10.หญิงงามขายเต้าฮวย!
10.หญิงงามขายเต้าฮวย!
ชื่อเต็มของสาวน้อยผู้นั้นคือ เนี่ยชิงจู้
นางมีใบหน้าบริสุทธิ์ราวน้ำใสและอ่อนโยนชวนให้ใคร่ทะนุถนอม
แม้จะสวมเสื้อผ้าธรรมดาแบบชาวบ้านแต่ก็ไม่อาจปกปิดความงามระดับล้มเมืองได้เลย
เพราะช่วยคุณปู่ขายเต้าฮวยที่แผงลอยมาตลอดจึงได้รับฉายาว่า “หญิงงามขายเต้าฮวยแห่งเมืองเลี่ยหยาง”!
ความงามเช่นนี้ย่อมดึงดูดสายตาและความโลภของผู้คนได้ง่าย
ทั่วทั้งเมืองเลี่ยหยางมีชายหนุ่มไม่รู้กี่คนที่แอบหมายปองเนี่ยชิงจู้
ครึ่งเดือนก่อนเคยเกิดเหตุรังแกที่แผงลอยมาแล้วครั้งหนึ่ง
พวกคุณชายจากตระกูลใหญ่ในเมืองเลี่ยหยางหลายคนพยายามมาจีบและลวนลามเนี่ยชิงจู้
โชคดีที่มีคุณชายสกุล “เฉิน” คนหนึ่งเข้ามาช่วยไล่พวกคุณชายพวกนั้นไปนางจึงรอดพ้นภัยมาได้
ฮีโร่ช่วยสาวงามไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็มักทำให้เกิดความรู้สึกดีๆได้ง่าย
หลังเหตุการณ์ช่วยเหลือนั้นคุณชายเฉินผู้นั้นจะมาที่แผงลอยทุกเช้าเพื่อกินเต้าฮวยหนึ่งชาม
เมื่อเห็นว่าคุณชายเฉินไม่เพียงหล่อเหลาน่าหลงใหล
ยังพูดคุยถูกคอกับเนี่ยชิงจู้อย่างสนิทสนม
จึงทำให้บรรดาแม่บ้านที่อาศัยอยู่ใกล้ๆมักหยอกล้อเนี่ยชิงจู้เรื่องนี้เป็นครั้งคราว
ตอนนี้เมื่อเห็นแม่บ้านตระกูลหวังและแม่บ้านตระกูลโจวเริ่มหยอกล้อตนอีกครั้ง
ใบหน้าอันงดงามขาวเนียนของเนี่ยชิงจู้ก็แดงระเรื่อขึ้นมาทันที
ด้วยนิสัยขี้อายของนางจึงแก้มแดงจัดจนลามไปถึงโคนคอ
แต่ปากกลับอดไม่ได้ที่จะพึมพำเบาๆว่า
“ป้าหวัง ป้าโจว!”
“พวกท่าน...พูดอะไรไร้สาระกันเนี่ย!”
“ก็แค่ช่วงนี้อากาศดีพอข้ากับปู่เลยออกมาตั้งแผงเร็วหน่อย!”
“ไม่...ไม่ได้ออกมาเพื่อคุณชายเฉินหรอกนะ!”
บรรดาแม่บ้านล้วนเป็นผู้ผ่านโลกมาก่อนมองแวบเดียวก็รู้ทัน
เห็นแก้มแดงของเนี่ยชิงจู้ชัดเจนวินาทีต่อมาป้าหวังก็อดไม่ได้ที่จะแซว
“ถ้าไม่ใช่เพราะคุณชายเฉินแล้วทำไมหน้าเจ้าถึงแดงล่ะชิงจู้?”
“ทำไมถึงได้เขินอายขึ้นมาอย่างกะทันหันล่ะ?”
พูดจบไม่ทันไรป้าโจวก็หัวเราะรับคำทันที
“พี่หวังอย่าไปแกล้งชิงจู้อีกเลย!”
“ยังไงก็ยังเด็กหน้าบางเป็นธรรมดา!”
“แต่ชิงจู้ป้าในฐานะคนเคยผ่านมาก่อนอยากจะเตือนเจ้าสักหน่อยนะ!”
“อย่าเพิ่งเขินอายมากนักเวลาพูดถึงเรื่องแต่งงาน”
“เจ้าอายุก็ไม่น้อยแล้วนะ!”
“วัยนี้การแต่งงานชายหญิงมันก็เป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่หรือ?”
“ตอนป้าอายุเท่าเจ้าป้ายังท้องลูกชายตัวแสบอย่างเสี่ยวหู่ของป้าแล้ว!”
“ป้ามองแล้วคุณชายเฉินคนนี้ดีมากจริงๆแค่ดูเสื้อผ้าก็รู้ อย่างน้อยต้องมาจากตระกูลใหญ่แน่”
“หน้าตาหล่อไม่ต้องพูดถึงแต่ยังพูดจาสุภาพเรียบร้อย”
“ไปไหนมาไหนก็มีมารยาทดีแถมยังมีบุญคุณช่วยชีวิตเจ้า!”
“นี่มันเพราะโชคชาตาจริงๆ!”
“ป้ามองดูคุณชายเฉินเขาก็ดูจะชอบเจ้าเหมือนกันนะ!”
“ดังนั้นป้าจึงคิดว่าบางครั้งแทนที่จะเขินอายยังดีกว่าลงมือเองซะเลย!”
“เพราะบางทีถ้าพลาดโอกาสนี้ไปการจะหาคนดีแบบนี้อีกก็ไม่ง่ายแล้วล่ะ!”
ป้าโจวพูดแบบนี้เข้าให้
คราวนี้เนี่ยชิงจู้ยิ่งเขินหนักกว่าเดิม
ใบหน้าแดงก่ำจนพูดอะไรไม่ออก
ทำอะไรไม่ถูกก้มหน้าจ้องปลายเท้าตัวเอง
ภาพนี้ตกอยู่ในสายตาปู่ของนางทำให้ชายชราดูแล้วทนไม่ไหว
เห็นบรรดาแม่บ้านมาหยอกล้อเรื่องแต่งงานกับหลานสาวตนอีกแล้ว
ชราจึงอดไม่ได้ที่จะจ้องพวกนางเขม็ง
“ไปๆอย่ามาพูดจาไร้สาระที่นี่!”
“ชิงจู้ยังเด็กนักพวกเจ้าพวกนี้ชอบมาพูดเรื่องแบบนี้ต่อหน้าเด็กทำไม?”
“ยังไม่กลับไปเลี้ยงลูกหลานบ้านตัวเองอีก?”
“ต่อไปอย่ามายุ่งเรื่องของชิงจู้ของข้าเลย!”
บรรดาแม่บ้านต่างก็ชอบเนี่ยชิงจู้ที่พูดจานุ่มนวลอ่อนหวาน
แต่กับปู่ที่อารมณ์ร้อนหงุดหงิดง่ายของนางพวกนางกลับไม่ค่อยชอบนัก
พอเห็นตาเฒ่าเนี่ยพูดจาแบบนั้นป้าโจวก็ตอบกลับทันที
“ข้ากำลังให้คำแนะนำชิงจู่นะ”
“หรือว่าชิงจู้กับคุณชายเฉินไม่เหมาะสมกันงั้นเหรอ?”
“ส่วนเจ้าตาเฒ่าเนี่ย”
“ทุกครั้งที่คุณชายเฉินมาเจ้ากลับไม่เคยยิ้มแย้มต้อนรับเลย!”
“ทำไมต้องทำลายคู่สร้างคู่สมที่สวรรค์ส่งมาให้ชิงจู้ถึงจะยอมพอใจ?”
ตาเฒ่าเนี่ยได้ยินเข้าไปอารมณ์เดือดจนหนวดเคราแทบชี้โด่
“เจ้าพูดบ้าอะไรของเจ้า?”
“คู่สร้างคู่สมอะไรกัน?”
“หลานสาวข้าสวยขนาดนี้ยังกลัวไม่มีคนมาสู่ขออีกเหรอ?”
เห็นว่าปู่กำลังจะทะเลาะกับคนอื่นอีกแล้ว
เนี่ยชิงจู้ตอนนี้ถึงได้สงบสติอารมณ์รีบวิ่งเข้าไปดึงแขนปู่ไว้
“ท่านปู่...พอเถอะ!”
“เดี๋ยวคุณชายเฉินก็จะมาแล้ว”
“เราต้องรีบจัดเตรียมแผงลอยให้เรียบร้อยเพื่อต้อนรับลูกค้าดีกว่านะ!”
ตาเฒ่าเนี่ยกำลังจะพูดอะไรต่อ
ทันใดนั้นเสียงหนึ่งก็ดังมาจากไม่ไกล
“ท่านปู่เนี่ย!”
“น้องชิงจู้!!”
“นานแล้วที่ไม่ได้เจอกัน!”
คิดว่าเป็นคุณชายเฉินมาแล้ว
เนี่ยชิงจู้รู้สึกดีใจในใจโดยไม่รู้ตัว
“คุณชายเฉิน!”
แต่เมื่อนางหันไปด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อยกลับพบว่า
คนที่มาไม่ใช่คุณชายเฉิน
แต่เป็นเด็กหนุ่มหน้าตาธรรมดาคนหนึ่ง!
“อ๊ะ? เป็นพี่เย่เทียนเหรอ?”
ใช่แล้วคนที่มาก็คือเย่เทียนนั่นเอง!
เย่เทียนเติบโตในเมืองเลี่ยหยางมาตั้งแต่เด็ก
เขาชอบกินเต้าฮวยของตระกูลเนี่ยเป็นพิเศษ
เพราะมากินบ่อยๆตั้งแต่เด็กจนโต
เย่เทียนจึงสนิทสนมกับคุณปู่และเนี่ยชิงจู้มาก
ถือได้ว่าเป็นสหายวัยเด็กแบบสนิทกันเลยทีเดียว
เพราะทั้งคู่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก!
ช่วงก่อนหน้านี้เพราะมีธุระเย่เทียนจึงไม่ได้มาหลายเดือน
ตอนนี้เห็นพี่เย่เทียนกลับมาอีกครั้ง
เนี่ยชิงจู้ก็ดีใจมากรีบเรียกเขาด้วยรอยยิ้มสดใส
เห็นรอยยิ้มหวานนั้นอารมณ์ดีๆเดิมของเย่เทียนยิ่งดีขึ้นไปอีก!
แม้แต่ตาเฒ่าเนี่ยที่เมื่อครู่ยังโกรธจัดอยากทะเลาะกับพวกแม่บ้าน
พอเห็นเย่เทียนใบหน้าก็อดยิ้มไม่ได้
“เป็นเสี่ยวเทียนนี่เอง!”
“จริงๆนานแล้วที่ไม่ได้เห็นเจ้ามากินเต้าฮวยที่ร้าน!”
“ช่วงนี้ยุ่งอยู่กับการบ่มเพาะเหรอ?”
เย่เทียนคารวะตาเฒ่าเนี่ยอย่างนอบน้อม
จากนั้นจึงยิ้มตอบ
“ช่วงนี้จริงๆแล้วยุ่งกับการบ่มเพาะอยู่ขอรับ!”
“พอออกจากการปิดด่านก็รีบวิ่งมากินเต้าฮวยที่นี้ทันทีเลย”
“หลายเดือนไม่ได้กินรสชาตินี้ทำเอาข้าคิดถึงแทบตาย!”
ตาเฒ่าเนี่ยยิ้มแล้วพูดขึ้นอย่างรวดเร็ว
“ข้าไม่มีอะไรหรอกมีแต่เต้าฮวยให้กินไม่อั้น!”
“ชิงจู้ เสี่ยวเทียนอยากกินเต้าฮวยบ้านเราแล้วยังไม่รีบไปทำมาให้เขาอีก?”
“ได้เลย...พี่เย่เทียนรอก่อนนะเดี๋ยวข้าจะทำเต้าฮวยให้!”
เย่เทียนรีบหาที่ว่างนั่งที่แผงลอย
ส่วนเนี่ยชิงจู้ก็เริ่มทำเต้าฮวยอย่างขะมักเขม้น
เย่เทียนมองเส้นโค้งรูปร่างงดงามของนางแล้วอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความสงสัย
“ชิงจู้...จากไกลๆข้าได้ยินปู่เนี่ยกำลังทะเลาะกับคนอื่น”
“เกิดอะไรขึ้นหรือ?”