจิ้งมู่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องจนใกล้จะแตะ 200 คะเเนนเเล้ว

สายตาของเขาเย็นยะเยือก "สิ่งประดิษฐ์จักรกลเหล่านี้รู้ตำแหน่งมอนสเตอร์ได้ยังไง? แม้แต่เราที่อยู่บนเรือเฟยหยุนยังทำไม่ได้แม่นยำเท่านี้! นี่มันผิดปกติชัดๆ!"

เจ้าหน้าที่เทคนิคหลายคนเองก็ขมวดคิ้ว แต่ก็ไม่อาจหาคำอธิบายได้ จึงทำได้เพียงส่ายหัว "อธิการบดีหลิว เสียใจด้วยนะครับ เเต่เราไม่สามารถหยุดคำนวณคะแนนของผู้เข้าสอบรายนี้ได้เลยจริงๆ เพียงเพราะข้อกล่าวหาที่ไม่มีหลักฐาน หากคุณมีข้อโต้แย้ง โปรดยื่นขอสอบสวนต่อเบื้องบนเองก็เเล้วกัน"

หลิวเว่ยฉีได้เเต่กัดฟันจนแทบแตก

หากเจิ้งมู่เหนือกว่าผู้อื่นเพียงเล็กน้อย เขาก็ยังพอทำใจได้ แต่ตอนนี้? สองชั่วโมงยังไม่ทันพ้น คะแนนของเขาก็ทะยานเกินสองร้อยไปเเล้ว เทียบเท่าผู้ปลุกอาชีพระดับ S ที่ใช้เวลาครึ่งวันเลยทีเดียว!

และอย่าลืมว่า ก่อนการทดสอบจะเริ่มขึ้น มหาวิทยาลัยเซิ่งชิงได้มีการประชาสัมพันธ์ผู้ปลุกอาชีพระดับ S ทั้งสี่ราวกับเป็นสมบัติของชาติ หากผลสุดท้าย อันดับหนึ่งกลับตกมาเป็นของช่างกลระดับ A จากมหาวิทยาลัยเตรียมทหารตะวันตกเฉียงใต้  ที่สำคัญยังเป็นคนที่มหาวิทยาลัยเซิ่งชิงเคยปฏิเสธไม่เหลียวแล...

แค่คิดถึงภาพนั้น หลิวเว่ยฉีก็รู้สึกขนลุกไปทั้งตัว เรื่องของมหาวิทยาลัยเซิ่งชิงจะไม่กลายเป็นเรื่องตลกประจำปีของประเทศหรอกหรือ?

"ไม่ได้! จะปล่อยให้เขาคะเเนนพุ่งต่อไปแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!"

หลิวเว่ยฉีกัดฟันแน่น ก่อนจะรีบก้าวออกจากห้องไปด้วยท่าทีเร่งร้อน

ในขณะเดียวกัน ข่าวคะแนนที่พุ่งทะยานของเจิ้งมู่ก็ดึงดูดความสนใจจากเรือเฟยหยุนของมหาวิทยาลัยชั้นนำลำอื่นๆ ในทันที ตัวแทนแต่ละแห่งต่างกดดันให้ฝ่ายตรวจสอบชี้แจง

แต่ภาพที่ฉายตรงหน้าก็ทำให้ทุกคนแทบลืมหายใจ สิ่งประดิษฐ์จักรกลของเจิ้งมู่โจมตีรวดเร็วราวพายุทราย กวาดล้างมอนสเตอร์ชายขอบเป็นแถบๆ ราวกับการสังหารหมู่

"ไอ้เด็กนี่…เก่งเกินไปแล้ว!"

บนเรือเฟยหยุนของมหาวิทยาลัยเตรียมทหารตะวันตกเฉียงใต้

พลเอกฉินมองภาพตรงหน้า สีหน้าซับซ้อนยิ่งนัก  ทั้งตกใจ ทั้งกังวล

ก่อนหน้านี้ เจิ้งมู่เอาแต่นอนอู้ทั้งวัน ทำให้เขาแทบอยากจะคว้าตัวมาสะบัดจนหายหงุดหงิด แต่ตอนนี้ เมื่อเห็นคะแนนของอีกฝ่ายพุ่งพรวดขึ้นอย่างรวดเร็วเเบบนี้ เขากลับไม่ดีใจในสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เป็นความกังวลแทน

เหอกวงเองก็มองอย่างไม่เข้าใจ  "ท่านนายพล ทำไมคุณถึงกังวลล่ะ? ผลงานขนาดนี้ควรดีใจสิครับ!"

พลเอกฉินถอนหายใจหนัก "คุณคิดว่าฉันไม่อยากดีใจเหรอ? เเต่ปัญหาคือเขาโดดเด่นเกินไป เร็วเกินไป! ด้วยความเร็วนี้ แค่วันเดียวเขาก็อาจจะทะยานจากอันดับบ๊วยขึ้นไปถึงอันดับหนึ่งได้ พวกมหาวิทยาลัยอื่นจะยอมกันง่ายๆเหรอ?"

เขาพึมพำราวกับพูดกับตัวเอง "เอาแค่หนึ่งในสาม หรือหนึ่งในสี่ของความเร็วนี้ ก็มั่นใจได้ว่าอันดับหนึ่งอยู่ในมือเขาแล้ว แต่ในเมื่อเขาเล่นเกินจริงถึงเพียงนี้…พวกนั้นไม่วุ่นวายก็คงเป็นไปไม่ได้เเน่"

เหอกวงเริ่มหน้าเครียดตามไปด้วย "ท่านนายพล…พวกเราคงไม่ยอมให้ผลงานของเจิ้งมู่ถูกทำให้เป็นโมฆะใช่ไหม? คะแนนที่ได้มาล้วนเป็นความสามารถของเขาแท้ๆ ต่อให้พวกนั้นค้าน ก็ไม่มีประโยชน์อะไร!"

นายพลฉินหัวเราะเสียงดัง "ฮ่าๆๆ ดูท่าฉันจะมองไม่ผิด คุณนี่ชื่นชมเจิ้งมู่ไม่น้อยเลยนะ! วางใจเถอะ มหาวิทยาลัยเตรียมทหารตะวันตกเฉียงใต้ของเราไม่กลัวใครทั้งนั้น!"

พูดจบ สายตาของเขาก็แข็งกร้าว "หลายปีมานี้เรายอมให้มหาวิทยาลัยเซิ่งชิงหัวเราะเยาะ เพราะลูกศิษย์ของเราด้อยกว่า แต่คราวนี้…ก็อยากดูเหมือนกันว่า เมื่อไม่มีข้ออ้าง แต่ยังคิดจะเล่นสกปรก พวกมันจะมีปัญญาสักแค่ไหน!"

"เฮอะ! ทนรับความอัปยศมานาน ในที่สุดก็ได้โอกาสระบายแล้ว!"

ทันใดนั้น ทหารคนสนิทก็รีบก้าวเข้ามารายงาน "ท่านนายพล! มหาวิทยาลัยเซิ่งชิงจับมือกับมหาวิทยาลัยเทียนเป่ยและมหาวิทยาลัยชั้นนำอีกเจ็ดแห่ง…เพิ่งยื่นคำร้องต่อสำนักตรวจสอบสูงสุด ขอให้เพิกถอนคะแนนของเจิ้งมู่ครับ!"