บทที่ 6 ออกหน้าปกป้องคุชินะ

บทที่ 6 ออกหน้าปกป้องคุชินะ

มองชั้นอยู่เหรอ?

ความสามารถในการตรวจจับของคาซึกิดีมากทีเดียว และหลังจากผสานจักระอินทราเข้าไป มันก็ยิ่งยกระดับขึ้นไปอีกขั้น

เขาสัมผัสได้อย่างไวว่องว่าคุชินะดูเหมือนจะจ้องมองมาที่เขา แต่โชคดีที่เธอไม่ได้ทำตัวโจ่งแจ้งจนน่าเกลียด และรีบละสายตาไปอย่างรวดเร็ว

คาซึกิคิดถึงความเป็นไปได้บางอย่างทันที

บางทีท่านมิโตะอาจจะกำชับให้เธออยู่ห่างจากตระกูลอุจิวะ เธอเลยต้องลาดตระเวนดูก่อนเพื่อหาตัวอุจิวะในห้องเรียน จากนั้นจะได้อยู่ให้ห่างจากพวกนั้น

“เอาล่ะ ช่วยแนะนำตัวก่อนนะ!” เซอิจิโร่พูดกับคุชินะด้วยน้ำเสียงที่ใจดีที่สุดเท่าที่จะทำได้

ในฐานะโจนินพิเศษของตระกูลซารุโทบิและหลานชายของฮิรุเซ็น การที่เขาเข้ามาสอนในโรงเรียนนินจาย่อมไม่ได้มาเพื่อสอนหนังสืออย่างเดียว ฮิรุเซ็นได้แจ้งเรื่องตัวตนของคุชินะให้เขาทราบแล้ว

เขาต้องทำให้คุชินะรู้สึกถึงความอบอุ่นเหมือนอยู่บ้าน แต่ก็ช่วยเหลือจนเกินงามไม่ได้ เขาจำเป็นต้องสังเกตนิสัยใจคอของคุชินะผ่านบททดสอบบางอย่างด้วย

“สวัสดีค่ะทุกคน ฉันชื่ออุซึมากิ คุชินะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ” คุชินะสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าเพื่อแนะนำตัว

ทว่า การแนะนำตัวของคุชินะกลับไม่ได้รับเสียงตอบรับหรือการต้อนรับจากทุกคน ในทางกลับกัน เจ้าพวกเด็กเหลือขอกลุ่มหนึ่งกลับเริ่มล้อเลียนเธออย่างเปิดเผย

“ดูสิ ยัยนั่นผมสีแดงล่ะ”

“แปลกชะมัด คนบ้าอะไรผมสีแดง?”

“ในโคโนฮะไม่มีใครผมแดงสักหน่อย ยัยนั่นเป็นปีศาจผมแดงหรือเปล่าเนี่ย?”

“พริกขี้หนูชัดๆ นี่มันสีของพริกขี้หนูเลย”

คำพูดล้อเลียนของเพื่อนร่วมชั้นทำให้คุชินะเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น เพิ่งจะไม่นานมานี้เธอเพิ่งเสียบ้านไป หมู่บ้านอุซึชิโอะถูกทำลายโดยกองกำลังปริศนา

โชคดีที่เธอได้รับความช่วยเหลือจากนินจาโคโนฮะ และโคโนฮะก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนมหาศาลเพื่อช่วยเธอมา

เธอเผลอมองไปทางคาซึกิโดยไม่รู้ตัว เด็กผู้ชายคนนี้จะปกป้องเธอเหมือนที่คุณลุงคนนั้นทำไหมนะ?

เมื่อรู้สึกถึงสายตาเว้าวอนของคุชินะ คาซึกิก็ถึงกับไปต่อไม่ถูกทันที

คุชินะ มองชั้นทำไม? ชั้นไม่อยากไปยุ่งเกี่ยวกับเธอนะเว้ย

อย่างไรก็ตาม คาซึกิยังคงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ตระกูลอุซึมากิคือครอบครัวของภรรยาท่านโฮคาเงะรุ่นที่ 1 เท่าที่ชั้นรู้ ท่านมิโตะก็มีผมสีแดงเหมือนกัน”

“การพูดจาว่าร้ายคนที่มีผมสีแดงแบบนี้ พวกนายไม่เท่ากับกำลังลบหลู่ภรรยาของท่านรุ่นที่ 1 อยู่หรือไง?”

“อีกอย่าง เท่าที่ชั้นรู้ ในโคโนฮะก็มีคนผมแดงอยู่ไม่น้อย คนในตระกูลอาคิมิจิหลายคนก็ผมแดงนะ”

คำพูดของคาซึกิทำให้ทุกคนชะงักกึก ไม่มีใครคาดคิดว่าคาซึกิจะงัดชื่อท่านมิโตะออกมาอ้างตรงๆ แบบนี้

นี่คือบุคคลสำคัญที่ถูกจารึกไว้ในตำราเรียนเชียวนะ แล้วถ้าพวกเขาบอกว่าผมแดงน่าเกลียด หากพิจารณาดีๆ นั่นไม่เท่ากับบอกว่าผมของท่านมิโตะน่าเกลียดด้วยงั้นเหรอ?

พวกเด็กแสบที่ปากดีว่าร้ายคุชินะเมื่อครู่ต่างพากันตัวสั่นด้วยความกลัว

พวกเขาไม่ได้ว่าร้ายท่านมิโตะนะ

อย่าว่าแต่คนอื่นเลย แม้แต่เซอิจิโร่ยังพูดไม่ออก เขาประทับใจวิธีการอ้างอำนาจของคาซึกิจริงๆ

เล่นดึงท่านมิโตะมาเอี่ยวแบบนี้ ในอนาคตคงไม่มีใครในโรงเรียนกล้าไปแหย่คุชินะอีกแล้วล่ะ

แม้จะพูดไม่ออก แต่เซอิจิโร่ก็ยังบอกคุชินะว่า “คุชินะ ไปหาที่ว่างนั่งเถอะ”

“ขอบคุณค่ะ!”

คุชินะกวาดสายตามองไปรอบห้องอีกครั้ง สังเกตเห็นว่าสายตาของเพื่อนร่วมชั้นที่มองมาไม่ได้เต็มไปด้วยกำแพงกั้นเหมือนเมื่อครู่อีกแล้ว

นั่นทำให้เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะเดินตรงไปหาคาซึกิแล้วนั่งลงไม่ไกลจากเขา

เห็นแบบนั้น คาซึกิก็เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งแต่ไม่ได้พูดอะไร คุชินะแค่มานั่งใกล้ๆ เขาไม่มีสิทธิ์จะไปห้ามอะไรได้

จะให้เขาไล่เธอไม่ให้นั่งตรงนี้ก็คงไม่ได้

...

ฉากเหตุการณ์นี้อยู่ในสายตาของฮิรุเซ็นและคนอื่นๆ ทั้งหมด ซึ่งทำให้ทั้งสี่คนต้องหันมามองหน้ากัน

“เด็กคนนี้ดูเหมือนจะมีใจให้คาซึกิหน่อยๆ นะ?” ฮิรุเซ็นเงียบไปนานก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

ในขณะเดียวกัน เขาก็มองไปทางดันโซที่อยู่ไม่ไกล

ณ เวลานี้ มันขึ้นอยู่กับดันโซแล้ว คุชินะเองก็เป็นคนที่ดันโซพามาที่โคโนฮะ

ส่วนโฮมุระ เขาทำได้แค่ให้คำแนะนำ แต่ถ้าต้องลงมือทำอะไรจริงๆ เขาจะไม่เป็นฝ่ายเริ่ม เขาพยายามเลี่ยงไม่ให้มือตัวเองเปื้อนเสมอ

ดันโซจ้องมองร่างของคาซึกิในลูกแก้ว แววตาของเขาลึกล้ำยิ่งขึ้น ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ

“คางามิช่วยชีวิตคุชินะ แถมยังรับมือกับวิกฤตถึงตายแทนเธอตั้งหลายครั้ง เป็นเรื่องธรรมดาที่เธอจะรู้สึกซาบซึ้งใจคางามิ”

“ที่เธอมาโรงเรียนนินจาเร็วกว่ากำหนด ก็น่าจะเป็นเพราะได้ยินเรื่องคาซึกิจากท่านมิโตะนั่นแหละ”

“แต่นั่นคือว่าที่ร่างสถิตเก้าหางนะ!” โฮมุระขมวดคิ้ว

ต่อให้คาซึกิจะถูกนับว่าเป็นคนกันเอง แต่เขาก็ยังเป็นอุจิวะ

แม้ว่าในอนาคตคาซึกิจะได้รับการยืนยันว่าไว้ใจได้ แต่พวกเขาก็ไม่อาจปล่อยให้มีโอกาสที่เขาจะได้สัมผัสกับเก้าหาง

มันไม่มีทางเลือกอื่น การต่อสู้ครั้งนั้นมันน่าสะพรึงกลัวเกินไป

“การให้คุชินะเป็นร่างสถิตเก้าหางเป็นแค่ความคิดของพวกเรา ท่านมิโตะยังไม่ได้อนุมัติ”

“เรื่องที่ว่าคุชินะจะได้เป็นร่างสถิตเก้าหางคนใหม่หรือไม่ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับนาย ไม่ได้ขึ้นอยู่กับฉัน และไม่ใช่เรื่องของเจ้าซารุ คำพูดของท่านมิโตะเท่านั้นที่เป็นสิทธิ์ขาด”

ดันโซเหลือบมองฮิรุเซ็นแล้วเอ่ยช้าๆ “ก่อนที่ท่านมิโตะจะตัดสินใจเปลี่ยนตัวร่างสถิต ไม่มีใครเร่งรัดเรื่องนี้ได้ ไม่อย่างนั้นคงไม่มีใครรับผิดชอบไหว”

“ยิ่งไปกว่านั้น คุชินะอาจจะเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุดในการเป็นร่างสถิต แต่เธอไม่ใช่ตัวเลือกเดียว”

ฮิรุเซ็นพยักหน้าเงียบๆ ท่านมิโตะไม่ค่อยออกมาข้างนอก และอาจเรียกได้ว่าเป็นฤาษีเก็บตัว

ทว่าฮิรุเซ็นให้ความเคารพท่านมิโตะอย่างสูงและโดยปกติจะไม่ขัดใจท่าน

ท่าทีของเขาต่อท่านมิโตะซับซ้อนมาก ท่านมิโตะคือหลักประกันความมั่นคงสูงสุดของเขาในตอนนี้ ตราบใดที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ โคโนฮะจะไม่มีวันตกอยู่ในความโกลาหล

แต่ในฐานะโฮคาเงะ ใครจะชอบให้มีผู้ปกครองสูงสุดอยู่เหนือหัวตัวเองกันล่ะ?

“ความจริงแล้ว... อาจจะไม่จำเป็นต้องใช้คุชินะก็ได้”

จู่ๆ น้ำเสียงของดันโซก็ฟังดูราวกับปีศาจร้าย ที่กำลังล่อลวงทุกคนในที่นั้น

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold maya ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═