บทที่ 40 แผนอุดรูรั่ว

บทที่ 40 แผนอุดรูรั่ว

หลังจากพักผ่อนมาหนึ่งคืน เซ็นจิมะ ชิฮะ ก็กลับมาสดใสเหมือนเดิม

ชีวิตต้องดำเนินต่อไปทีละวัน ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน

สำหรับตอนนี้ เป้าหมายหลักของชิฮะคือการแข็งแกร่งขึ้น...เรื่องอื่นอย่างที่ อุซึมากิ มิโตะ บอก มันยังเร็วเกินไปที่จะกังวล

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ชิฮะเคาะประตู "ซึนาเดะ ตื่นได้แล้ว!"

เงียบกริบ... เขาขมวดคิ้วแล้วเคาะซ้ำ "ซึนาเดะ ตื่นรับอรุณได้แล้ว!"

ในห้อง ซึนาเดะ ลืมตาโพลงอยู่แล้ว งัวเงียแต่หงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด

สะลึมสะลือแบบนี้ เธอบอกไม่ถูกว่าทำไมถึงอารมณ์เสีย รู้แค่ว่าลึกๆ ไม่อยากคุยกับชิฮะ

ชิฮะลืมอะไรบางอย่างไป... ลืมอะไรนะ?

เมินเสียงเคาะ ซึนาเดะลุกขึ้นนั่งแกว่งเท้าเปล่าเล่นบนเตียง นิ้วเคาะริมฝีปากพลางนึก

สมองเริ่มประมวลผล แล้วจู่ๆ เธอก็ปิ๊งขึ้นมา

รหัสลับไง!

ชิฮะลืมรหัสลับที่ตกลงกันไว้!

"ชิฮะคนบ้า คนโกหก!" เธอบ่นพึมพำ ไม่สนใจเสียงเคาะประตู "เพิ่งตกลงกันเมื่อวานแท้ๆ..."

นั่งหน้ามุ่ยอยู่บนเตียง ซึนาเดะรู้สึกว่าเช้านี้พังทลายตั้งแต่เริ่ม

"แม่ขี้เซาซึนาเดะ ตื่นๆๆ!" ชิฮะยังไม่รู้ชะตากรรม นึกว่าเธอแค่ตื่นสายเฉยๆ

กอดอกแก้มป่อง ซึนาเดะตะโกนสวนกลับ "ไม่อยู่! เลิกกวนได้แล้ว!"

ชิฮะสะดุ้งโหยง แล้วความทรงจำเรื่องสัญญาก็แล่นเข้ามาในหัวทันที

แปะ

เขาตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่...มัวคิดอะไรอยู่วะเนี่ย?

"อะแฮ่ม" เขากระแอม "คืนนี้พระจันทร์สวยนะ..."

พูดไปก็หน้าแดงไป พูดประโยคนี้ตอนกลางวันแสกๆ มันน่าอายพิลึก

"อื้ม คืนนี้พระจันทร์สวยจริงๆ" เสียงซึนาเดะตอบกลับมา

ชิฮะปาดเหงื่อทิพย์ด้วยความโล่งอก...จนกระทั่งเธอพูดต่อ "รหัสผ่านแล้ว แต่นายไปได้แล้ว ชั้นตื่นเองได้"

"ไม่ต้องให้นายช่วย"

ใจเขาแป้ว "ซึนาเดะ ไม่ให้เขียนคิ้วให้เหรอ?"

"ไม่เอา!"

"แต่ชั้นเพิ่งคิดทรงคิ้วใหม่ได้นะ..."

"บอกว่าไม่ไง!"

ข้างในห้อง ซึนาเดะขยำหมอนระบายอารมณ์ราวกับมันคือตัวชิฮะ

"ก็ได้ งั้นชั้นไปนะ..."

ทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าเขาเดินห่างออกไป ไฟโทสะของเธอก็ลุกพรึ่บ...กล้าดียังไงถึงเดินหนีทั้งที่ชั้นยังโกรธอยู่ห๊ะ?

ตึก ตึก ตึก

เท้าเปล่าวิ่งถลากระชากประตูเปิด ตั้งใจจะวีนให้แหลก

ทันทีที่ประตูเปิดผัวะ ใบหน้าหล่อเหลาของชิฮะก็โผล่มาจ๊ะเอ๋ตรงหน้าพอดี สบตากันปุ๊บ ซึนาเดะหลบตาปั๊บ แต่สัญชาตญาณไวกว่าความคิด หมัดลุ่นๆ พุ่งเข้าใส่ท้องเขาเต็มรัก

แค่ออกแรงสะกิดเบาๆ แต่ชิฮะคือเจ้าพ่อดราม่า

"โอ๊ยยยย!"

เขาร้องโอดโอยเกินจริง เซถลาล้มเข้าไปในห้องเธอ ทำเอาซึนาเดะตาค้าง

เธอกระโจนไปข้างหน้า...แล้วทำไมหมอนี่ถึงล้มหงายหลังเข้ามาข้างในล่ะ?

"เซ็นจิมะ ชิฮะ!!!"

เดือดดาลสุดขีด เธอไล่กวดทุบหลังเขาไม่ยั้ง... หนึ่งชั่วโมงต่อมา คิ้วของซึนาเดะก็สวยเป๊ะปัง ส่วนชิฮะสภาพเหมือนศพเดินได้

โดนลงโทษซะน่วม

ความผิดฐานลืมสัญญานี่ร้ายแรงเกินกว่าจะแก้ตัวได้จริงๆ

แต่พายุลูกใหญ่ก็พัดผ่านไป...อารมณ์ของซึนาเดะกลับมาสดใส การโดนซ้อมครั้งนี้ถือว่าคุ้มค่า

แน่นอนว่ามิโตะสังเกตเห็น แต่เธอไม่ถือสา คู่กัดย่อมมีการกระทบกระทั่งกันบ้าง

ตราบใดที่คืนดีกันเร็ว การทะเลาะกันอาจทำให้สนิทกันมากขึ้นด้วยซ้ำ

หลังมื้อเช้า ชิฮะรวบชามของซึนาเดะไปล้างให้เอง

ซึนาเดะยอมรับการบริการอย่างเต็มใจ อารมณ์ดียิ่งกว่าเดิม

ตอนเดินไปฝึกวิชา ชิฮะถึงกับแอบเนียนจับมือเธอตอนปลอดคน แกว่งไปมาอย่างมีความสุข

ซึนาเดะก็เพลิดเพลินกับช่วงเวลานั้น ความหงุดหงิดเมื่อเช้าหายวับไปจนหมดสิ้น

พอไปถึงลานฝึกซ้อม พวกเขาเห็น ฮาตาเกะ ซาคุโมะ เหงื่อท่วมตัวอยู่ก่อนแล้ว

"ซาคุโมะ มาเช้าจังนะ"

"อืม"

วันนี้ซาคุโมะดูเย็นชากว่าปกติ แววตามีรังสีฆ่าฟันจางๆ

ชิฮะอ่านคนเก่ง สัมผัสได้ทันทีว่าซาคุโมะมีอะไรผิดปกติ

"ซาคุโมะ เกิดอะไรขึ้น?"

"..." ซาคุโมะไม่ตอบ ยิ่งเร่งความเร็วเพลงดาบให้ดุดันขึ้น

"เพราะ... สงครามเหรอ?" ชิฮะลองหยั่งเชิง

พร้อมกันนั้น มือที่กุมดาบของซาคุโมะชะงักกึก ก่อนจะพยักหน้า "ชั้นไม่ชินกับการต้องอยู่บ้านคนเดียว อยากจะตามพวกเขาไป"

ได้ยินแบบนั้น ชิฮะก็เงียบไปครู่หนึ่ง

ในสงครามโลกนินจาครั้งที่ 1 นอกจากตระกูลเซ็นจูจะสูญเสียอย่างหนัก ตระกูลนินจาเล็กๆ บางตระกูลถึงกับสิ้นชื่อ หรือเหลือรอดแค่สองสามคน

ตระกูล ฮาตาเกะ ก็เป็นหนึ่งในนั้น เพราะเหตุนี้ ต่อให้เหลือแค่ซาคุโมะคนเดียว ชื่อฮาตาเกะก็ยังถูกเรียกว่าตระกูล

แต่ตระกูลที่มีสมาชิกคนเดียว มันช่างเหงาจับใจ...

"นายไปตอนนี้ไม่ได้ ไม่งั้นเลือดเนื้อที่บรรพบุรุษเสียสละไปจะสูญเปล่า" ชิฮะเดินเข้าไปตบไหล่ซาคุโมะ "อีกอย่าง ฝึกแบบนี้มีแต่จะทำร้ายร่างกายตัวเอง ไม่ช่วยอะไรแถมยังทำลายตัวเองอีก"

"ชิฮะ ซาคุโมะ พวกนายคุยเรื่องอะไรกัน?" ซึนาเดะงงเป็นไก่ตาแตก "สงคราม? สงครามที่ไหน?"

ชิฮะและซาคุโมะเงียบ สบตากันแวบหนึ่ง แล้วซาคุโมะก็เดินเลี่ยงออกไป ปล่อยให้ชิฮะเป็นคนอธิบาย

เรื่องนี้ให้ชิฮะอธิบายกับซึนาเดะน่าจะดีที่สุด

สูดหายใจลึก ชิฮะดึงแขนเสื้อซึนาเดะให้เข้ามาใกล้

"เพราะปู่ฮาชิรามะเสียไปแล้ว บางคนเลยเริ่มนั่งไม่ติด..."

ชิฮะกระซิบเล่าเรื่องราว สีหน้าของซึนาเดะค่อยๆ เย็นชาลง แม้ดวงตาจะเอ่อล้นด้วยน้ำตา

สงครามยังไกลตัว...และโหดร้ายเกินไป...สำหรับซึนาเดะในวัยเยาว์

"เพราะงั้น ซึนาเดะ เราต้องพยายามให้หนัก..."

"อื้อ เราจะพยายาม!" ซึนาเดะพยักหน้าแข็งขัน "เราจะฝึกให้เก่ง แล้วไปสู้กับศัตรูในสนามรบ!"

"การเอาชนะศัตรูเป็นเรื่องรอง" ชิฮะส่ายหน้า "สิ่งที่เราต้องทำตอนนี้คือสั่งสมความแข็งแกร่งเพื่ออนาคต...เพื่อปกป้อง ไม่ใช่แค่เพื่อฆ่า"

"นั่นคือ เจตจำนงแห่งไฟ ที่ปู่ฮาชิรามะพูดถึงใช่ไหม?"

"ใช่ แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด" ชิฮะพยักหน้าแล้วส่ายหน้า "ปู่ฮาชิรามะยิ่งใหญ่ก็จริง แต่ก็ใจแคบไปหน่อย ท่านเป็นพวกอุดมคติเกินไป จนมองข้าม... ข้อบกพร่องของมนุษย์บางอย่าง"

"การเสียสละและการอุทิศตนง่ายๆ ที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของมิตรภาพและการสืบทอด เป็นอุดมคติที่สวยงาม แต่มันควรเป็นแค่เป้าหมายสูงสุด ไม่ใช่กฎเหล็ก"

"เมื่อไหร่มันกลายเป็นกฎและฝังรากลึกในใจผู้คน ภายใต้การชักนำของผู้มีเจตนาแอบแฝง มันจะเน่าเฟะ...กลายเป็นเครื่องมือมอมเมาและควบคุมคนอื่น"

"ชั้นไม่เข้าใจ..." ซึนาเดะส่ายหน้ารัวๆ ส่วนซาคุโมะก็แอบขยับเข้ามาใกล้ๆ อีกครั้ง

"ชั้นก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน" ซาคุโมะเสริม

"สิ่งที่ชั้นจะสื่อคือ เรายึดถืออุดมคตินี้ได้ แต่ห้ามถูกมันผูกมัด

"อีกอย่าง การเสียสละไม่เคยได้มาฟรีๆ บรรพบุรุษอาจมีจิตวิญญาณแห่งการเสียสละที่ไม่กลัวตาย แต่เราในฐานะลูกหลาน ต้องมอบสิ่งตอบแทนที่จับต้องได้ให้พวกเขา...ไม่ใช่แค่ห่อหุ้มด้วยคำขวัญสวยหรูแล้วลืมเลือนไป แอบด่าลับหลังว่าโง่เง่า"

ถึงตรงนี้ ชิฮะถอนหายใจในใจ อนาคตข้างหน้า ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น จะบิดเบือนจิตวิญญาณแห่งการเสียสละในเจตจำนงแห่งไฟ ให้กลายเป็นการอุทิศตนแบบฟรีๆ นี่แหละ

"เจตจำนงแห่งไฟ" ที่เรียกร้องการเสียสละโดยไม่มีสิ่งตอบแทนทางวัตถุ มันก็แค่การขูดรีดหน้าด้านๆ!

แถมส่วนอื่นๆ ของเจตจำนงแห่งไฟ...ที่สืบทอดมาจากฮาชิรามะและโทบิรามะ...ก็ถูกบิดเบือนและนิยามใหม่อย่างแนบเนียน การเปลี่ยนแปลงดูเล็กน้อยแต่ร้ายแรง เปลี่ยนเจตจำนงแห่งไฟให้เป็นเครื่องมือล้างสมอง แทนที่จะเป็นอุดมคติที่แท้จริง

สิ่งที่ชิฮะต้องทำตอนนี้คืออุดรูรั่วในเจตจำนงแห่งไฟฉบับดั้งเดิม ในขณะที่โทบิรามะยังมีชีวิตอยู่

มีเพียงการถือครองสิทธิ์ในการตีความเจตจำนงแห่งไฟด้วยตัวเองเท่านั้น ถึงจะป้องกันไม่ให้พวกจอมวางแผนฉวยโอกาสใช้มันทำลายไพ่ตายในอนาคต

"ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ?"

เห็นซาคุโมะและซึนาเดะยังทำหน้างง ชิฮะถลกแขนเสื้อ "มานี่ เดี๋ยวพี่จะแจกแจงให้ฟังแบบละเอียดยิบ"

ล้างสมองเหรอ? ชิฮะก็ทำเป็น...แถมเก่งซะด้วย

ที่สำคัญที่สุดคือ เจตนาของเขาบริสุทธิ์!

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold maya ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═