บทที่ 18 พบพ่อแม่ (ฝ่ายหญิง)?

บทที่ 18 พบพ่อแม่ (ฝ่ายหญิง)?

“โคโนฮะตอนตี 4 เหรอ?” มินาโตะพึมพำกับตัวเอง เวลานั้นเขายังนอนหลับสบายอยู่บนเตียงอยู่เลย

ไม่นาน แววตาของมินาโตะก็กลับมามุ่งมั่นอีกครั้ง คนที่เก่งกว่าเขายังขยันขนาดนี้ ดูเหมือนการฝึกฝนของเขายังพยายามไม่มากพอ

จากนี้ไป เขาจะตื่นเช้าขึ้นกว่าเดิมสองชั่วโมง เข้านอนสามทุ่ม ตื่นตีสี่ แค่นี้น่าจะเพียงพอแล้ว

ถ้าเหนื่อยนัก ก็ฝึกซ้อมความเร็วในการประสานอินก็ได้ ความเร็วในการประสานอินของคาซึกิเองก็เร็วกว่าเขามากเหมือนกัน

“เข้าใจแล้ว คาซึกิ... ชั้นจะพยายามให้หนักกว่านี้อีก” มินาโตะมองคาซึกิด้วยสายตาซาบซึ้ง

บางทีคาซึกิคงอยากให้เขาเก่งขึ้นเร็วๆ จะได้ไม่ต้องยืนอยู่บนจุดสูงสุดอย่างเดียวดายสินะ

หลังจากทั้งสองทำสัญลักษณ์แห่งการปรองดอง  คาซึกิก็กวาดสายตามองไปรอบๆ อีกครั้ง แล้วตะโกนเสียงดังว่า “คนต่อไป!”

การแสดงความสามารถของคาซึกิทำให้นักเรียนคนอื่นๆ ได้แต่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ผลงานของมินาโตะเมื่อครู่นั้นยอดเยี่ยมมากแล้ว แต่คาซึกิกลับเอาชนะมินาโตะได้โดยดูเหมือนแทบไม่ได้ออกแรงเลยด้วยซ้ำ

อย่าว่าแต่คนอื่นเลย แม้แต่คุชินะยังไม่มีกะจิตกะใจจะท้าสู้กับคาซึกิในตอนนี้เลย

เซอิจิโร่ลอบถอนหายใจเมื่อเห็นฉากนี้ ฝีมือของคาซึกิทิ้งห่างเพื่อนร่วมรุ่นไปไกลมาก จนพวกเขาแทบจะหมดความกล้าที่จะท้าทายเขาแล้ว

นี่อาจไม่ใช่เรื่องดีนัก

โชคยังดีที่คาซึกิไปเตะตาฮิรุเซ็นเข้าแล้ว ดังนั้นคงไม่ต้องห่วงว่าจะไม่มีเวทีให้เขาแสดงความสามารถ

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครกล้าท้าสู้ คาซึกิก็ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ แล้วเดินลงจากสนามฝึก เปิดโอกาสให้นักเรียนคนอื่นได้ประลองกันบ้าง

เขามองไปยังกลุ่มนักเรียนปี 4 ที่อยู่ไกลออกไป ตรงทิศทางที่สองพี่น้องฮิวงะอยู่

ไม่มีใครในโรงเรียนนี้ที่พอจะสูสีกับเขาได้อีกแล้ว ถ้าสองพี่น้องฮิวงะร่วมมือกับชินโนสุเกะ พวกเขาอาจจะพอมีคุณสมบัติมาสู้กับเขาได้บ้าง... แน่นอนว่าแค่ ‘พอมีคุณสมบัติ’ เท่านั้นนะ

ก่อนยุคก่อตั้งหมู่บ้านนินจา การต่อสู้มักจะเป็นแบบตัวต่อตัว แต่หลังจากก่อตั้งหมู่บ้าน จุดเน้นได้เปลี่ยนไปสู่การประสานงานเป็นทีมและประสบการณ์การต่อสู้

ดังนั้น ความสามารถในการต่อสู้รายบุคคลของนินจาก่อนยุคก่อตั้งหมู่บ้านจึงมักจะแข็งแกร่งกว่า

แน่นอนว่าไม่ได้หมายความว่านินจายุคหลังจะอ่อนแอกว่าเสมอไป บางครั้งการทำงานเป็นทีมก็สามารถปลดปล่อยพลังที่ยิ่งใหญ่กว่าออกมาได้

สองพี่น้องฮิวงะผนึกกำลังกับชินโนสุเกะ ย่อมมีพลังมากพอที่จะต่อกรกับเขาได้แน่

แต่ก็ไม่มีความจำเป็นต้องทำขนาดนั้น เขายังมีเวลาอีกอย่างน้อยหนึ่งปีในการเติบโต ฮิรุเซ็นจะวางแผนจัดการเรื่องของเขาอย่างไรกันนะ?

“ฮะๆๆ เจ้าหนูนั่นน่าสนใจจริงๆ แฮะ ถึงกับเล็งพวกรุ่นพี่ไว้แล้วเหรอเนี่ย” จิไรยะเอ่ยแซว

ส่วนเรื่องโคโนฮะตอนตี 4... จิไรยะเห็นมันทุกวันเวลาที่เขาอยู่โคโนฮะนั่นแหละ แต่เป็นตอนเดินกลับบ้านไปนอนนะ

“ก็จริง ตอนนี้ไม่มีใครในโรงเรียนนินจาที่พอจะเป็นคู่มือให้เขาได้แล้ว” ฮิรุเซ็นเหลือบมองไปทางชินโนสุเกะ

คาซึกิคงอยากจะท้าสู้กับลูกชายเขา อืม ดูเหมือนชินโนสุเกะจะฝีมือไม่เลวเลยนะ ถึงขนาดดึงดูดความสนใจจากคาซึกิได้

แต่ชินโนสุเกะคงไม่ใช่คู่มือของคาซึกิหรอก พรสวรรค์ของเด็กคนนี้โดดเด่นเกินไป ต้องได้รับการชี้แนะอย่างถูกต้อง

โอโรจิมารุไม่ได้สนใจดูคาซึกิต่อ แต่หันไปมองมิโกะโตะที่กำลังสู้กับนาวากิแทน แววตาของเขาฉายแววสนใจอย่างชัดเจน

ความแข็งแกร่งของทั้งสองคนไม่ต่างกันมากนัก เซนจูกับอุจิวะ... น่าสนใจจริงๆ นี่เป็นโอกาสดีที่จะได้สังเกตกระบวนการเบิกเนตรวงแหวน

ณ เวลานี้ โอโรจิมารุยังมีความสงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับเนตรวงแหวนมากกว่า โดยเฉพาะเนตรของคางามิที่เหนือล้ำกว่าเนตรวงแหวนทั่วไปมาก

ถ้าเขาสามารถเพาะเลี้ยงเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาขึ้นมาได้ คงจะเป็นเรื่องที่น่าสนใจมากทีเดียว

...

“พี่ซึนาเดะ เห็นคาซึกิแล้วใช่มั้ยคะ? เป็นไงบ้าง? พี่มีความคิดจะรับคาซึกิเป็นศิษย์บ้างมั้ย?”

ระหว่างมื้อเย็น คุชินะจ้องมองซึนาเดะที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยแววตาเป็นประกาย

“เห็นแล้วจ้ะ เขาเป็นอัจฉริยะจริงๆ นั่นแหละ อาจารย์ฮิรุเซ็นก็อยากให้พี่รับเขาเป็นศิษย์เหมือนกัน”

ซึนาเดะมองนาวากิด้วยความรู้สึกซับซ้อน คาซึกิทำให้เธอรู้สึกถึงความผูกพันบางอย่าง

ท่านมิโตะหยุดทานอาหารแล้วมองซึนาเดะด้วยความสนใจ ในฐานะผู้อาวุโสที่ผ่านโลกมามาก ท่านเข้าใจเจตนาของฮิรุเซ็นได้ทันที และท่านก็สนับสนุนเรื่องนี้ด้วย

ซึนาเดะไม่เหมาะจะเป็นโฮคาเงะ ไม่ใช่แค่ซึนาเดะ นาวากิเองก็ไม่เหมาะ

ถ้านาวากิได้เป็นโฮคาเงะ ตำแหน่งโฮคาเงะจะไม่กลายเป็นสมบัติส่วนตัวของตระกูลเซนจูไปเลยหรือ?

อุจิวะนั้นเหมาะสม... ยังไงซะโคโนฮะก็ถูกก่อตั้งโดยเซนจูและอุจิวะ และผืนแผ่นดินโคโนฮะแห่งนี้ก็เป็นที่ดินของตระกูลอุจิวะ

ติดอยู่ตรงที่นิสัยของคนอุจิวะมีข้อบกพร่องมากเกินไป จนกว่าปัญหาของอุจิวะจะได้รับการแก้ไข พวกเขายังไม่เหมาะที่จะมีโฮคาเงะ

ไม่อย่างนั้น โฮคาเงะรุ่นที่ 3 คงไม่ใช่ฮิรุเซ็น แต่เป็นคางามิไปแล้ว

ถ้ามีอุจิวะสักคนที่สามารถแก้ปัญหาระหว่างตระกูลกับหมู่บ้าน และผสานอุจิวะให้เป็นหนึ่งเดียวกับโคโนฮะได้อย่างสมบูรณ์ คนคนนั้นย่อมเหมาะสมที่จะเป็นโฮคาเงะคนใหม่

แน่นอนว่าอุจิวะก็ยังไม่ใช่ตัวเลือกที่ ‘เหมาะสมที่สุด’ อยู่ดี ตอนนี้โคโนฮะต้องการโฮคาเงะที่มาจากชนชั้นชาวบ้าน เพื่อมอบความหวังให้กับนินจาทั่วไป... อย่างน้อยก็ต้องดูเหมือนเป็นคนธรรมดาในสายตาคนภายนอก

โคโนฮะไม่ใช่ของตระกูลใหญ่ แต่เป็นของชาวโคโนฮะทุกคน

การที่ฮิรุเซ็นรับจิไรยะและโอโรจิมารุเป็นศิษย์ ก็มีเจตนาแอบแฝงเช่นนี้อยู่ด้วย

โอโรจิมารุเป็นตัวเลือกที่ดีจริงๆ

“งั้นพี่ซึนาเดะ จะรับคาซึกิเป็นศิษย์มั้ยคะ?” ดวงตาของคุชินะลุกวาวทันทีที่ได้ยิน

ซึนาเดะคือหนึ่งในนินจาที่แข็งแกร่งที่สุดของโคโนฮะ ถ้าคาซึกิได้รับการชี้แนะจากซึนาเดะ ฝีมือของเขาต้องพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดดแน่

รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นในแววตาของซึนาเดะ

“พี่ยังพิจารณาอยู่นะ อ้อ... แล้วอาจารย์ก็วางแผนให้พี่เป็นอาจารย์ของเธอด้วยนะ”

“พี่ซึนาเดะจะเป็นอาจารย์ของหนู... แล้วก็คาซึกิด้วยเหรอคะ?”

ดวงตาของคุชินะเปล่งประกายเจิดจ้า เธอรีบเดินเข้าไปกอดแขนซึนาเดะแล้วอ้อนวอน “พี่ซึนาเดะขา หนูขอร้องล่ะ ช่วยเป็นอาจารย์ให้ทั้งหนูและคาซึกิด้วยนะคะ นะๆๆ”

“ฮุฮุ ก็ต้องดูผลงานของเธอหลังจากนี้ก่อนนะ”

ท่าทางของคุชินะทำให้ซึนาเดะยิ้มออกมา เธอตัดสินใจจะรับคาซึกิเป็นศิษย์ไปแล้วแหละ แต่หาดูยากนะที่คุชินะจะทำตัวแบบนี้ เธอเลยต้องขอ ‘ทดสอบ’ ญาติผู้น้องคนนี้สักหน่อย

ท่านมิโตะมองภาพนี้ด้วยแววตาเปี่ยมสุข ดูเหมือนว่าแม้ท่านจะจากไป คุชินะก็จะยังมีครอบครัวอยู่ในโคโนฮะ

ท่านเกิดความคิดขึ้นมาอย่างหนึ่ง จึงเอ่ยกับคุชินะว่า “คุชินะ หาโอกาสพาคาซึกิมาที่บ้านหน่อยสิ ให้คนแก่คนนี้ได้เจอหน้าเด็กคนนั้นหน่อย”

“ท่านย่ามิโตะ!?” คุชินะตกใจ

นี่มัน... พาแฟนมาเปิดตัวกับผู้ใหญ่หรือเปล่าเนี่ย?

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold maya ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═