บทที่ 42 สำนักจิตมาร

บทที่ 42 สำนักจิตมาร

กู้เฉินวางตะเกียบลง ชายตามองหลัวเฟิงด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา

"นอกจากจะชื่อเสียงไม่ดีแล้ว เจ้ายังติดหนี้ข้าอีก บอกมาสิว่ามีเหตุผลอะไรที่ข้าต้องเชื่อคำพูดของเจ้า?" กู้เฉินถามยิ้มๆ

หลัวเฟิงทำท่าร้อนรน "ข้าขอเอาเกียรติยศและศักดิ์ศรีเป็นประกัน! ทุกคำที่ข้าพูดล้วนเป็นความจริง!"

กู้เฉินเลิกคิ้ว "โจรราคะมีเกียรติยศด้วยรึ?"

"ข้าบอกแล้วไงว่าข้าคือจอมยุทธ์ผู้ผดุงความยุติธรรม!" หลัวเฟิงเถียงคอเป็นเอ็น

เมื่อเห็นกู้เฉินทำท่าจะลุกหนี หลัวเฟิงก็รีบเข้าประเด็น "พี่กู้! การที่ข้าเสี่ยงชีวิตมาหาท่านถึงที่นี่ ก็นับว่าแสดงความจริงใจมากพอแล้ว เรื่องที่ข้าจะบอกต่อไปนี้ ท่านจะเชื่อหรือไม่ก็สุดแล้วแต่ท่าน"

เขาโน้มตัวข้ามโต๊ะ กระซิบด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

"เจิ้งจินอัน... เศรษฐีใหญ่แห่งเมืองหวายหยาง แท้จริงแล้วคือผู้อาวุโสที่หลงเหลืออยู่ของพรรคมาร 'สำนักจิตมาร'!"

กู้เฉินชะงัก คิ้วกระบี่ขมวดมุ่น

หน่วยจิ้งเทียนมีเครือข่ายข่าวกรองที่ครอบคลุมทั่วแผ่นดิน ข้อมูลลับสุดยอดที่แม้แต่สำนักใหญ่ยังไม่รู้ หน่วยจิ้งเทียนก็มักจะรู้ ดังนั้นการที่เขามีข้อมูลเกี่ยวกับเจิ้งจินอันจึงไม่ใช่เรื่องแปลก

แต่หลัวเฟิงเป็นเพียงโจรราคะพเนจร ไปเอาข้อมูลเชิงลึกระดับนี้มาจากไหน?

เจิ้งจินอันสร้างภาพลักษณ์เป็นคนดีศรีสังคมมาตลอดหลายสิบปี เป็นพ่อพระของคนยากคนจน เป็นสหายรักของข้าราชการ และมีลูกชายเป็นศิษย์เอกสำนักใหญ่

ในสายตาชาวบ้านและชาวยุทธ์ เขาคือผู้มีบุญบารมีที่น่าเคารพยกย่อง

หากคนอื่นมาพูดแบบนี้ กู้เฉินคงหัวเราะเยาะ แต่เมื่อออกมาจากปากของหลัวเฟิง ผู้ที่ดูเหมือนจะรู้อะไรดีๆ เยอะแยะ มันก็น่าสนใจ

"เจ้าเอาอะไรมามั่นใจ?" กู้เฉินถามหยั่งเชิง

หลัวเฟิงถอนหายใจ "พี่กู้... ท่านคงสงสัยสินะว่าทำไมข้าถึงถูกตราหน้าว่าเป็นโจรราคะ ทั้งที่ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด"

กู้เฉินพยักหน้า

"เรื่องลูกสาวเศรษฐีเฉียน นางเฆี่ยนตีสาวใช้จนเกือบตายเพียงเพราะทำถ้วยชาแตก... คุณหนูรองตระกูลซ่ง นางอัปลักษณ์ทั้งกายและใจ สั่งคนรุมโทรมภรรยาของชายที่นางหลงรักต่อหน้าต่อตา จนทั้งคู่ต้องฆ่าตัวตาย... ส่วนศิษย์น้องเถียนแห่งสำนักตะวันคล้อย นางอิจฉาริษยาหญิงงามคนหนึ่ง จับนางแก้ผ้าแล้วมัดประจานไว้ในป่าทั้งคืน..."

แววตาของหลัวเฟิงลุกโชนด้วยความโกรธแค้น "คนพวกนี้ภายนอกดูดีมีสกุล แต่จิตใจต่ำช้าสามานย์ ข้าทนดูไม่ได้ เลยสั่งสอนพวกนางด้วยวิธีเดียวกัน... ตาต่อตา ฟันต่อฟัน!"

"แต่พวกนางมีอำนาจ มีเงิน มีอิทธิพล ข่าวสารจึงถูกบิดเบือน กลายเป็นข้าที่เป็นโจรราคะรังแกหญิงสาวผู้บริสุทธิ์... ฮ่าๆๆ น่าขันสิ้นดี!"

กู้เฉินมองหลัวเฟิงด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เขาไม่ได้สัมผัสถึงคำโกหกในน้ำเสียงนั้น

ที่แท้ เบื้องหลังฉายา 'โจรราคะ' คือวีรบุรุษนอกกฎหมายผู้โดดเดี่ยว

"แล้วเจิ้งจินอันล่ะ?" กู้เฉินถามต่อ

"เจิ้งจินอันฝึกวิชามารของสำนักจิตมาร ซึ่งต้องใช้ 'หัวใจสดๆ' ของผู้ฝึกยุทธ์เป็นวัตถุดิบในการบำเพ็ญเพียร!" หลัวเฟิงกล่าวเสียงเข้ม

สำนักจิตมาร หรือ เสี่ยซินจง เป็นแขนงหนึ่งของ 'นิกายเทพหกทิศ' หรือที่ชาวยุทธ์เรียกขานกันว่า 'พรรคมาร'

เมื่อสามร้อยปีก่อน ในยุคที่ปีศาจยังไม่ปรากฏ พรรคมารรุ่งเรืองถึงขีดสุด ภายใต้การนำของประมุขพรรคผู้เก่งกาจ พวกเขาสยบทุกสำนักในยุทธภพไว้แทบเท้า เป็นยุคมืดที่น่าหวาดกลัวที่สุด

จนกระทั่งชาวยุทธ์ฝ่ายธรรมะและราชสำนักต้าเซี่ยผนึกกำลังกันบุกถล่มพรรคมารจนแตกพ่าย ประมุขพรรคเสียชีวิต พรรคมารล่มสลายแตกกระสานซ่านเซ็น กลายเป็นหนูสกปรกที่ต้องหลบซ่อนในเงามืด

สำนักจิตมาร ขึ้นชื่อเรื่องวิชาที่โหดเหี้ยมอำมหิตที่สุด คือการควักหัวใจคนมาฝึกวิชา จึงเป็นเป้าหมายแรกๆ ที่ถูกกวาดล้าง

ไม่น่าเชื่อว่ายังมีเดนตายหลงเหลือมาจนถึงปัจจุบัน แถมยังแฝงตัวเป็นคนดีมีหน้ามีตาในสังคมอีกด้วย

"เจิ้งจินอันบาดเจ็บจากการต่อสู้ในวัยหนุ่ม ทำให้พลังติดอยู่ที่ขอบเขตปราณสำแดง ไม่สามารถก้าวหน้าต่อได้ เขาจึงใช้วิชามารกลืนกินหัวใจผู้ฝึกยุทธ์เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บและทะลวงคอขวด!" หลัวเฟิงอธิบาย

"ทำไมเจ้าถึงมาบอกข้า?"

หลัวเฟิงจ้องตากู้เฉิน "เพราะวันที่ข้าถูกรุมที่ร้านอาหาร ท่านเป็นคนเดียวที่กล้ายื่นมือเข้าช่วยชาวบ้าน และกล้าต่อกรกับศิษย์สำนักตะวันคล้อย ข้ามองคนไม่ผิด ท่านเป็นคนดีมีคุณธรรมเหมือนข้า!"

กู้เฉินยกมือห้าม "หยุดๆๆ ไม่ต้องมายกย่องข้า ข้าแค่รำคาญพวกนั้นเฉยๆ ไม่ได้มีอุดมการณ์อะไรยิ่งใหญ่หรอก"

หลัวเฟิงยิ้ม "จะด้วยเหตุผลอะไรก็ช่าง แต่การกระทำของท่านพิสูจน์แล้วว่าท่านไม่ใช่คนขี้ขลาดตาขาว ข้าเกลียดพวกสำนักใหญ่ที่ทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของยุทธภพ โดยเฉพาะสำนักตะวันคล้อยที่เน่าเฟะข้างใน ข้าเชื่อว่าท่านก็คิดเหมือนกัน"

กู้เฉินยอมรับในใจว่าหลัวเฟิงเป็นคนกล้าพูดกล้าทำ และมีความคิดที่น่าสนใจ

"แล้วเจ้าต้องการอะไรจากข้า?"

หลัวเฟิงโน้มตัวเข้ามาใกล้ "อีก 7 วัน จะเป็นวันเกิดครบรอบ 54 ปีของเจิ้งจินอัน จะมีการจัดงานฉลองใหญ่โต มีชาวยุทธ์และขุนนางมาร่วมงานมากมาย..."

"ข้าอยากชวนท่าน... ร่วมมือกับข้า แฝงตัวเข้าไปในงาน แล้วกระชากหน้ากากจอมปลอมของเจิ้งจินอันออกมาประจานต่อหน้าธารกำนัล!"

"เมื่อความจริงเปิดเผย ชาวยุทธ์ทั่วหล้าจะรุมทัณฑ์มันเอง โดยที่เราไม่ต้องเปลืองแรง!"

(บทที่ 50 ขึ้นไป ตอนจะยาวขึ้นนะครับ )