บทที่ 12 ผงสีเทาลึกลับ แผนการของตระกูลเถียน!

แม้ว่าปีศาจโลหิตจะถูกฟันจนสิ้นชีพ บาดแผลภายนอกอาจไม่มากนัก แต่แรงสะท้อนกลับทำให้ตับไตไส้พุงของเฉินจิ่งสิงบอบช้ำ

หลี่เหยียนไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ เสมียนใหญ่ของนายอำเภอจึงอนุมัติวันลาพักให้เฉินจิ่งสิงครึ่งเดือน

เฉินจิ่งสิงกลับมายังบ้านตระกูลเฉินด้วยความช่วยเหลือของผู้อื่น

น้องสาวของเขา พอเห็นใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษของพี่ชาย ขอบตาก็แดงก่ำขึ้นมาทันที

"พี่ใหญ่ ทำไมสภาพเป็นอย่างนี้?"

จิ่งหมิง น้องชายตัวน้อยก็แยกเขี้ยวขู่ราวกับลูกสุนัข จ้องมองเหล่าหัวหน้าหมู่ที่พาพี่ชายกลับมา เขานึกว่าคนพวกนี้เป็นต้นเหตุทำให้พี่ชายเจ็บตัวอีกแล้ว

"ไม่มีอะไรหรอก ระหว่างเดินตรวจเวรกลางคืนโดนลอบทำร้าย บาดเจ็บนิดหน่อย พักสักไม่กี่วันก็หาย!"

เฉินจิ่งสิงปลอบใจ แต่สิ่งที่เขาพูดก็เป็นความจริง

ถ้าเป็นเมื่อก่อน อาการบอบช้ำภายในระดับนี้คงต้องพักฟื้นเป็นสิบวันหรือครึ่งเดือน แต่ด้วยความช่วยเหลือจาก โอสถปราณเที่ยงธรรม อย่างเร็วสามวันก็หายดี

"พี่เฉิน... พี่เฉินพูดถูกแล้ว วันนี้พี่เฉินสร้างความดีความชอบครั้งใหญ่ วันที่ตระกูลเฉินจะรุ่งเรืองคงอีกไม่ไกลแล้ว!"

หลังจากเฉินจิ่งสิงสังหารปีศาจโลหิต สวี่เอ้อร์หลางก็ทำตัวประจบสอพลอเต็มที่ วิ่งวุ่นไปมา คอยเอาอกเอาใจไม่ห่าง

น้องสาวมองดูสวี่เอ้อร์หลางที่สวมเครื่องแบบหัวหน้าหมู่แต่กลับทำตัวนอบน้อมถ่อมตน น้ำตาที่เอ่อคลอก็ลดน้อยลง นางเริ่มเชื่อคำพูดเขาบ้างแล้ว

ทว่าเฉินจิ่งสิงกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ต่อเรื่องนี้

"ช่วงนี้ข้าต้องพักผ่อน ถ้ามีข่าวอะไร รบกวนพี่สวี่ช่วยแจ้งข้าด้วย"

"ไม่มีปัญหา! ไม่มีปัญหา!"

สวี่เอ้อร์หลางทุบหน้าอกตัวเองดัง "ปึกๆ" สีหน้าจริงจังขึงขัง

เฉินจิ่งสิงมองดูสวี่เอ้อร์หลางรีบร้อนจากไป ถึงค่อยเผยรอยยิ้มออกมา

"พี่ใหญ่ ทำไมต้องไปคบค้าสมาคมกับคนพรรค์นั้นด้วย?"

น้องสาวผู้เฉลียวฉลาดมองออกทันทีว่าสวี่เอ้อร์หลางพยายามจะประจบพี่ชาย

เฉินจิ่งสิงเอนตัวลงบนเตียง สัมผัสถึงความอบอุ่นของโอสถปราณเที่ยงธรรมที่แผ่ซ่านไปทั่วอวัยวะภายใน

"ทำไมรึ? เจ้าดูถูกคนผู้นี้เหรอ?"

"ดูแค่หน้าก็รู้แล้วว่าเป็นคนประจบสอพลอ พี่ใหญ่อยู่ห่างๆ คนแบบนี้ไว้ดีกว่า เดี๋ยวคนอื่นจะหาว่าพี่ใหญ่เป็นคนประเภทเดียวกัน!"

น้องสาวเบะปากอย่างไม่พอใจ แต่พอเห็นใบหน้าซีดเซียวของพี่ชาย ก็อดใจหายไม่ได้

เฉินจิ่งสิงส่ายหน้า

"คนที่ใช้งานได้ดีที่สุดในโลกนี้ มักจะไม่ใช่วิญญูชนผู้เที่ยงธรรม แต่เป็นทรชนผู้เจ้าเล่ห์"

"ถ้าข้าสั่งการลงไป พวกมันจะไม่สนว่าถูกหรือผิด มันจะสนแค่วิธีทำให้สำเร็จ!"

"และสิ่งที่ข้าต้องสนใจคือ ข้าแข็งแกร่งพอหรือไม่!"

"เพราะความภักดีของพวกมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับคนอื่น แต่ขึ้นอยู่กับตัวข้าเอง"

"ตราบใดที่ข้ายังไม่ล้ม พวกมันจะเป็นสุนัขรับใช้ที่ซื่อสัตย์ที่สุดของข้าตลอดไป"

"คนคนเดียวทำอะไรได้ไม่มากนัก"

"คนอย่างสวี่เอ้อร์หลางช่วยข้ารวบรวมข่าวสาร จัดการเรื่องที่ข้าลงมือเองไม่ได้ หรือแม้แต่ช่วยรับบาปแทนข้า... เอ่อ อันนี้ตอนนี้ยังไม่จำเป็น"

"สรุปคือ การใช้คน อย่าดูที่นิสัยใจคอ แต่ให้ดูว่าเขานำผลประโยชน์หรือผลเสียมาให้"

น้องสาวยังเป็นเพียงเด็กสาวที่ไม่เคยเผชิญโลกภายนอก นางได้แต่ขมวดคิ้วครุ่นคิดตามคำพูดของเฉินจิ่งสิง

นางคงเข้าใจได้เพียงบางส่วนแต่ยังเข้าไม่ถึงอีกส่วน

เมื่อเหลือเพียงเฉินจิ่งสิงอยู่ในห้อง คิ้วของเขาก็ขมวดมุ่น

เขายังไม่ลืมความผิดปกติของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

ทันใดนั้น เขากัดฟันข่มความเจ็บปวดในอวัยวะภายใน ลุกขึ้นถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกตรวจสอบอย่างละเอียด แต่ก็ไม่พบอะไร

"เจ้าปีศาจโลหิตนั่น พอเห็นทหารอำเภอยิงพลุสัญญาณ มันก็ตั้งใจจะหนีชัดๆ แต่สุดท้ายกลับวกมาโจมตีข้า"

"ต้องมีเงื่อนงำอะไรบางอย่างแน่!"

ฉับพลัน เขานึกถึงท่าทีแปลกๆ ของชุ่ยคุนตอนทักทายเขาเมื่อเย็นวาน

เขารีบคว้าเทียนไขมาส่องดูบริเวณหัวไหล่เสื้ออย่างละเอียดถี่ถ้วน

และแล้ว เขาก็พบผงสีเทาจางๆ เกาะติดอยู่ที่หัวไหล่ของเสื้อคลุมตัวนอก หากไม่สังเกตดีๆ แทบจะมองไม่เห็น

นาทีนี้ สีหน้าของเฉินจิ่งสิงเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัย

เขาหาเศษผ้ามาแผ่นหนึ่ง ค่อยๆ กวาดผงสีเทานั้นใส่ลงไป แล้วหาตลับมาเก็บปิดผนึกไว้

"หรือตาเฒ่าชุ่ยคุนจะเป็นสาวกลัทธิโลหิตเทวะ? ไม่งั้นจะมีของที่ดึงดูดปีศาจโลหิตได้ยังไง!"

ชั่วพริบตา เขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้อีก

"ตาแก่ผีเปรตนั่นคงโดนใครสั่งมาอีกที หลี่เหยียนงั้นรึ?"

"หลี่เหยียนรู้เรื่องลัทธิโลหิตเทวะด้วยหรือ?"

"หรือว่าเขาก็เป็นคนของลัทธิโลหิตเทวะ?"

คิดได้ดังนี้ แววตาของเฉินจิ่งสิงก็ฉายแววอำมหิต

"ได้ยินมาว่าตระกูลหลี่สวามิภักดิ์ต่อนายอำเภฝ่ายทหารมาหลายปีแล้ว นายอำเภอฝ่ายทหารคุมทหารทั้งอำเภอ แม้แต่กองปราบปรามก็ขึ้นตรงต่อเขา"

"หลักฐานพวกนี้เอาผิดหัวหน้าหมู่คนหนึ่งได้สบายๆ แต่ยังไม่พอจะสั่นคลอนตระกูลหลี่ที่มีนายอำเภอฝ่ายทหารหนุนหลังได้"

แน่นอน เขาสามารถบุกไปฆ่าล้างตระกูลได้เลย แต่ความแข็งแกร่งของเขาถูกเปิดเผยไปแล้ว ย่อมทำให้เกิดข้อสงสัยตามมาอย่างแน่นอน

"นายอำเภอฝ่ายทหารเป็นยอดฝีมือที่ก้าวขาข้างหนึ่งเข้าสู่ขอบเขตลมปราณภายในแล้ว ถ้าข้าไปงัดข้อตรงๆ อาจเอาชีวิตไปทิ้งได้!"

"หลี่เหยียนมีอำนาจขนาดนี้ในที่ว่าการอำเภอ ดูท่าท่านนายอำเภอฝ่ายปกครองคงเสียเปรียบในการงัดข้อกับนายอำเภอฝ่ายทหารอยู่... ถ้าอย่างนั้น ข้าอาจจะยืมมือนายอำเภอฝ่ายปกครองได้..."

...ค่ำคืนนั้น พระจันทร์สว่างไสว ดาวระยิบระยับ

เหล่าชนชั้นสูงทั่วทั้งอำเภอต่างพากันคึกคัก

โดยเฉพาะตระกูลเถียน ที่พำนักของชายชราเคราขาว

ต่างจากตระกูลหลี่ที่เป็นตระกูลเศรษฐีใหม่ในอำเภอชวีเจียง ตระกูลเถียนหยั่งรากลึกในชวีเจียงมากว่าสองร้อยปี ถือเป็นตระกูลเก่าแก่ที่สุดในย่านนี้

ภายในห้องโถงใหญ่ของตระกูลเถียน แสงไฟสว่างไสว

ชายชรามีนามว่า เถียนฉีเหวิน ประมุขตระกูลเถียน และเป็นยอดฝีมือระดับ โลหิตทองคำ เพียงหนึ่งเดียวในหมู่สามัญชนแห่งอำเภอชวีเจียง

เถียนฉีเหวินกวาดตามองลูกหลานที่ไม่เอาถ่านเบื้องล่าง แล้วหวนนึกถึงความเก่งกาจของเฉินจิ่งสิงในการสังหารปีศาจ ความโกรธก็ปะทุขึ้นในอก

"ปัง!"

ฝ่ามือของผู้ฝึกยุทธ์ระดับโลหิตทองคำฟาดลง โต๊ะไม้เนื้อแข็งหนาหนึ่งนิ้วแตกกระจายทันที

เห็นชายชราเกรี้ยวกราด ผู้คนที่กำลังซุบซิบกันอยู่เบื้องล่างก็เงียบกริบ

"พวกเจ้ารู้เรื่องที่เกิดขึ้นคืนนี้แล้วใช่ไหม?"

"ในอำเภอมีอัจฉริยะรุ่นเยาว์เช่นนี้ ตระกูลเถียนของเราย่อมต้องหาทางดึงตัวมา"

"ใครจะไป?"

สายตาของเถียนฉีเหวินกวาดมองผู้คนที่นั่งอยู่ด้านล่าง ทุกคนต่างนิ่งเงียบ

เมื่อรู้สึกว่าบรรยากาศเริ่มไม่สู้ดี เถียนเหล่าต้า ในฐานะบุตรชายคนโต จึงลุกขึ้นยืนยิ้มเจื่อนๆ

"ท่านพ่อ หลายปีมานี้ พวกเราดึงตัวเด็กหนุ่มที่มีพรสวรรค์จากสำนักยุทธ์มาก็ไม่น้อย"

"แต่พอเจ้าเด็กพวกนั้นเริ่มมีฝีมือ ก็หนีไปเข้าสำนักใหญ่หรือไปรับราชการกับราชสำนักกันหมด ไม่เคยกลับมาเลย"

"เงินทองตำลึงที่เสียไปเหมือนละลายแม่น้ำ!"

"อีกอย่าง เจ้าเด็กนั่นเพิ่งจะเข้าสู่ระดับกระดูกหยก ใครจะรู้ว่าจะบรรลุระดับโลหิตทองคำได้เมื่อไหร่!"

พอพูดจบ ทุกคนด้านล่างต่างพยักหน้าเห็นด้วย

ได้ยินดังนั้น เถียนฉีเหวินแทบจะสำลักความโกรธตาย

หน้ามืดตามัว ราวกับเห็นบรรพบุรุษตระกูลเถียนลอยมาตรงหน้า

"แม้ตระกูลเถียนของเราจะไม่ใช่ตระกูลที่มีเมตตาธรรมล้ำเลิศ แต่เราก็ไม่เคยขกดขี่ชาวบ้าน ในปีที่เกิดภัยพิบัติ เราก็แจกจ่ายเสบียงอาหารและเงินทอง ควรจะสั่งสมกุศลไว้บ้าง!"

"ทำไมถึงได้มีลูกหลานอกตัญญูออกมามากมายขนาดนี้!"

เถียนเหล่าต้าตกใจ รีบก้าวเข้าไปพยุง

"ท่านพ่อ!"

"ไสหัวไปให้พ้นหน้าข้า ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้า ไอ้ลูกไม่รักดี!"

เถียนฉีเหวินตาแดงก่ำด้วยความโกรธ หมดอารมณ์จะพูดต่อ หันหลังเดินออกจากห้องโถงไป

เมื่อเป็นเช่นนี้ ผู้คนที่นั่งอยู่ด้านล่างก็รีบแยกย้ายกันไป

"พี่ใหญ่พูดถูก หลายปีมานี้เราเสียเงินไปเท่าไหร่แล้ว? ต่อให้เอาเงินไปละลายน้ำ อย่างน้อยก็ต้องเห็นน้ำกระเพื่อมบ้างสิ!"

"แต่นี่ เงียบกริบไม่เห็นอะไรเลย!"

เถียนเหล่าซานกระซิบเห็นด้วยกับเถียนเหล่าต้า

"เหอะ! ที่ทรัพย์สมบัติของตระกูลเถียนยังคงอยู่มาจนถึงตอนนี้ ไม่ใช่เพราะบารมีท่านพ่อหรอกรึ?"

"ต่อให้ท่านแก่เฒ่า เรี่ยวแรงถดถอย ก็ไม่ใช่เรื่องที่ลูกหลานอย่างเราจะมาพูดจาล่วงเกิน!"

มีคนแย้งขึ้นมา ทันใดนั้นทั้งสองฝ่ายก็เริ่มโต้เถียงกัน

ช่างครึกครื้นเสียจริง!

ที่ด้านข้าง ชายวัยกลางคนผู้เงียบขรึมเฝ้ามองฉากนี้เงียบๆ ส่ายหน้าเบาๆ แล้วหันไปสั่งบุตรชาย

"พรุ่งนี้เตรียมของขวัญชุดใหญ่ แล้วไปเยี่ยมเยียนเขา จำไว้ว่าให้ปฏิบัติกับคุณชายตระกูลเฉินผู้นั้นอย่างให้เกียรติเสมอกัน!"

เด็กหนุ่มที่เดินตามหลังมา ซึ่งมีเค้าโครงหน้าคล้ายบิดาอยู่สามส่วน ขมวดคิ้ว

"ท่านพ่อ แม้คำพูดของท่านลุงจะดูเกินเลยไปบ้าง แต่อัจฉริยะรุ่นเยาว์ที่ตระกูลเราทุ่มเงินดึงตัวมาตลอดหลายปีนี้ก็มีไม่น้อย แต่กลับไม่มีใครตอบแทนบุญคุณเลยสักคน..."

เด็กหนุ่มกำลังจะพูดต่อ แต่เห็นสายตาดุๆ ของบิดาจ้องมองมา จึงโดนตำหนิ

"เจ้าไปเรียนรู้คำพูดตื้นเขิน ไร้เกียรติพวกนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"ทำไมปู่เจ้าถึงพยายามผูกมิตรกับเหล่าวีรบุรุษนัก?"

"ตอนนี้ราชวงศ์ต้าหลี่ดูเหมือนจะสงบสุขรุ่งเรือง แต่แท้จริงแล้วเปราะบางและจวนเจียนจะล่มสลาย ราวกับรังนกนางแอ่นบนผ้าม่าน!"

"เมื่อไม่นานมานี้เจ้าก็ได้ยินข่าว สองมณฑลทางใต้ไม่สงบ ปีศาจอาละวาด กบฏและลัทธิมารก่อความวุ่นวาย"

"ขนาดเมืองหลวงส่งหน่วยเจิ้นอู่ห้าหมื่นนายลงไปปราบ สถานการณ์ก็ยังไม่สงบ"

"ตระกูลเถียนของเราเป็นแค่ตระกูลเล็กๆ ในอำเภอ แถมลูกหลานในตระกูลก็ไม่มีใครได้เรื่องได้ราว หากราชวงศ์ล่มสลาย รังคว่ำแล้วไข่จะไม่แตกได้อย่างไร?"

"เงินทองเป็นของนอกกาย ขอแค่เราส่งของขวัญไป แล้วเขารับน้ำใจนี้ไว้ คุณธรรมน้ำมิตรนั้นจะไม่สูญหาย!"

"ขอเพียงแค่คนที่เราสนับสนุนสักคนได้ดิบได้ดี ตระกูลเถียนของเราก็จะมีทางรอดเพิ่มขึ้นอีกทาง!"