บทที่ 36

บทที่ 36 - การกลับสู่เมืองนอร์ธไพน์ และความตกตะลึงของลูคัส

༺༻

อลาริคทอดสายตามองศพของพวกก็อบลินที่กำลังถูกเปลวเพลิงกลืนกิน ใบหน้าของเขาดูเย็นชา ทว่าลึกลงไปในแววตากลับมีความรู้สึกบางอย่างวูบไหว

เขาหันไปถามอาเธอร์ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "มีความสูญเสียไหม?"

อาเธอร์ขยับเข้ามาใกล้และตอบกลับ "ไม่มีครับนายน้อย แต่คนของเราเกือบทุกคนได้รับบาดเจ็บ ทั้งท่านเฮนรี่และท่านอัลดรินต้องการการรักษาด่วน"

เมื่อได้ยินดังนั้น อลาริคก็พยักหน้า "ตกลง เราจะออกเดินทางทันที กลิ่นเลือดจะดึงดูดพวกสัตว์อสูร ดังนั้นเราต้องรีบไปก่อนพวกมันจะมา บอกทุกคนให้เตรียมตัวซะ"

อาเธอร์พยักหน้ารับคำสั่ง ก่อนจะแยกตัวออกไปถ่ายทอดคำสั่งต่อ

เสียงปะทุ 'เปรี๊ยะๆ' ของเปลวไฟดังก้องในหูของอลาริค

เราทำลายเผ่าก็อบลินได้โดยไม่มีใครตายสักคน

อลาริคกำหมัดแน่น

เขาเปลี่ยนอนาคตได้สำเร็จ

นี่หมายความว่าเหตุการณ์ต่างๆ จะไม่ดำเนินไปตามที่เขารู้เสมอไป ขึ้นอยู่กับการกระทำของเขา

ในชีวิตที่แล้ว เผ่าก็อบลินบุกโจมตีเมืองนอร์ธไพน์และคร่าชีวิตผู้คนไปมากมาย วันนั้นตระกูลซิลเวอร์ซอร์ดต้องสูญเสียทหารฝีมือดีไปหลายนาย มันคือโศกนาฏกรรม

ทว่าด้วยความรู้อนาคตที่มี อลาริคกำลังหมุนกงล้อแห่งโชคชะตาด้วยมือของเขาเอง!

เบื้องนอกกำแพงเมืองนอร์ธไพน์ กองทหารขนาดใหญ่และทีมแพทย์มารอรับอยู่แล้ว

ลูคัสพาพวกเขามาที่นี่หลังจากได้รับรายงานเกี่ยวกับเหตุการณ์ในป่าลึก

ในขณะนี้ ลูคัสกำลังหรี่ตามองแนวป่าสนเอเวอร์กรีนอันสูงตระหง่าน เขาพยายามอย่างยิ่งที่จะเก็บอาการ แต่ร่องรอยความกังวลก็ยังปรากฏชัดบนใบหน้า

ทันใดนั้น เขาสัมผัสได้ถึงกลุ่มคนที่กำลังออกมาจากป่า

มากันแล้ว!

เมื่อสัมผัสได้ถึงออร่าที่คุ้นเคยของอลาริค เขาก็รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก

"คนของเรามาแล้ว! พาคนเจ็บไปรักษาทันที!" ลูคัสสั่งการด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

"ครับท่าน!"

ไม่นานนัก กลุ่มของอลาริคก็โผล่พ้นชายป่าออกมา

"พวกเขามาแล้ว! บาดเจ็บกันเยอะเลย!"

"นั่นท่านเฮนรี่ไม่ใช่เหรอ? ขนาดเขายังบาดเจ็บเลยเรอะ?"

"ท่านอัลดรินก็ดูเหมือนจะบาดเจ็บเหมือนกัน"

"ดูนั่นสิ! ศพสัตว์ประหลาดที่พวกเขาลากมาด้วย ดูน่ากลัวชะมัด"

ทุกคนต่างตกตะลึงเมื่อเห็นสภาพของกลุ่มอลาริค

ลูคัสเดินเข้าไปหาพลางสำรวจสภาพของอลาริค เมื่อเห็นว่าลูกชายไม่ได้รับบาดเจ็บ คิ้วที่ขมวดมุ่นก็คลายลง

ตอนนั้นเองที่เขาสังเกตเห็นซากสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ท่ามกลางกองศพสัตว์อสูร

หัวหน้าเผ่าก็อบลิน!

ดวงตาของเขาเบิกกว้างชั่วขณะ

ดูเหมือนมันจะตายเพราะถูกแทงที่หัวใจและลำคอ แต่พวกเขาฆ่าสัตว์ประหลาดระดับนี้ได้ยังไง?

เขารู้ดีว่าหัวหน้าเผ่าก็อบลินทรงพลังแค่ไหน สัตว์ประหลาดพวกนี้อันตรายมาก แม้แต่อัศวินชั้นยอดก็ยังตึงมือ

อลาริคไม่ได้พาอัศวินชั้นยอดไปด้วย เขาพาไปแค่อัศวินสี่นายและอัศวินฝึกหัดสิบหกนาย ต่อให้พวกเขารวมพลังกันฆ่าหัวหน้าเผ่าก็อบลิน ก็ต้องมีคนตายบ้าง แต่นี่ดูเหมือนจะไม่มีใครเสียชีวิตเลย แถมยังมีฮอบก็อบลินอีก... เกิดอะไรขึ้นข้างในนั้นกันแน่?

ขณะที่เขากำลังคาดเดาว่าพวกเขาจัดการหัวหน้าเผ่าก็อบลินได้อย่างไร อลาริคก็เดินเข้ามาหาและพยักหน้าให้ "ท่านพ่อ"

"อืม"

ลูคัสพยักหน้าตอบรับ

"ข้ารู้ว่าท่านมีคำถามมากมาย ข้าจะรายงานรายละเอียดให้ทราบเมื่อกลับถึงคฤหาสน์ครับ" อลาริครู้ว่าพ่อสงสัยเมื่อเห็นสีหน้าของเขา

"ตกลง เจ้าควรไปตรวจร่างกายด้วย เจ้าอาจบาดเจ็บโดยไม่รู้ตัว" ลูคัสเตือน

"ครับท่าน"

ทันใดนั้น เสียงที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวลก็ลอยเข้าหูพวกเขา

"นายน้อย!"

เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย อลาริคก็หันขวับไปมอง

เด็กสาวในชุดสาวใช้กำลังวิ่งตรงมาหาอลาริคทั้งน้ำตา

"เอเลน่า..."

อลาริคหันไปมองพ่อด้วยสายตาเป็นคำถาม

"อย่ามองข้าแบบนั้น นางยืนกรานจะมาด้วยพอรู้ข่าวว่าเกิดอะไรขึ้น" ลูคัสยิ้มแห้งๆ พลางส่ายหน้า

"เจ้าอธิบายให้นางฟังเองก็แล้วกัน" เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเดินเลี่ยงออกมาพร้อมโบกมือให้

อลาริคได้แต่มองตามแผ่นหลังของผู้เป็นพ่ออย่างพูดไม่ออก

ตึก ตึก ตึก

เอเลน่าคว้ามือเขาและสำรวจหารอยแผลตามร่างกาย

"น-นายน้อย... ปลอดภัยใช่ไหมคะ? ไม่บาดเจ็บตรงไหนใช่ไหม?" เธอถามเสียงสั่นเครือด้วยความกังวล

เมื่อมองเด็กสาวที่กำลังเป็นห่วง อลาริคก็ยิ้มอ่อนโยนและบีบมือเธอเบาๆ "ข้าสบายดี เอเลน่า"

คิ้วเรียวของเด็กสาวขมวดเข้าหากัน น้ำตาปริ่มจะไหล

"ข้านึกว่าเกิดอะไรขึ้นกับท่านเสียแล้ว ดีจังที่ท่านปลอดภัย ข้าโล่งอกไปที" เธอพึมพำเสียงสั่น

อลาริครู้สึกอบอุ่นในหัวใจ

"ขอโทษนะที่ทำให้เจ้าเป็นห่วงตลอดเลย" เขาดึงร่างบอบบางของเธอเข้ามากอดแน่น

เขาสัมผัสได้ว่าตัวเธอสั่นเทา

เธอคงกลัวและเป็นห่วงมากจริงๆ

อลาริคลูบหลังเธอเบาๆ "ขอโทษนะ เอเลน่า..."

เขาอยากสัญญาว่าจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก แต่คำพูดกลับจุกอยู่ที่คอ

เอเลน่าส่ายหน้า "ท่านไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ นายน้อย ท่านแค่ทำหน้าที่ในฐานะทายาทตระกูลซิลเวอร์ซอร์ด ข้าอาจไม่มีสิทธิ์พูดแบบนี้ แต่ข้าภูมิใจในตัวท่านนะคะ"

เมื่อได้ยินดังนั้น อลาริคก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมาสะกิดใจ เขาเข้าใจความรู้สึกของตัวเองในทันที

ใช่ ข้าชอบเด็กคนนี้

มันยืนยันความรู้สึกที่เขามีต่อเธอ

รออีกสักสองสามปีนะ เอเลน่า

หลังจากพูดคุยกันอีกเล็กน้อย เอเลน่าก็เพิ่งรู้ตัวว่าทุกคนกำลังจ้องมองพวกเขาด้วยสายตาแปลกๆ

ตายจริง! น่าอายชะมัด!

เห็นท่าทางเขินอายของเธอ อลาริคก็หัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู

ครู่ต่อมา ทีมแพทย์ก็นำตัวผู้บาดเจ็บกลับไปยังคฤหาสน์ภายใต้การคุ้มกันของอัศวินและทหารตระกูลซิลเวอร์ซอร์ด

ทันทีที่มาถึง อลาริคก็ถูกเรียกตัวไปที่ห้องทำงานของลูคัสเพื่อรายงานผล

อลาริคไม่มีเวลาเปลี่ยนเสื้อผ้า ชุดเกราะหนังของเขาชุ่มโชกไปด้วยเลือด ซึ่งทำให้ห้องทำงานอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวสนิมเหล็ก

ลูคัสชี้ไปที่เก้าอี้ตรงหน้าและกล่าวว่า "เล่ามาให้หมดว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอกนั่น อย่าให้ตกหล่นแม้แต่รายละเอียดเดียว"

༺༻