บทที่ 18 อดีตเหยื่อแก๊งโรแมนซ์สแกม

เฉินหยวนซีจ้องมองไปที่ทางเข้าตึกอยู่ก่อนแล้ว จึงเห็นเวินซูและกล่องที่เธอถือมาได้ทันที เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย อย่าบอกนะว่า... โดนไล่ออก?

เขาเปิดประตูรถแล้วรีบก้าวลงไป เว็บไป่ตู้บอกไว้ว่าเวลาผู้หญิงอารมณ์ไม่ดี ต้องรับมือด้วยความระมัดระวังเป็นพิเศษ ทฤษฎีนี้ใช้กับเจ้านายสาวได้เช่นกัน

"คุณเวินครับ นี่คือ..." เฉินหยวนซีรับกล่องมาจากมือเธอ พลางลอบสังเกตสีหน้าอย่างระมัดระวัง

เวินซูล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "อ๋อ ฉันไล่เจ้านายออกน่ะ"

เฉินหยวนซี: ...โอเค ถ้าพูดแบบนั้นแล้วคุณสบายใจ

เวินซูไม่รู้หรอกว่าเฉินหยวนซีคิดอะไรอยู่ เธอเปิดวีแชตแล้วกดเข้าไปที่รูปโปรไฟล์ของหว่านอวี้ชิง

เวินซู: [อยู่ไหม? เย็นนี้ไปกินข้าวกันหรือเปล่า?]

หว่านอวี้ชิงตอบกลับมาเร็วมาก

อวี้ชิง: [อยู่ค่า! หนูอยากกินหม้อไฟ!!! (สติ๊กเกอร์แมวตัวหนอน~)]

ในฐานะทายาทรุ่นสองผู้ใช้ชีวิตเพื่อกินดื่มเที่ยว หว่านอวี้ชิงรู้จักของอร่อยทั่วเมืองหลวงเป็นอย่างดี ไม่นานเธอก็ส่งพิกัดร้านหม้อไฟชื่อดังมาให้เวินซู

"วันนี้เราจะไปกินข้าวนอกบ้านกันนะ"

เวินซูส่งสติ๊กเกอร์โอเคกลับไป แล้วหันมาบอกเฉินหยวนซีที่เพิ่งคาดเข็มขัดนิรภัยเสร็จ

สิ้นเสียงเธอ โทรศัพท์ในกระเป๋าของเฉินหยวนซีก็สั่นครืดคราด เป็นพิกัดร้านหม้อไฟที่เวินซูส่งต่อมาให้นั่นเอง

เฉินหยวนซีกดเข้าไปดูแล้วเลิกคิ้ว "ร้านหม้อไฟเสฉวนเจ้านี้... ถ้าไม่ได้จองล่วงหน้าหรือไม่มีบัตรสมาชิก เกรงว่าป่านนี้คิวคงยาวเหยียดแล้วมั้งครับ"

ถามว่าทำไมเฉินหยวนซีถึงรู้ดีนัก ก็ต้องขอบคุณพี่ชายที่แสนดีของเขาน่ะสิ เพื่อจะดัดนิสัยไม่ให้เขาไปแข่งรถ พี่ชายไม่เพียงแต่อายัดบัตรเครดิตทุกใบ แต่ยังพยายามจับเขาคลุมถุงชน โดยอ้างเหตุผลสวยหรูว่าถ้ามีครอบครัวแล้วจะได้รู้จักห่วงหน้าพะวงหลัง เลิกเอาชีวิตไปเสี่ยงบนสนามแข่งเสียที

ภายใต้อำนาจเผด็จการของพี่ชาย เฉินหยวนซีจำใจต้องยอมอ่อนข้อ นัดดูตัวครั้งนั้นถูกกำหนดขึ้นที่ร้านหม้อไฟเสฉวนแห่งนี้ พอไปถึงหน้าร้าน หางแถวยาวไปเกือบสุดถนน อยากได้ห้องส่วนตัวงั้นเหรอ? ได้สิ สมัครสมาชิกก่อนเลย—ใบละสองพันแปดร้อยแปดสิบแปดหยวน สมัยนี้ใครเขาเติมเงินเยอะขนาดนี้เพื่อมากินหม้อไฟกัน? นี่มันหลอกฟันพวกหน้าโง่ชัดๆ!

ในฐานะ 'พวกหน้าโง่' คนหนึ่ง เฉินหยวนซีไม่มีทางเลือก เขาจำต้องควักบัตรธนาคารใบเดียวที่เหลือเงินติดบัญชีแค่สามพันหยวนออกมาสมัครสมาชิกเพื่อเปิดห้องส่วนตัว อย่างไรเสีย นี่ก็เป็นมารยาทพื้นฐานของสุภาพบุรุษและศักดิ์ศรีของลูกผู้ชาย

แต่หลังจากที่เขาเข้าไปนั่งรอในห้องส่วนตัวจนเลยเวลานัดไปเป็นชั่วโมง ผู้หญิงคนนั้นก็ยังไม่โผล่หัวมา เขา! คุณชายรองแห่งเฉินกรุ๊ปผู้ยิ่งใหญ่! ถูกเทเป็นครั้งแรกในชีวิต!

มารู้ทีหลังว่าร้านหม้อไฟนี้เป็นแฟรนไชส์ในเครือธุรกิจอาหารของหว่านซื่อกรุ๊ป และคู่ดูตัวของเขาก็คือหลานสาวประธานหว่านซื่อกรุ๊ปนั่นเอง

ไอ้หน้าโง่ คุณชายรองเฉินกรุ๊ป สมาชิกผู้ยากจนของร้านหม้อไฟเสฉวน—เฉินหยวนซีชักสงสัยว่าเขาอาจตกเป็นเหยื่อของแก๊งต้มตุ๋นความรักเข้าให้แล้ว

เหตุการณ์นั้นซ้ำเติมสถานะทางการเงินอันฝืดเคืองของเฉินหยวนซีให้ย่ำแย่ลงไปอีก จนนำมาสู่เรื่องราววุ่นวายตามมาเป็นขบวน

"คุณ..." เวินซูชำเลืองมองเฉินหยวนซี "ดูคุ้นเคยกับร้านนี้ดีจัง รสชาติเป็นไงบ้าง?"

"ก็งั้นๆ แหละครับ" เฉินหยวนซีกัดฟันตอบ น้ำเสียงฟังดูขุ่นมัว

เวินซู: ...เห็นท่าทีบ่จอยของเฉินหยวนซี เวินซูจึงไม่ซักไซ้ต่อ ทำเพียงขยับสายเข็มขัดนิรภัยให้กระชับขึ้นเงียบๆ

เฉินหยวนซีจมดิ่งอยู่กับความทรงจำอันแสนเศร้า นั่งซึมกระทืออยู่พักใหญ่กว่าจะตั้งสติได้

แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ฉาบทาไปทั่วท้องฟ้า แสงไฟนีออนตามท้องถนนเริ่มสว่างไสวขึ้นตามเวลา

"ว่าแต่คุณเวินครับ นัดเจอใครเหรอครับ?"

ตั้งแต่มาเป็นคนขับรถให้เวินซู เฉินหยวนซียังไม่เคยเห็นเธอสนิทสนมกับใครเลย อืม ก็สมกับภาพลักษณ์เศรษฐีนีผู้เย็นชาในสายตาเขาดี

"อือฮึ ไปเจอเพื่อนน่ะ" ลมเย็นยามค่ำคืนปะทะใบหน้าชวนให้รู้สึกสบายตัว แม้แต่ไอร้อนระอุของฤดูร้อนก็เบาบางลงไปมาก เวินซูสูดหายใจเข้าลึกๆ

"แค่กๆๆ..."

เวินซู: (บ้าเอ๊ย) สูดควันท่อไอเสียเข้าไปเต็มปอดเลย

"เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?" ได้ยินเสียงไอ เฉินหยวนซีจึงเอ่ยถามตามมารยาทของลูกน้องที่ดี

เวินซูเลื่อนกระจกรถขึ้นเงียบๆ "ไม่มีอะไร"

เฉินหยวนซีร้อง 'อ้อ' แล้วไม่พูดอะไรต่อ แต่ในใจกลับประหลาดใจ เวินซูมีเพื่อนด้วยเหรอเนี่ย?!

ขับรถให้เธอมาตั้งหลายวัน นอกจากรูปถ่ายคู่กับน้องชายในห้องนั่งเล่น เวินซูก็ตัวคนเดียวมาตลอด เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าเพื่อนที่เธอพูดถึงจะเป็นคนแบบไหน

แต่จะว่าไป ถึงจะเคยเห็นรูปน้องชาย แต่เขาก็ไม่ค่อยเห็นเธอโทรหาใครเลย

หรือว่าน้องชายเธอจะเสียชีวิตไปแล้ว?

**

กองถ่ายภาพยนตร์เหิงเฉิง

"ฮัดชิ้ว!"

สิ้นเสียงผู้กำกับตะโกนสั่ง 'คัต' เวินเหิงที่นอนแอ้งแม้งแกล้งตายอยู่บนพื้นก็รีบลุกขึ้นมาจามเสียงดังลั่น

"เฮ้ย! เบาได้เบา!" พี่ตัวประกอบข้างๆ รีบกระโดดหลบด้วยท่าทีรังเกียจ "อย่ามาจามใส่ข้านะเว้ย!"

ยังไม่ทันที่เวินเหิงจะอ้าปาก ชายคนนั้นก็ตบไหล่เขาป้าบๆ "ไอ้น้อง ร่างกายไม่แข็งแรงเลยนะเรา! อากาศร้อนตับแตกขนาดนี้ยังจะเป็นหวัดอีก"

ฉากนี้ถ่ายทำกันใต้ประตูเมืองจำลอง ท่ามกลางแดดเปรี้ยงกลางฤดูร้อน ต้องสวมชุดเกราะหนักร่วมสิบโล ร่างกายแทบจะถูกหมักดองอยู่ในเหงื่อ

เวินเหิงยืดตัวขึ้น ปาดเหงื่อพลางขยี้จมูก ปัดมือชายคนนั้นออก "ไปให้พ้นเลย พี่นั่นแหละที่ไม่แข็งแรง!"

พี่ตัวประกอบหัวเราะร่า "ว่าแต่ไอ้น้อง เอ็งจบจากโรงเรียนการแสดงชื่อดังมาไม่ใช่เหรอ? ไหงยังมาต๊อกต๋อยเป็นตัวประกอบเหมือนพวกพี่อยู่อีกวะ?"

เวินเหิงมาขลุกอยู่ที่เหิงเฉิงเกือบเดือนแล้ว เริ่มคุ้นหน้าคุ้นตากับพี่ตัวประกอบคนนี้จนพอจะคุยเล่นกันได้

"ได้ข่าวว่าพระเอกเรื่องนี้ก็จบที่เดียวกับเอ็งไม่ใช่เหรอ? ทำไมไม่ลองใช้เส้นสายดูล่ะ? อย่างน้อยได้บทที่มีบทพูดสักหน่อยก็ยังดีกว่ามาเป็นตัวประกอบเดินผ่านกล้องไปวันๆ! อีกอย่างเอ็งหน้าตาดีขนาดนี้ ไม่ได้โชว์หน้าเสียดายแย่"

พระเอกคนนั้นน่ะรุ่นพี่สายรหัสผมเองครับ... เวินเหิงคิดในใจ สายตามองไปยังรถบ้านที่จอดอยู่ไม่ไกล

ตั้งแต่รู้ว่าพี่สาวคบกับจั๋วซื่อเฟิง เวินเหิงพยายามเกลี้ยกล่อมให้เลิกกันหลายครั้ง แต่พี่สาวหัวรั้นไม่ยอมฟัง ทะเลาะกันใหญ่โตจนเขาหนีออกจากบ้านด้วยความโมโห ตามรุ่นพี่มาตายเอาดาบหน้าที่เหิงเฉิง

นอกจากอยากหาประสบการณ์การแสดงจริงๆ แล้ว เขายังอยากหาเงินแบ่งเบาภาระเวินซูด้วย

หลายปีมานี้ ค่าใช้จ่ายเกือบทั้งหมดของเวินเหิงตกเป็นภาระของเวินซู เขาไม่อยากให้พี่สาวต้องลำบาก ยิ่งตอนนี้มีแฟนแล้ว คงมีเรื่องต้องใช้เงินอีกเยอะ

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่ค่าสกินแคร์ เครื่องสำอาง เสื้อผ้าหน้าผม ก็ปาเข้าไปเท่าไหร่แล้ว เวินเหิงสังเกตเห็นเสื้อผ้าเก่าๆ ในตู้ของพี่สาวมานานแล้ว นั่นยิ่งทำให้เขาฮึดสู้หาเงิน

ไม่รู้ป่านนี้พี่สาวจะเป็นยังไงบ้าง ไอ้ผู้ชายเฮงซวยนั่นจะรังแกเธอหรือเปล่า

คิดได้ดังนั้น เวินเหิงก็ใช้นิ้วคีบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านใน เช็ดมือกับชุดเกราะลวกๆ แล้วกดเข้าวีแชต เลื่อนดูแชตของ 'พี่สาว' อยู่พักใหญ่

พี่ตัวประกอบข้างๆ ยังคงชวนคุยอย่างตีสนิทไม่เลิก

"...เออนี่ไอ้น้อง พี่จะบอกความลับอะไรให้อย่าง ห้ามเอาไปบอกใครเชียวนะ!"

ช่างเถอะ... เวินเหิงปิดหน้าจอโทรศัพท์เก็บเข้ากระเป๋า ไม่รู้พี่สาวหายโกรธหรือยัง ไว้กลับไปค่อยคุยกันดีกว่า จะหาเงินก้อนโตกลับไปเซอร์ไพรส์เธอให้ได้เลย!

"ได้ยินมาว่าพระเอกเรื่องนี้กับประธานหวังที่เป็นนายทุนน่ะ เขามีความสัมพันธ์แบบ นั้น กัน..." พี่ตัวประกอบทำไม้ทำมือประกอบ รอยยิ้มเต็มไปด้วยเลศนัยแห่งการนินทา

"พี่ว่าอะไรนะ?" เวินเหิงขมวดคิ้ว

"เฮ้ย! ไอ้น้อง ข้าไม่ได้ว่าเอ็ง จะของขึ้นทำไมวะ?" พี่ตัวประกอบสะดุ้งโหยงที่จู่ๆ เวินเหิงก็เสียงดังขึ้นมา หางตาเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างเข้าพอดี จึงรีบตบแขนเวินเหิงรัวๆ "ดูนั่นๆ นั่นไงประธานหวัง ฮิๆ ข้าบอกแล้วว่าความสัมพันธ์สองคนนี้ไม่ธรรมดา"

เวินเหิงมองตามนิ้วที่ชี้ไป เห็นรุ่นพี่ของเขากำลังพาชายวัยกลางคนพุงพลุ้ยเดินเข้าไปในรถบ้านส่วนตัว