บทที่ 16 ปฏิบัติการกวาดล้างออฟฟิศ!

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ติงหลานเจอสถานการณ์แบบนี้ หล่อนจึงมีชุดคำพูดเตรียมพร้อมไว้เสมอ

คนพวกนี้ปากก็บอกว่าจะลาออก แต่พอได้ยินหล่อนขู่เข้าหน่อย ก็ปอดแหกจนต้องก้มหน้าก้มตาทำงานรับใช้หล่อนต่อไปเหมือนเดิม

ติงหลานนึกสมเพชในใจ

"ฉันคิดดีแล้วค่ะ"

เวินซูพยักหน้า

เมื่อเห็นน้ำเสียงที่อ่อนลงของเวินซู ติงหลานก็นึกว่าอีกฝ่ายเริ่มกลัว รอยยิ้มเย่อหยิ่งจึงผุดขึ้นบนใบหน้า

"แบบนั้นสิถึงจะถูก พวกเธอคนรุ่นใหม่น่ะใจร้อนเกินไป สังคมภายนอกมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอกนะเวินซู ฉันว่าเธอคงเรียนหนังสือมากไปจนสมองทึบหมดแล้ว ช่างเถอะ ฉันจะทำเป็นไม่ได้ยินที่เธอพูดเมื่อกี้ก็แล้วกัน รีบไปเคลียร์เอกสารให้เสร็จซะ"

ติงหลานโบกไม้โบกมือแสดงท่าทีใจกว้าง ราวกับจะบอกว่า 'ฉันไม่ถือสาหาความเด็กอย่างเธอหรอก'

เวินซูแค่นยิ้ม "คุณติงคะ ฉันว่าคุณเข้าใจผิดแล้วล่ะค่ะ ที่ฉันบอกว่าคิดดีแล้ว หมายถึงฉันคิดมาดีแล้วว่าจะลาออก เดี๋ยวนี้ ตอนนี้เลย"

ใบหน้าของติงหลานดำทะมึนลงทันที

"ดี! งั้นเธอก็รับผลที่จะตามมาเองก็แล้วกัน!"

"แน่นอนค่ะ" เวินซูค่อยๆ เก็บข้าวของบนโต๊ะอย่างไม่รีบร้อน ทั้งหมดล้วนเป็น 'ไอเทมเทพ' ที่เธอเพิ่งซื้อมาเมื่อไม่กี่วันก่อนเพื่อช่วยให้ทำงาน (อู้งาน) ได้ดียิ่งขึ้น

ติงหลานไม่เคยถูกหยามหน้าขนาดนี้มาก่อน ท่าทีสงบนิ่งของเวินซูยิ่งทำให้หล่อนหงุดหงิด หล่อนสัมผัสได้ถึงสายตาของลูกน้องที่มองมา หากปล่อยเวินซูไปแบบนี้ อำนาจบารมีที่สั่งสมมาหลายปีคงพังทลาย และภาพลักษณ์คงเสียหายยับเยิน... คิดได้ดังนั้น แววตาร้ายกาจก็ฉายวาบขึ้นในดวงตาติงหลาน หล่อนเหลือบมองกล่องใส่ของที่เวินซูกำลังเก็บ ก่อนจะถลันเข้าไปหมายจะคว้าข้อมือเวินซู แต่เวินซูเบี่ยงตัวหลบราวกับรู้ทัน

"รอง... หัวหน้าติง มีอะไรอีกคะ?" เวินซูเอียงคอ ยิ้มมุมปาก

"ฉันต้องตรวจของในกล่อง เอกสารบริษัท โดยเฉพาะสมุดบัญชี เป็นความลับ ห้ามนำออกไป"

ติงหลานอ้างเหตุผลฟังดูดี แต่ความจริงแล้วไร้สาระสิ้นดี บริษัทใช้ระบบเน็ตเวิร์กภายใน ข้อมูลทั้งหมดอยู่ในคอมพิวเตอร์บริษัท จะก๊อปปี้ลงแฟลชไดรฟ์ยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ

ชัดเจนว่าติงหลานจงใจหาเรื่องเพื่อเบ่งอำนาจ

พอรู้เจตนาของติงหลาน เวินซูก็อดขำไม่ได้ เธอไม่ได้ตั้งใจจะทำเรื่องใหญ่โต แต่มีคนบีบบังคับให้เธอต้อง 'ทำความสะอาด' ออฟฟิศซะงั้น

เวินซูดันกล่องไปตรงหน้าติงหลาน ผายมือเชิญตามสบาย

ติงหลานหยิบข้าวของที่เวินซูเพิ่งเก็บใส่กล่องออกมาโยนทิ้งขว้างอย่างไม่ไยดี กิริยาหยาบคายสุดๆ

เวินซูเมินหล่อน หยิบโทรศัพท์บนโต๊ะกดเบอร์ภายใน

ปลายสายรับอย่างรวดเร็ว

"สวัสดีค่ะ ผู้จัดการหม่า นี่เวินซูนะคะ"

มือของติงหลานที่กำลังรื้อของชะงักกึก หันขวับมามองเวินซู "เวินซู เธอทำอะไรน่ะ?"

"ค่ะ" เวินซูเหลือบมองติงหลานแวบหนึ่ง แล้วก้มดูนาฬิกาข้อมือ "ห้านาทีนะคะ"

"..."

"ได้ค่ะ ฉันจะรอนะคะ"

บทสนทนาสั้นกระชับ เวินซูวางสายอย่างรวดเร็ว

ผู้จัดการหม่า หรือหม่าเต๋อเซียน คือหัวหน้าสายตรงของติงหลาน และเป็นผู้จัดการฝ่ายการเงิน มีหน้าที่อนุมัติรายงานประจำเดือน ไตรมาส และปี รวมถึงควบคุมรายจ่ายก้อนโตของบริษัท ค่าเช่าตึกสำนักงานและค่าส่วนกลางก็น่าจะอยู่ในความดูแลของเขาด้วย

"เวินซู เธอจะลาออกแล้วไปยุ่งกับผู้จัดการหม่าทำไม?" ติงหลานถามอย่างไม่พอใจ หล่อนเกลียดพวกเด็กใหม่ที่ไม่รู้ธรรมเนียม เอะอะก็ฟ้องเบื้องบน นี่มันเรื่องปกติของที่ทำงานไม่ใช่เหรอ? หล่อนก็แค่แกล้งนิดๆ หน่อยๆ เอง

เวินซูขี้เกียจจะเสวนากับติงหลานอีก เธอหยิบหูฟังขึ้นมาสวมแล้วนั่งพิงเก้าอี้อย่างสบายใจ

เห็นท่าทางไม่ทุกข์ร้อนของเวินซู ติงหลานก็ไปไม่เป็น ทำตัวไม่ถูกชั่วขณะ

บรรยากาศในออฟฟิศเงียบกริบ

เพื่อนร่วมงานที่คอยดูสถานการณ์ต่างแอบสะใจลึกๆ ทุกคนต่างเคยผ่านจุดที่เป็นเด็กใหม่และเคยโดนติงหลานโขกสับมาแล้วทั้งนั้น ความไม่พอใจสั่งสมมานาน

แต่ในเมืองปักกิ่งที่ที่ดินแพงยิ่งกว่าทองคำ คนไร้เส้นสายอย่างพวกเขาได้แต่ก้มหน้ายอมรับชะตากรรม วู่วามแค่นิดเดียวอาจโดนเจ้าของบ้านเช่าไล่ออก ต่อให้กลับบ้านเกิดไป ก็อาจหางานดีๆ ทำไม่ได้เพราะประวัติเสีย โดยเฉพาะงานบัญชีที่เน้นเรื่องความซื่อสัตย์เป็นสำคัญ

เพื่อนร่วมงานคนที่เคยซื้อชานมไข่มุกให้เวินซูแอบเชียร์เธอในใจ แต่ก็อดห่วงไม่ได้ เรามันก็แค่คนธรรมดา จะไปสู้รบปรบมือกับใครเขาไหว เวินซูทำเรื่องบานปลายขนาดนี้ แล้วต่อไปจะหางานทำยังไง?

ขณะที่เธอกำลังคิด คอมพิวเตอร์เต่าล้านปีที่แทบจะค้างก็บูตเสร็จพอดี ไหนๆ ก็ยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน เลยกะว่าจะล็อกอินเข้าไปนั่งฆ่าเวลา พอเข้าระบบปุ๊บ อีเมลภายในก็เด้งขึ้นมา

ผู้ส่ง: ผู้จัดการหม่า

เพื่อนร่วมงานคนนั้นตะลึงงัน

ปกติผู้จัดการหม่าแทบไม่เคยส่งอีเมลหาพนักงานระดับล่างโดยตรง งานทุกอย่างจะสั่งผ่านติงหลาน แล้วให้หล่อนแจกจ่ายงานลงมาเป็นทอดๆ อีกที

พอกดเปิดอ่าน เธอกวาดสายตาอย่างรวดเร็ว แล้วดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ

"เชี่ยไรวะเนี่ย?!"

คำอุทานไม่ดังมาก แต่ก็เรียกความสนใจจากเพื่อนร่วมงานโต๊ะข้างๆ ได้

"มีอะไรเหรอ?"

"หวังหลิน แกหาเรื่องใส่ตัวแล้ว! ระวังเถอะ เดี๋ยว 'แม่เสือสาว' ก็ได้ยินหรอก"

หวังหลินทำหูทวนลม ไม่สนใจคำเตือนเพื่อนร่วมงาน เขามองไปทางเวินซูด้วยสายตาเหม่อลอย

หรือว่านี่จะเป็น... ตำนาน 'เศรษฐีนีข้างกาย' ที่เขาร่ำลือกัน?

ไม่นานนัก ผู้จัดการหม่า หรือหม่าเต๋อเซียน ก็รีบร้อนลงมาจากห้องทำงานชั้นบน เขาทาบบัตรเปิดประตู ทันทีที่ก้าวเข้ามาก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศมาคุ กวาดตามองรอบห้องปุ๊บ สายตาก็พุ่งเป้าไปที่เวินซูอย่างแม่นยำ

เห็นหม่าเต๋อเซียนลงมาจริงๆ ติงหลานก็เริ่มใจคอไม่ดี บ้าเอ๊ย! เวินซูเรียกผู้จัดการหม่าลงมาได้จริงๆ เหรอ? ไม่สิ ถ้าเวินซูมีอิทธิพลขนาดนั้น ทำไมถึงยอมให้หล่อนโขกสับมาตั้งนานล่ะ?

"ผู้จัดการหม่า ลงมาทำไมคะเนี่ย? เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ เดี๋ยวฉันจัดการเองก็ได้ค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ เวินซูเป็นเด็กใหม่ เลยไปรบกวนคุณเข้า"

ไม่ว่ายังไง การชิงความได้เปรียบด้วยคำพูดก่อนย่อมดีที่สุด ติงหลานรีบพุ่งเข้าไปฟ้อง โยนความผิดทั้งหมดให้เวินซู

หม่าเต๋อเซียนปาดเหงื่อบนหน้าผาก พอสบเข้ากับรอยยิ้มของเวินซู หัวใจเขาก็กระตุกวูบ หันไปตวาดใส่ติงหลานที่กำลังพล่ามไม่หยุดว่า "หุบปาก!"

ติงหลานอึ้งกิมกี่ ตั้งแต่เลื่อนขั้นเป็นรองผู้จัดการ หล่อนไม่เคยโดนหักหน้าแรงขนาดนี้มาก่อน

หม่าเต๋อเซียนไม่มีเวลามาสนใจความรู้สึกของติงหลานหรอก ขืนจัดการเรื่องนี้ไม่ดี เขาได้ตกงานแน่ เมียเขาก็เพิ่งท้องลูกคนที่สอง กำลังเร่งเก็บเงินค่านมผงอยู่ด้วย

คิดได้ดังนั้น หม่าเต๋อเซียนก็ยิ่งมองเวินซูด้วยความเกรงใจ

เขาเดินเข้าไปหาเวินซูแล้วฉีกยิ้มอ่อนโยน "คุณหนูเวินครับ เรื่องเสี่ยวติงเนี่ย... เธอนิสัยไม่ดี ชอบทำให้คนอื่นเคืองบ่อยๆ หวังว่าคุณจะใจกว้าง ไม่ถือสาหาความคนพรรค์นี้นะครับ"

เพื่อนร่วมงานที่มุงดูอยู่ถึงกับสูดปาก หันมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไม่อยากจะเชื่อ

วันนี้... พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกเหรอวะ?