ตอนที่39 แบล็คโบลต์
ตอนที่39 แบล็คโบลต์
ทันใดนั้นความเย็นยะเยือกสายหนึ่งก็แล่นวาบมาจากข้างหลังของปีเตอร์ ปาร์คเกอร์
ในจังหวะที่เขาหันกลับไปเงาดำร่างหนึ่งลอยนิ่งอยู่กลางอากาศสองแขนกอดอก
ดวงตาหลังหน้ากากสีดำยังคงแผ่แรงกดดันและความหยิ่งผยองราวผู้ยืนเหนือทุกสิ่ง
“นายเป็นใคร?” ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ รู้สึกร่างกายเย็นเฉียบเหมือนถูกห่อหุ้มด้วยไอหนาวที่มองไม่เห็น
แม้ไม่เคยพบกันมาก่อน แต่จากแรงกดดันที่อีกฝ่ายแผ่ออกมาเขารับรู้ได้ชัดเจนชีวิตของเขาอาจถูกปลิดได้ในชั่วความคิดเดียว
แค่จัดการจักเกอร์นอทก็แทบใช้ทั้งแรงและสมาธิของปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ไปไม่น้อย
ตอนนี้ยังมีคนที่น่ากลัวกว่านั้นโผล่มาอีกงั้นหรือ?!
“กล้าก่อเรื่องในเขตของฉัน ส่งตัวคนมาเดี๋ยวนี้!”
ชายลึกลับพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา เมินคำถามของ ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ อย่างสิ้นเชิง
คำพูดเต็มไปด้วยเจตนาสังหารที่พร้อมปะทุทุกเมื่อ
“ฝันไปเถอะ! นี่คือคนที่อาจารย์ของฉันต้องการ....”
ครืน!!!!
คำพูดยังไม่ทันจบร่างของปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ก็ถูกซัดปลิวออกไป
พลังงานไร้รูปอันบ้าคลั่งโหมกระหน่ำราวมหาอุทกภัยที่มองไม่เห็น กวาดล้างทุกสิ่งเข้าปะทะร่างเขาอย่างจัง
แรงสั่นสะเทือนกระแทกจนเขาพุ่งชนก้อนหินยักษ์แตกกระจาย ฐานทั้งแห่งถล่มครืนในพริบตา
“อ๊าก……” คลื่นกระแทกแผ่กว้างไปไกลหลายร้อยเมตรซัดโพลาริสและพวกที่เพิ่งมาถึงปลิวกระเด็นตามกันไป
“หยุดนะ!” ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ฝืนกัดฟันลุกขึ้นยืน
ทว่า ณ จุดนั้นเงาดำปริศนาพร้อมจักเกอร์นอทได้หายไปไร้ร่องรอยแล้ว
ไม่นานนักโพลาริสและคนอื่นๆก็พากันโซเซลุกขึ้นยืนอีกครั้ง
ทุกสายตาจับจ้องไปยังเส้นขอบฟ้า ที่ซึ่งเงาดำสองร่างเลือนหายไป เหลือเพียงความคับแค้นอัดแน่นในอก
“เชอะ! ถ้าพ่อฉันอยู่ที่นี่นะ หมอนั่นไม่รอดแน่!” โพลาริส กระทืบเท้าด้วยความเดือดดาล
“แย่ล่ะ… ฉันไม่รู้จะไปอธิบายกับอาจารย์ยังไงแล้ว…”ปีเตอร์พูดด้วยความกังวล
――――――――――――――
อีกด้านหนึ่งหลังจาก เจียงเฉิน เรียนคาบแรกของช่วงเช้าเสร็จ เขาก็ได้วันว่างอีกครั้ง
ทันทีที่ก้าวออกจากอาคารเรียน โทรศัพท์ของ โพลาริส ก็ดังขึ้น
“เป็นยังไงบ้าง? คนที่ฉันส่งไปจัดการเรียบร้อยไหม?”
เจียงเฉินถามอย่างนิ่งๆ
ในความคิดของเขาการต่อสู้น่าจะจบแล้ว
เพราะตามความทรงจำของเขาจักเกอร์นอทไม่น่าจะใช่คู่มือของปีเตอร์ ปาร์คเกอร์
เงื่อนไขคือปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ต้องไม่ปะทะตรงๆแต่ต้องใช้แผน!
“ฉันเกือบจับเขาได้แล้ว! แต่จู่ๆก็มีเงาดำโผล่มาช่วยพาจักเกอร์นอทหนีไป! แถมฐานยังถูกหมอนั่นทำลายอีก!”
ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ แย่งโทรศัพท์มา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่ยอมแพ้
เขารู้สึกว่าความฝันเรื่องการเป็นศิษย์คงพังไม่เป็นท่าภารกิจแรกที่เจียงเฉินมอบหมายกลับจบลงด้วยความล้มเหลว!
ต่อให้เจียงเฉินปฏิเสธเขาก็ไม่อาจโต้แย้งได้
“ถูกช่วยไปงั้นเหรอ? ฐานใหม่ของฉันถูกทำลาย?”
ดวงตาของเจียงเฉินวาบขึ้นด้วยแววเย็นเยียบหรือว่าจักเกอร์นอทถูกใครบางคนส่งมาก่อกวน?
แต่ในย่านนั้นนอกจากเคยมีเรื่องกับบราเธอร์ฮูดออฟมิวแทนต์สโดยไม่ตั้งใจเขาแทบไม่เคยมีศัตรูอื่น
ถ้าจะบอกว่าเป็นฝีมือบราเธอร์ฮูดออฟมิวแทนต์สก็ยิ่งไม่น่าใช่
เพราะอีกฝ่ายถึงขั้นเล่นงานโพลาริสด้วยซ้ำหรือว่าโพลาริสเคยมีเรื่องกับคนอื่นมาก่อน?
เจียงเฉิน ยังหาคำตอบไม่ได้
“หมอนั่นหน้าตาเป็นยังไง? ใช้พลังแบบไหน?”
“พลังของเขาคล้ายคลื่นเสียง ทำลายล้างรุนแรงมาก! ส่วนหน้าตา… อ้อ จริงสิ!”
“ฉันจำได้ว่าเขาพูดว่า พวกเราไปก่อเรื่องในเขตของเขา” ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ เล่ารายละเอียดเท่าที่จำได้
“แบล็คโบลต์?!”
“เขตของเขางั้นเหรอ…” เจียงเฉิน เข้าใจขึ้นมาทันที
“แล้ว… ฉันยังมีโอกาสเป็นศิษย์ของนายไหม?” เมื่อปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ ก็ถามอย่างลังเล
“กลับมาก่อนแล้วค่อยคุยกัน” เจียงเฉินตอบกลับ “ส่วนหมอนั่น… ปล่อยให้ฉันจัดการเอง”