บทที่ 23 ภูตมายาปรากฏกาย

บทที่ 23 ภูตมายาปรากฏกาย

พอกลับมายืนในสนาม

โซยะรู้สึกได้ชัดเจนว่าอาโอมิเนะ ไดกิแตกต่างไปจากเดิม

ความรู้สึกที่แผ่ออกมาจากตัวอาโอมิเนะนั้นรุนแรงยิ่งกว่าเก่า

ดูเหมือนสัญชาตญาณสัตว์ป่าของอาโอมิเนะ ไดกิกำลังค่อยๆ ตื่นขึ้น

ปิ๊ด...

กรรมการเป่านกหวีดเริ่มควอเตอร์ที่สอง

ฟูซานเป็นฝ่ายครองบอลบุก

พอยต์การ์ดของฟูซานเตรียมจะส่งบอลให้ฮายามะ โคทาโร่

ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นขวางหน้าฮายามะ โคทาโร่

อาโอมิเนะ ไดกิ นั่นเอง

รูม่านตาของฮายามะ โคทาโร่หดวูบ

เขารู้สึกเหมือนคู่ต่อสู้เปลี่ยนไปเป็นคนละคน

เขารู้สึกว่าอาโอมิเนะ ไดกิในตอนนี้อันตรายมาก

ใบหน้าของอาโอมิเนะ ไดกิเรียบเฉย ดวงตาไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ

เห็นเอสของทีมถูกปิดตาย พอยต์การ์ดของฟูซานไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากส่งบอลให้พาวเวอร์ฟอร์เวิร์ดของทีมตัวเอง

แปะ...

หลังจากรับบอล พาวเวอร์ฟอร์เวิร์ดฝ่ายตรงข้ามไม่ได้บุกไปที่แป้นของเทย์โค

แต่กลับเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้ทุกคนตะลึง

พาวเวอร์ฟอร์เวิร์ดฝ่ายตรงข้ามหันหลังกลับแล้วเลี้ยงบอลพุ่งตรงไปที่แป้นของตัวเอง

“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเขาวิ่งกลับไปฝั่งตัวเองล่ะ?”

ทุกคนงงเป็นไก่ตาแตก

ผู้เล่นฟูซานยิ่งงงหนักกว่า

พอยต์การ์ดของฟูซานตะโกนเรียกชื่อเพื่อนร่วมทีมจากด้านหลัง พยายามให้เขาหยุด

แต่พาวเวอร์ฟอร์เวิร์ดคนนั้นเหมือนไม่ได้ยิน ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลยแม้แต่นิดเดียว

พาวเวอร์ฟอร์เวิร์ดของฟูซานเลี้ยงบอลไปถึงแป้นฝั่งตัวเอง กระโดดลอยตัว แล้วยัดลูกลงห่วงอย่างรุนแรง

ตึง...

เสียงห่วงสั่นสะเทือนดังสนั่น ประกาศให้รู้ว่าเทย์โคได้ไปสองแต้มฟรีๆ

“อิเคอิ แกทำบ้าอะไรของแก?!” โค้ชฟูซานคำรามด้วยความโกรธ

ตัวสำรองข้างสนามก็มองพาวเวอร์ฟอร์เวิร์ดทีมตัวเองด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

พวกเขาไม่เข้าใจ

ทำไมพาวเวอร์ฟอร์เวิร์ดของพวกเขาถึงทำเรื่องแบบนี้?

ฮายามะ โคทาโร่ก็หันไปมองตามเสียงเอะอะ

พอเห็นภาพตรงหน้า เขาแทบจะกระอักเลือด

เขาอุตส่าห์สู้แทบตายอยู่ตรงนี้

แต่เพื่อนร่วมทีมดันทำเรื่องงามหน้าแบบนั้น

ไม่สิ... เดี๋ยว...

นั่นมัน...

ฮายามะ โคทาโร่เหมือนจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง

“อิเคอิ ทำไมนายใส่เสื้อทีมเทย์โค?”

ได้ยินคำถามของฮายามะ โคทาโร่

คนอื่นๆ ก็สังเกตเห็นเหมือนกัน

ใส่เสื้อทีมเทย์โค?

ทุกคนจ้องมองพาวเวอร์ฟอร์เวิร์ดของฟูซาน

แล้วพวกเขาก็พบว่า พาวเวอร์ฟอร์เวิร์ดของฟูซานคนนี้ กำลังใส่เสื้อเทย์โคเบอร์ 95

หือ?

เบอร์ 95

นั่นมันเบอร์เสื้อของกิงเก็ตสึ โซยะ แห่งเทย์โคไม่ใช่เหรอ?

แต่ทำไมล่ะ?

ทุกคนมองหาอีกครั้ง แล้วพบว่ากิงเก็ตสึ โซยะของเทย์โคหายไป

ตอนนั้นเอง มีคนบนอัฒจันทร์ชี้ไปที่จุดหนึ่งในสนามแล้วพูดว่า

“ดูเร็ว นั่นพาวเวอร์ฟอร์เวิร์ดของฟูซานไม่ใช่เหรอ?”

ทุกคนมองตามไป

แล้วพวกเขาก็เห็นฉากประหลาด

ตอนนี้มีคนหน้าตาเหมือนกันเปี๊ยบสองคนอยู่ในสนาม

คนหนึ่งคือพาวเวอร์ฟอร์เวิร์ดอิเคอิ สวมเสื้อฟูซานเบอร์ 9

อีกคนคือพาวเวอร์ฟอร์เวิร์ดอิเคอิ สวมเสื้อเทย์โคเบอร์ 95

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?”

ผู้เล่นฟูซานงงเต็กไปหมดแล้ว

และในจังหวะนั้นเอง

พาวเวอร์ฟอร์เวิร์ดอิเคอิที่สวมเสื้อเทย์โคเบอร์ 95 ก็เปลี่ยนร่างกลับเป็นกิงเก็ตสึ โซยะ

ม้านั่งสำรองเทย์โคอึ้งกิมกี่

โมโมอิ ซัทสึกิกะพริบตาปริบๆ อย่างงุนงง

เห็นได้ชัดว่าในหัวเธอเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

“เฮ้ยๆๆ... ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? วิชาแปลงร่างเหรอ?” นิจิมูระ ชูโซตาแทบถลนออกมานอกเบ้า

โค้ชชิโรงาเนะลูบคาง ครุ่นคิดอย่างหนัก

ในสนาม

เมื่อโซยะกลับมายังแดนตัวเอง

อาคาชิ, มิโดริมะ, มุราซากิบาระ และอาโอมิเนะ ต่างก็เข้ามารุมล้อม ถามโซยะว่าเกิดอะไรขึ้น

โซยะแค่ยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า

“ไม่ต้องตกใจไปหรอก นี่เป็นหนึ่งในความสามารถของฉัน ฉันเรียกมันว่า 【ภูตมายาจันทราสีเงิน】 ฉันสามารถสร้างร่างจำแลงของใครก็ได้ และยังใช้ท่วงท่าของคนคนนั้นได้ทั้งหมดด้วย”

เฮือก...

ทุกคนสูดหายใจเฮือกใหญ่

นี่มันผิดมนุษย์มนาเกินไปแล้ว

“โซยะ แบบนี้นายก็ไร้เทียมทานเลยสิ?” อาโอมิเนะ ไดกิอุทาน

โซยะส่ายหน้า

“จะเป็นไปได้ยังไง? ท่านี้ใช้จำแลงได้แค่คนที่อยู่ในขอบเขตความสามารถของฉันเท่านั้น ถ้าเป็นคนที่เก่งเกินความสามารถฉัน ต่อให้จำแลงรูปลักษณ์ได้ แต่ก็ใช้ท่วงท่าของเขาไม่ได้หรอก”

ได้ยินแบบนี้ ทุกคนก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ

แต่สิ่งที่เขาไม่ได้บอกคือ 【ดาต้าบาสเกตบอล】 ของเขา บังเอิญช่วยเร่งกระบวนการสร้างร่างจำแลงของ 【ภูตมายาจันทราสีเงิน】 ให้เร็วขึ้นได้

สองความสามารถนี้เสริมกันได้อย่างลงตัวจนแทบจะเรียกว่าโกง

แต่โซยะรู้สึกว่าต่อให้เขาไม่บอก ความลับนี้สักวันก็ต้องมีคนรู้เข้าอยู่ดี

หลังจากคุยกันพอหอมปากหอมคอ ผู้เล่นเทย์โคก็แยกย้ายไปประจำตำแหน่ง เตรียมรับมือการบุกครั้งต่อไปของฟูซาน

คราวนี้ คู่ต่อสู้ส่งบอลให้ฮายามะ โคทาโร่จากเส้นหลังโดยตรง

พอยต์การ์ดของฟูซานถึงกับต้องเพ่งมองเสื้อของฮายามะ โคทาโร่ให้แน่ใจ

เหตุการณ์ไม่คาดฝันเมื่อกี้ทำเอาโลกทัศน์ของเขาพังทลาย

ไม่ใช่แค่เขา

ผู้เล่นฟูซานทุกคนต่างก็หวาดระแวง กลัวจะส่งบอลผิดไปให้ตัวปลอมคนนั้น

ผลก็คือ

ความเร็วในการบุกของทั้งทีมช้าลงอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อฮายามะ โคทาโร่พยายามจะเลี้ยงผ่านอาโอมิเนะ เขาก็พบว่าเขาไม่สามารถทะลวงผ่านการป้องกันของคู่ต่อสู้ได้

“สามนิ้ว”

เปรี้ยะ...

สายฟ้าสีทองแลบแปลบ

น่าเสียดาย ที่คราวนี้มันไม่ได้เป็นดั่งใจฮายามะ โคทาโร่

อาโอมิเนะ ไดกิยังคงยืนขวางหน้าเขาอยู่

เกิดอะไรขึ้น?

ฮายามะ โคทาโร่ขมวดคิ้ว เริ่มสังเกตอาโอมิเนะ ไดกิ

เขาประหลาดใจที่พบว่าอาโอมิเนะ ไดกิเหมือนจะเปลี่ยนไป

ทั้งออร่าและการเคลื่อนไหว แตกต่างจากเมื่อก่อน

สัมผัสถึงออร่าของคู่ต่อสู้ที่คล้ายคลึงกับของเขา

หรือว่า...

ฮายามะ โคทาโร่เบิกตากว้าง

เพียะ...

เสียงดังฟังชัดทำเอาฮายามะ โคทาโร่ร้องอุทานในใจว่าแย่แล้ว

อาโอมิเนะ ไดกิขโมยลูกบาสจากมือฮายามะ โคทาโร่ไปได้สำเร็จ

วูบ...

ร่างเงาพุ่งผ่านไป

อาโอมิเนะ ไดกิพุ่งแซงฮายามะ โคทาโร่ไปดื้อๆ

เขาเลี้ยงบอลอย่างรวดเร็วไปยังแป้นของฟูซาน

อย่างไรก็ตาม ฮายามะ โคทาโร่ก็ไล่ตามมาติดๆ

ในขณะเดียวกัน ผู้เล่นฟูซานคนอื่นๆ ก็มาถึงทันเวลา

ซ้าย ขวา หลัง ... ล้อมกรอบสามด้าน

อาโอมิเนะ ไดกิตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก

แต่เมื่อพวกเขาเข้ามาใกล้อาโอมิเนะ ไดกิในระยะหนึ่งเมตร

อาโอมิเนะ ไดกิก็ทำท่าที่ทำให้ทุกคนตกตะลึง

เขากระโดดลอยตัวขึ้น กระโดดข้ามเส้นหลังและพร้อมกันนั้นก็อ้อมไปอยู่หลังแป้น

จากนั้นทุกคนก็เห็นอาโอมิเนะ ไดกิโยนลูกบาสขึ้นเบาๆ

ลูกบาสค่อยๆ ลอยขึ้น ข้ามแป้นบาส แล้วตกลงห่วงไปอย่างสวยงาม

ทันใดนั้น ทั่วทั้งสนามก็ระเบิดเสียงฮือฮา

“โอ้พระเจ้า! เมื่อกี้มันอะไรกัน? ชู้ตแบบนั้นได้ด้วยเหรอ?”

“ท่ายิงแบบนั้นเท่ระเบิดไปเลย! กลับไปฉันต้องลองฝึกบ้างแล้ว”

“สามคนยังหยุดอาโอมิเนะ ไดกิไม่อยู่ เทย์โคแข็งแกร่งเกินไปจริงๆ”

“ตอนแรกก็เบอร์ 95 กิงเก็ตสึ โซยะ แปลงร่างเป็นผู้เล่นฝั่งตรงข้าม แล้วก็มาเบอร์ 6 อาโอมิเนะ ไดกิ กับลูกชู้ตไร้รูปแบบ เทย์โคปีนี้เหมือนปาฏิหาริย์จริงๆ”

…

อาคาชิ, มิโดริมะ และมุราซากิบาระ ก็ถูกกระตุ้นด้วยฟอร์มการเล่นของอาโอมิเนะเมื่อกี้

พวกเขาเข้าชมรมบาสเกตบอลพร้อมกัน

ตอนนี้อาโอมิเนะ ไดกิ นำหน้าทุกคนไปแล้ว

และกิงเก็ตสึ โซยะ

ความแข็งแกร่งของสองคนนี้แซงหน้าพวกเขาไปอย่างเห็นได้ชัด

ทั้งสามคนไม่มีใครยอมใคร

พวกเขาตัดสินใจว่าจะต้องฝึกพิเศษเพิ่มเมื่อกลับไป

ไม่อย่างนั้น พวกเขาคงถูกทิ้งห่างไปไกลลิบ

โปรดติดตามตอนต่อไป