38.โอ้อวดมากไปเดี๋ยวฟ้าจะผ่าเอานะ!
38.โอ้อวดมากไปเดี๋ยวฟ้าจะผ่าเอานะ!
“เจ้าจะต้องเสียใจแน่!”
เห็นเย่เฉินจนถึงตอนนี้ยังคงแสร้งทำเป็นคนดีอยู่
คราวนี้เย่เทียนในใจยิ่งโกรธหนักกว่าเดิม
เขาตัดสินใจแล้วว่าจะต้องสั่งสอนเย่เฉินให้เข็ด
เมื่ออีกฝ่ายส่งตัวเองมาหาความตายข้าก็ต้อง “ทำให้สมใจ” เสียหน่อย
ดังนั้นในชั่วพณะนี้เย่เทียนจึงลงมืออย่างเดือดดาลทันที
กำปั้นข้างหนึ่งราวกับสายฟ้าฟาด
ด้วยความเร็วราวสายฟ้าฟาดที่ไม่ทันตั้งตัวพุ่งตรงเข้าหาหน้าอกของเย่เฉิน!
หลังจากได้รับ “บทเรียน” เมื่อครู่
คราวนี้เย่เทียนไม่ปิดบังพลังบ่มเพาะอีกต่อไป
ลมปราณก่อกำเนิดแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย
พลังของหมัดแข็งแกร่งถึงขั้นทำให้อากาศรอบข้างสั่นสะเทือน
เห็นภาพนี้
ยังไม่ทันที่คนอื่นจะมีปฏิกิริยาอะไร
เย่ซานเหอกลับตาเป็นประกายด้วยความยินดีเสียก่อน
“นี่มัน...”
“ลมปราณก่อกำเนิด!”
“เทียนเอ๋อร์ของข้าทะลวงเข้าสู่ขอบเขตก่อกำเนิดแล้วงั้นรึ!?”
อย่ามองว่าเย่ซานเหอเป็นผู้นำตระกูลเย่ที่จริงแล้วสถานะของเขาในตระกูลไม่ได้ดีนัก
มีสายตรงคอยจ้องตาเป็นมัน
สายสามก็ไม่พอใจเขาอย่างมาก
ที่ผ่านมาเสียงบ่นในตระกูลถึงสงบลงได้ชั่วคราวก็เพราะเย่เทียนเคยมีพรสวรรค์ยอดเยี่ยม
แต่หลังจากเย่เทียนตกจากจุดสูงสุดเมื่อห้าปีก่อน
คนจากสายตรงและสายสามต่างก็แสร้งเชื่อฟังแต่ข้างหลังแทงมีดเขาไม่น้อย
หลังจากซูชิงเหยียนยกเลิกหมั้นหมายเสียงเรียกร้องให้เย่ซานเหอสละตำแหน่งยิ่งดังขึ้นมากมาย
เผชิญหน้ากับเรื่องทั้งหมดนี้สิ่งที่เย่ซานเหอทำได้ก็มีเพียงกลั้นใจไว้เท่านั้น!
ไม่มีทางเลือกลูกชายไม่เอาไหนไม่สามารถนำความหวังมาให้ตระกูลได้เขาจะทำอย่างไรได้?
บางทีตำแหน่งผู้นำตระกูลของเขาก็อาจรักษาไว้ได้ไม่นานแล้ว
แต่เย่ซานเหอไม่เคยคิดฝันเลยว่า
วันนี้เย่เทียนจะมอบความประหลาดใจใหญ่หลวงให้เขาเช่นนี้
ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตก่อกำเนิด!
นี่มิเท่ากับว่าพรสวรรค์การบ่มเพาะอันน่ากลัวของเทียนเอ๋อร์ไม่เพียงกลับคืนมา
ยังกลายเป็นอันดับหนึ่งตัวจริงในหมู่ศิษย์รุ่นเยาว์ของตระกูลอีกด้วยหรือ?
ในชั่วะนี้อย่าว่าแต่เย่ซานเหอจะตื่นเต้นจนใจสั่นเลย
แม้แต่ผู้อาวุโสตระกูลเย่ที่ยืนดูอยู่ข้างๆเมื่อเห็นเย่เทียนทะลวงสู่ขอบเขตก่อกำเนิดก็ต่างแสดงความประหลาดใจที่ยากจะพรรณนา
“เด็กน้อยเย่เทียนยังซ่อนพลังบ่มเพาะไว้อีกงั้นรึ?”
“ลมปราณก่อกำเนิดนี่เขาทะลวงเข้าขอบเขตก่อกำเนิดแล้ว?”
“ปีนี้เย่เทียนดูเหมือนจะอายุแค่ 16 เท่านั้นไม่ใช่หรืออายุน้อยขนาดนี้ก็ทะลวงขอบเขตก่อกำเนิดได้ก่อนหน้านี้เขาจงใจปิดบังฝีมืองั้นรึ?”
“อืม...ไม่แน่ว่าจะจงใจปิดบังก่อนหน้านี้ผู้อาวุโสในตระกูลเคยตรวจร่างกายเขาไม่ใช่หรือยืนยันได้ว่าหลายปีมานี้พลังบ่มเพาะไม่ก้าวหน้าบางทีช่วงนี้เขาอาจได้รับโชควาสนาใหญ่หลวงพรสวรรค์จึงกลับคืนมา!”
“ดีมาก! เย่เทียนแต่เดิมก็เป็นอัจฉริยะของตระกูลเย่เรา หากพรสวรรค์การบ่มเพาะกลับมาเช่นนี้ก็เท่ากับตระกูลเย่เราจะได้เพิ่มอัจฉริยะอีกคน!”
เห็นเย่เทียนไม่เพียงพลังบ่มเพาะกลับคืนมายังทะลวงสู่ขอบเขตก่อกำเนิดด้วย
คนตระกูลเย่ที่อยู่ที่นั่น มีทั้งยินดี มีทั้งไม่อยากเชื่อ รวมถึงบางคนที่รู้สึกถูกคุกคามและไม่พอใจ
แน่นอนอารมณ์สองอย่างหลังย่อมเกิดขึ้นเฉพาะในคนจากสายตรงและสายสามเท่านั้น
ตอนนี้ไม่สนใจว่าคนในตระกูลจะมีปฏิกิริยาอย่างไรสำหรับเย่เทียนแล้วเป้าหมายของเขาสำเร็จแล้ว!
เงียบงันมานานห้าปีในที่สุดก็ถึงเวลาที่ข้าจะโบยบินสู่สวรรค์อีกครั้ง!
เห็นเย่เฉินเหมือนต้องออกแรงมหาศาลถึงจะ “หลบ” กำปั้นของตนเมื่อครู่ได้อย่างหวุดหวิด
ในชั่วะนี้บนใบหน้าของเย่เทียนก็เผยรอยยิ้มในที่สุด!
ใช่แล้วนี่ถึงจะเป็นจังหวะปกติ!
เมื่อครู่ข้าแค่เผลอไผลไปเท่านั้น
หากตั้งใจจริงแล้วก็จะไม่มีใครขวางทางข้าขึ้นสู่จุดสูงสุดได้!
มีเพียงข้าเท่านั้นที่คู่ควรกับตำแหน่งอันดับหนึ่งในการแข่งขันใหญ่ของตระกูล!
สัมผัสได้ถึงสายตานับไม่ถ้วนที่จับจ้องมาที่ตน
ในวินาทีนี้เย่เทียนรู้สึกสบายใจอย่างยิ่งจากนั้นเขาก็หันมองเย่เฉินด้วยความภูมิใจเต็มเปี่ยม
“ไม่คาดคิดใช่ไหม เย่เฉิน!”
“แม้ในฝันก็คงไม่กล้าเชื่อว่าข้าจะมีพลังบ่มเพาะขอบเขตก่อกำเนิด”
“ข้าขอบอกให้ชัดๆเลยว่านี่ไม่ใช่ความฝัน!”
“เจ้าแค่ขอบเขตหลอมกายาขั้นสมบูรณ์เท่านั้นจะเป็นคู่ต่อสู้ของข้าได้อย่างไร?”
“ข้าบอกไปตั้งนานแล้วว่าเมื่อครู่ข้าแค่เผลอไผลจึงพลัดตกลงจากสนามโดยไม่ตั้งใจ”
“หากข้าใช้พลังเต็มที่แม้จะมาอีกหนึ่งร้อยครั้งเจ้าก็ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของข้า!”
“ตอนนี้รู้แล้วใช่ไหมว่าทำไมข้าถึงกล้าเรียกร้องให้แข่งกันใหม่ด้วยความมั่นใจขนาดนี้!”
“ช่องว่างระหว่างขอบเขตก่อกำเนิดกับขอบเขตหลอมกายานั้นกว้างใหญ่ราวกับสวรรค์”
“เจ้าไม่มีทางชนะข้าได้เด็ดขาด!!”
“ไม่เป็นไรหรอกการที่เจ้าให้โอกาสข้าแข่งใหม่นั่นคือความผิดพลาดใหญ่ที่สุดที่เจ้าเคยทำในวันนี้!”
“ดูจากที่เจ้าส่งตัวเองมาหาความตายด้วยตัวเองถ้าเจ้าสละสิทธิ์ตอนนี้บางทีอาจจะเจ็บปวดน้อยลงหน่อย!”
“ไม่อย่างนั้น...หมัดต่อไปของข้าจะไม่ผ่อนแรงเหมือนเมื่อครู่แล้ว!!!”
ฮึกเหิม ความมั่นใจล้นเหลือ
เห็นเย่เทียนยืนโอ้อวดอยู่ตรงหน้า
แต่ในใจของเย่เฉินกลับไม่มีความหวั่นไหวแม้แต่น้อย
ไม่เพียงไม่กลัวยังรู้สึกอยากหัวเราะด้วยซ้ำ
สายตาของบรรพชนช่างลึกล้ำจริงๆ
เย่เทียนทะลวงเข้าขอบเขตก่อกำเนิดได้จริงๆด้วย!
วินาทีต่อมาไม่รู้ว่าคิดอะไรขึ้นมา
เมื่อเห็นเย่เทียนที่กำลังภูมิใจสุดขีดเย่เฉินจึงมองเขาด้วยสายตาเต็มไปด้วยความขบขัน
“น้องชายเย่เทียนยังไม่รู้ผลแพ้ชนะเลยก็อยากให้ข้าสละสิทธิ์แล้วน้องชายจะดีใจเร็วไปหน่อยรึเปล่า?”
“หมายความว่าอย่างไรตอนนี้ข้ามีพลังบ่มเพาะขอบเขตก่อกำเนิดแล้วพี่ชายเย่เฉินยังกล้าจะแข่งกับข้าอีกงั้นรึ?”
“พี่ชายจะไม่ยอมแพ้จนกว่าจะถึงแม่น้ำเหลืองงั้นรึ?”
เย่เฉินเผยรอยยิ้มประหลาดบนใบหน้า
“ยังไม่รู้ผลแพ้ชนะก็แข่งกันต่อสิน้องชายพูดพล่ามมากมายทำไม?”
“หรือว่าน้องชายจะคิดจริงๆว่าข้าแพ้แล้วงั้นรึ?”
เห็นเย่เฉินพูดเช่นนี้เย่เทียนก็รู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องเกรงใจอีกต่อไป
วินาทีต่อมาจึงเผยรอยยิ้มเย็นชา
“แต่เดิมข้าอยากให้เจ้าปีนบันไดลงอย่างมีเกียรติแต่ในเมื่อเจ้าไม่เห็นค่าข้าก็ไม่เกรงใจแล้ว!”
“ในเมื่อเป็นเช่นนั้นข้าจะทำให้เจ้าสมความปรารถนาให้เจ้าได้ลงจากสนามไปเลย!”
“มาเถิด!!”
ลมปราณก่อกำเนิดระเบิดออกมาทันที
ในจังหวะนี้เย่เทียนใช้พลังบ่มเพาะทั้งหมด
วิชาหมัดพยัคฆ์เป็นวิชาที่มีพลังทำลายสูงที่สุดวิชาหนึ่งของตระกูลเย่
เมื่อออกหมัดก็มีท่วงท่าดั่งพยัคฆ์ร้าย
บวกกับการเสริมพลังด้วยลมปราณก่อกำเนิดหากผู้บ่มเพาะขอบเขตหลอมกายาธรรมดาโดนเต็มๆแม้ไม่ตายก็บาดเจ็บสาหัสอย่างน้อยต้องนอนรักษาตัวหลายเดือน!
เห็นได้ชัดว่าในจังหวะนี้เย่เทียนไม่ออมมือเลยจริงจังที่จะทำให้เย่เฉินบาดเจ็บสาหัสหรือถึงขั้นกลายเป็นคนพิการ
แต่เผชิญหน้ากับหมัดอันน่าสะพรึงกลัวและบ้าคลั่งนี้เย่เฉินไม่เพียงไม่กลัวยังยิ้มออกมาเสียด้วย
“มาได้ดี!”
“เมื่อน้องชายแสดงพลังบ่มเพาะที่แท้จริงแล้ว”
“พี่ชายอย่างข้าจะปิดบังต่อไปได้อย่างไร?”
“ตอนนี้ข้าจะให้น้องชายได้สัมผัสว่าคนแบบไหนถึงจะคู่ควรกับคำว่า ‘ความภาคภูมิใจตัวจริงของตระกูลเย่เรา’!”
“น้องเย่เทียนลองรับพลังของวิชาหมัดไท่ซ่างของข้าดู!!”