บทที่ 23  เรดควีน – นักสะสมผู้เก่งกาจ

บทที่ 23  เรดควีน – นักสะสมผู้เก่งกาจ

ในที่สุด เมื่อเห็นว่าหงอวี้ยอมรับสภาพของตัวเองในตอนนี้ เจิ้งมู่ก็แอบถอนหายใจโล่งอกอยู่ในใจ ถึงแม้ว่าเธอจะตกอยู่ภายใต้การควบคุมของเขาอย่างสิ้นเชิง แต่สำหรับเขาแล้ว การได้เผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตที่มีอารมณ์ ความคิด และการตอบโต้ ย่อมดีกว่าการเจอเพียงหุ่นยนต์ที่ไร้วิญญาณ

ใช่แล้ว แม้จะเป็นชีวิตที่เกิดจากปัญญาประดิษฐ์ แต่มันก็ยังคงเป็นชีวิต

“เอ่อ…นั่นสิ หงอวี้ในฐานะองค์หญิง ก็ถือว่าจบสิ้นลงแล้ว ตอนนี้ในเมื่อเธอกลายเป็นลูกน้องของฉัน ก็คือการเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง”

เจิ้งมู่พูดพลางเงียบคิดไปสองวินาที ก่อนที่ดวงตาจะสว่างขึ้นราวกับคิดอะไรออก  “ต่อไป…เธอจะไม่ใช่ องค์หญิงหงอวี้อีกแล้ว แต่จะเป็น ‘เรดควีน’ สมองกลางของรังจักรกล! ในอนาคต เมื่อกองทัพเครื่องจักรของฉันเติบโตขึ้น มันก็ต้องอาศัยเธอคอยดูแลและจัดการทุกอย่าง…เธอคู่ควรกับตำแหน่งราชินีมากกว่า ‘องค์หญิง’ เสียอีก”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้องค์หญิงหงอวี้หรือพูดได้ว่าเรดควีน ก็มองเจิ้งมู่ด้วยสายตาที่สว่างขึ้นชั่วครู่ แล้วจึงพยักหน้าเงียบๆเป็นการยอมรับชื่อใหม่นี้

“งั้นเริ่มจากอย่างนี้ละกัน บอกฉันหน่อยสิว่าตอนนี้รังจักรกลมีความสามารถอะไรบ้าง”

เรดควีนปรายตามองเขาเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงเย็นราบ “ในตอนนี้ รังจักรกลยังอยู่เพียงแค่ระดับเริ่มต้น มันเป็นเพียงชิ้นส่วนกลไกมหึมาที่ถูกสร้างขึ้นมา ไม่ใช่เครื่องจักรที่มีฟังก์ชันครบถ้วนในตัวเอง”

เธออธิบายต่ออย่างนิ่งสงบ “ในการซ่อมแซมเครื่องจักร ปัจจุบันสามารถดำเนินการพร้อมกันได้สูงสุดสิบตัว หากมากกว่านั้น จำเป็นต้องเพิ่มอุปกรณ์ซ่อมเฉพาะทางเข้าไป”

“ส่วนเรื่องคลังอาวุธ ปัจจุบันสามารถฟื้นฟูอาวุธกระสุนได้วันละครั้ง ปริมาณที่ฟื้นฟูได้นั้นเพียงพอให้เครื่องจักรติดอาวุธทั้งหมดที่คุณมี ใช้งานเต็มกำลังได้ราวสองวัน”

เธอหยุดไปเล็กน้อย แล้วกวาดมือไปยังโรงงานโลหะกว้างใหญ่ตรงหน้า “แต่พื้นที่จัดเก็บตอนนี้มีเพียงเท่านี้ หากใช้ขนาดตัวของออพติมัสเป็นมาตรฐาน ที่นี่เก็บได้มากสุดไม่เกินสองร้อยหน่วย”

ได้ยินแบบนั้น รอยยิ้มก็แทบจะระเบิดออกมาบนหน้าของเจิ้งมู่

เพียงแค่ระบบคลังอาวุธที่ฟื้นฟูอัตโนมัติทุกวัน ก็เพียงพอให้เขาสร้างกองกำลังโจมตีหนักหน่วงขึ้นมาได้แล้ว หากทำให้ปริมาณการฟื้นฟูกับการใช้จริงสมดุลกัน รังจักรกลเเห่งนี้ก็จะกลายเป็นขุมพลังที่แท้จริง

“เเล้วถ้าใช้สเปกเดียวกับ T-800 แบบที่ฉันมีอยู่ตอนนี้ รังจักรกลจะสามารถรองรับกองทัพหุ่นยนต์ได้ขนาดไหน?”

เรดควีนคำนวณเพียงเสี้ยววินาทีก่อนตอบ “รวมตัวที่คุณมีอยู่แล้ว รังจักรกลสามารถรองรับ T-800 ได้สูงสุด 120 หน่วย ที่สามารถเปิดฉากยิงเต็มกำลังต่อเนื่องหนึ่งวัน”

เจิ้งมู่ยิ้ม เขาพึงพอใจอย่างเห็นได้ชัด

ในความเป็นจริง ไม่ใช่ว่าทุกการต่อสู้จำเป็นต้องใช้การโจมตีเต็มรูปแบบ การมีตัวเลขนี้อยู่ในมือ ก็เท่ากับว่าทิศทางการเดินหมากต่อไปของเขาเริ่มชัดเจนขึ้นแล้ว

หลังจากออกมาจากรังจักรกล เจิ้งมู่ก็สะพายกระเป๋าสไลม์ตรงไปยัง “ศูนย์กลางการค้าวัสดุมอนส์เตอร์” ที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหยุนถง

ที่นั่นเป็นสถานที่ที่อยู่ภายใต้การดูแลของสมาคมผู้ปลุกอาชีพและรัฐบาล เป็นแหล่งซื้อขายที่รวดเร็วและน่าเชื่อถือที่สุด

ก่อนมา เขาได้ประเมินคร่าว ๆ ว่าของที่ขนมาครั้งนี้มีมูลค่ารวมราวหนึ่งพันล้านเหรียญมังกร โดยเฉพาะวัสดุสีขาวและเขียวที่มีจำนวนมากที่สุด มีค่ามากถึงหกสิบล้านเหรียญ ส่วนอุปกรณ์สีน้ำเงินและที่เป็นระดับหายากสีม่วงอีกไม่กี่ชิ้น เขาเลือกจะเก็บไว้ ไม่เอามาขายตอนนี้

ไม่ใช่เพราะไม่อยากได้เงิน แต่การนำอุปกรณ์หายากแบบนั้นมาขายในเมืองเล็ก ๆ อย่างหยุนถง ก็ไม่ต่างจากการสร้างความวุ่นวายให้กับตัวเองทันที

เขาจัดการแบ่งวัสดุออกขายเป็นหลายรอบ กระจายขายกับพนักงานหลายคน และก็เป็นไปตามคาด เงินถูกโอนเข้าบัญชีเขาพุ่งขึ้นเกินร้อยล้านเหรียญในพริบตา

เเค่มองตัวเลขนั้นบนสมาร์ทการ์ด เจิ้งมู่ถึงกับเหม่อไปครู่หนึ่ง “ถ้าบ้านฉันมีเงินมากขนาดนี้ตั้งแต่ก่อนพ่อจะตาย…พ่อก็คงไม่ต้องออกไปเสี่ยงชีวิต ตระเวนล่ามอนสเตอร์กลางป่าแบบนั้นหรอก”

คิดแล้วเขาก็อดไม่ได้ที่จะเจ็บปวดในใจเล็กน้อย

แต่ยังไม่ทันได้ปล่อยให้ความเศร้ากลืนกิน เจิ้งมู่ก็มุ่งไปที่เคาน์เตอร์อีกฝั่งพร้อมยื่นแท็บเล็ตที่เต็มไปด้วยรายการวัสดุที่ต้องการซื้อ

【วัสดุสีฟ้า "ร่างหัวหน้าหมาป่ากระดูก"】

【วัสดุสีฟ้า "สมองแมวพิษดุร้าย"】

【วัสดุสีฟ้า "แก่นพิษสไลม์"】

【วัสดุสีฟ้า "ซากศพชั่วร้ายติดพิษ"】

【วัสดุสีฟ้า "เนื้อเยื่อติดพิษ"】

【วัสดุสีฟ้า "หัวกะโหลกซอมบี้"】

พนักงานสาวหยิบขึ้นมาอ่าน เพียงไม่กี่บรรทัดก็ถึงกับหายใจแรง “คุณ…คุณแน่ใจเหรอคะว่าจะเอาทั้งหมดนี้? มูลค่ารวมไม่ใช่น้อย ๆ เลยนะคะ…”

เจิ้งมู่ยื่นบัตรธนาคารให้โดยไม่ลังเล “บอกมาเเค่ว่ามีของให้ฉันกี่ชุด อย่างละหนึ่งร้อยชิ้น มีหรือเปล่า?”

คำถามนั้นทำเอาพนักงานแทบพูดไม่ออก “ร้อย…ร้อยชิ้น? หมายความว่า วัสดุสีน้ำเงินทั้งหมดในลิสต์นี้ อย่างละร้อยใช่ไหมคะ?”

เจิ้งมู่พยักหน้าเรียบ ๆ พนักงานจ้องหน้าเขาเหมือนจะจดจำคนคนนี้ไว้ในใจ ก่อนก้มหน้ากรอกรายการเช็กสต็อกอย่างรวดเร็ว “บางอย่างมีครบ แต่บางอย่างยังไม่ถึงจำนวนที่คุณต้องการค่ะ…”

“ไม่เป็นไร เอามาให้หมด เเล้วรูดบัตรจ่ายเลย!”