บทที่ 13 : อุลติ เจ้าของรางวัลออสการ์

บทที่ 13 : อุลติ เจ้าของรางวัลออสการ์

เกาะโอนิงะชิมะ ปราสาทหอคอยทิศตะวันตก

สวนสนุกไดโนเสาร์

นี่คืออาณาเขตส่วนตัวของอุลติและน้องชายของเธอ

ไดจิกลับมาที่สวนสนุกและพบอุลติอย่างรวดเร็ว เธอกำลังนอนฟุบอยู่บนม้าหมุน ดูท่าทางหมดอาลัยตายอยาก

“ท่านอุลติ ผมกลับมาแล้วครับ”

“ไดจิ?”

พอเห็นไดจิ อุลติก็กระโจนเข้าใส่ กระโดดเกาะเขาราวกับลิงน้อย สองแขนโอบรอบคอเขาไว้แน่นเหมือนเครื่องประดับที่ห้อยต่องแต่ง

เด็กสาวกำลังร้องไห้

“ไดจิ ฉันคิดถึงนายแทบตาย!”

“อ้อ”

ใบหน้าของไดจิเต็มไปด้วยความรังเกียจ

คิดถึงก็ส่วนคิดถึง แต่ช่วยเลิกเกาะแกะเขาได้ไหม?

เวลายัยเด็กนี่มาเกาะแกะทีไร ไม่เคยมีเรื่องดีเลยสักครั้ง

อุลติรู้สึกว่าความรักของเธอถูกเหยียบย่ำ จึงระเบิดอารมณ์ขึ้นมาทันที อยากจะบีบคอไดจิให้ตาย แต่ปัญหานิ้วของเธอสั้นไปหน่อย

ยิ่งโกรธเข้าไปใหญ่!

“ไอ้คนเลว ทำท่าทางแบบนั้นหมายความว่าไงห๊ะ? ฉันเป็นสาวสวยนะยะ!”

“ครับๆ ท่านอุลติสวยงามดั่งเทพธิดาในตำนานเลยครับ!”

ไดจิตอบส่งๆ ไปอย่างนั้นเอง

ตอนนี้เขามีแบ็คอัพใหม่แล้ว จำเป็นต้องเอาใจยัยเด็กนี่อีกเหรอ?

หึๆๆๆ คอยดูเถอะ อีกไม่นานความสัมพันธ์ของพวกเขาจะต้องเปลี่ยนไปเป็นเขาที่เป็นฝ่ายคุ้มครองเธอแน่!

“ก็ได้ ฉันให้อภัยนายก็ได้”

แม้อุลติจะรู้สึกว่าไดจิกำลังตอแหล แต่เธอก็ตัดสินใจปล่อยผ่านไป เพราะเธอมีเรื่องสำคัญกว่าจะให้เขาทำ

“ไดจิ!”

อุลติดึงแขนเสื้อไดจิ น้ำตาเม็ดโตเอ่อล้นในดวงตา ดูเหมือนจะร้องไห้โฮออกมาได้ทุกเมื่อ

“เปเป้หายไปไหนไม่รู้!”

“อ้อ”

“ฮือออ ฉันไม่เห็นหน้าเปเป้มา 5 วันเต็มแล้วนะ!”

“อ้อ”

“หรือว่าเปเป้จะไปเจอคนไม่ดีเข้า แล้วโดนเก็บไปแล้ว?”

“...”

อย่าแช่งน้องชายตัวเองสิครับ

เด็กสาวทรุดลงไปกองกับพื้น ราวกับวิญญาณออกจากร่าง

“เปเป้ ฮือออ ถ้าไม่มีเปเป้ ฉันจะอยู่ไปเพื่ออะไร!”

“...”

หน้าผากของไดจิเต็มไปด้วยเส้นดำ

เธอเป็นสาวขายาวนะ ไม่ใช่ดาราเจ้าบทบาท!

อุลตินั่งซึมอยู่พักใหญ่ ก่อนจะแอบเหลมองไดจิด้วยหางตา พอเห็นว่าเขาไม่มีทีท่าว่าจะปลอบใจเธอเลย ก็โกรธขึ้นมาอีก

เด็กสาวลุกพรวดขึ้นมาแล้วเตะหน้าแข้งไดจิเต็มแรง

“ไอ้คนเลว พูดอะไรบ้างสิ!”

“ซี๊ด...!”

มุมปากไดจิกระตุก

เจ็บชะมัด!

ยัยดราม่าควีนนี่นอกจากขายาวแล้ว แรงยังเยอะมหาศาลอีกต่างหาก

อุลติท้าวสะเอว จ้องหน้าไดจิอย่างเกรี้ยวกราด “ไอ้โง่ไดจิ ฉันสั่งให้นายไปตามหาเปเป้เดี๋ยวนี้เลย!”

“ท่านอุลติ”

ไดจิส่ายหัวอย่างจนปัญญา ตัดสินใจบอกจุดประสงค์ที่แท้จริง

“ผมมาขอลางานครับ”

“ห้ะ?”

อุลติอึ้งไปสามวินาที

ลางาน?

หมอนี่คงไม่ได้คิดจะหนีไปเที่ยวเล่นหรอกนะ!

“จะลางานไปทำไม?”

“ไคโดมีคำสั่งให้ท่านยามาโตะไปปราบกลุ่มกบฏโคสึกิ และผมได้รับเลือกให้ไปช่วยท่านยามาโตะครับ”

ไดจิพูดความจริง

หึ เหตุผลในการลางานที่ฟังดูสมเหตุสมผลสุดๆ

เป็นโอกาสดีที่เขาจะได้อยู่ในวาโนคุนิให้นานขึ้นหน่อย ไปสำรวจที่ทาง แล้วก็ปล่อยเช่าโรงเตี๊ยมบ่อน้ำพุร้อนเพื่อหาเงิน

“ไปช่วยยามาโตะ?!”

เสียงของอุลติสูงปรี๊ดขึ้นมาทันที

แย่แล้ว หมอนี่คิดจะย้ายค่าย!

ไม่ได้เด็ดขาด!

แม้ไดจิจะมีข้อเสียเยอะแยะ แต่เขาก็เก่งกาจจริงๆ จัดการทุกอย่างให้เธอได้อย่างเรียบร้อย เธอแค่ต้องโฟกัสไปที่การดูแลน้องชายอย่างเดียวก็พอ

เวลาที่น้องชายไม่อยู่ เธอแค่รู้สึกเบื่อ แต่ถ้าไดจิไม่อยู่ เธออยู่ไม่ได้จริงๆ แม้แต่ดูแลตัวเองยังลำบากเลย

เขารู้ไหมว่าครึ่งเดือนที่ผ่านมาเธอใช้ชีวิตรอดมาได้ยังไง? ตอนกลางคืนเธอถีบผ้าห่มออก ก็ไม่มีใครมาห่มให้!

“แง~~”

อุลติร้องไห้โฮออกมา เอามือปาดน้ำตา

“ไดจิ นายไม่เอาฉันแล้วเหรอ?”

“...”

ไดจิอ้าปากค้าง

ไม่นะ หนู ได้โปรด ช่วยแสดงให้สมจริงกว่านี้หน่อยได้ไหม? อย่าแอบดูปฏิกิริยาผมผ่านเปลือกตาสิ!

เธอควรจะไปเกิดในโลกของผมนะเนี่ย ขนาดเจ้าของรางวัลออสการ์ยังไม่เล่นใหญ่ขนาดนี้เลย

“นี่เป็นคำสั่งของไคโดนะครับ!”

“ไคโด?”

อุลติโกรธจัดเมื่อได้ยินชื่อนั้น

“ไอ้แก่ไคโด! กล้าดียังไงมาสั่งคนของฉัน!”

“...”

ไดจิเงียบไปอีกครั้ง

เขารู้สึกเหมือนตามความคิดของเด็กคนนี้ไม่ทัน

เขาเหนื่อยแล้ว ได้เวลางัดไพ่ตายออกมาใช้

ไดจิหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา

“ท่านอุลติ นี่สำหรับคุณครับ”

“นี่คืออะไร?”

อุลติรับกระดาษไปดู มันเป็นแผนที่เกาะโอนิงะชิมะแบบง่ายๆ มีกากบาทสีแดงทำเครื่องหมายไว้หลายจุดตามแนวชายฝั่งรอบเกาะ

มุมปากของไดจิยกยิ้มเล็กน้อย แฝงความสะใจนิดๆ “จุดที่ทำเครื่องหมายไว้ คือที่ที่น้องชายคุณมักจะไปอยู่ครับ”

“จริงเหรอ?!”

ตาของอุลติเป็นประกาย

ไดจิยิ้มโดยไม่พูดอะไร

ขอโทษนะเปเป้

อย่างที่เขาว่ากันว่า ‘ยอมให้เพื่อนตาย ดีกว่าตัวตายเอง’ เพื่อที่จะปลีกตัวออกไป ไม่สิ เพื่อรักษาสายสัมพันธ์ระหว่างนายกับพี่สาว นายต้องเสียสละสักหน่อยนะ

(ประโยค "ยอมให้เพื่อนตาย ดีกว่าตัวตายเอง" หมายถึง ยอมให้คนอื่นเดือดร้อนดีกว่าตัวเองเดือดร้อน)

ไว้คราวหน้านายพี่ชายคนนี้จะเลี้ยงเนื้อย่างปลอบใจนะ!

“ท่านอุลติ ผมมีธุระอื่นต้องไปทำ”

“ไปเลย ไปเลย!”

อุลติโบกมือไล่เหมือนไล่แมลงวัน สายตาจ้องมองอยู่ที่แผนที่อย่างเดียว

“ฮิฮิ~ ฮิฮิฮิฮิ~~”

ในขณะเดียวกัน ที่ชายฝั่งตะวันตกของเกาะโอนิงะชิมะ

เพจวันนั่งยองๆ อยู่ท่ามกลางโขดหินที่ลมสงบ จ้องมองทะเลอย่างอดทนจนกระทั่งคันเบ็ดในมือสั่นไหวอย่างรุนแรง

เฮ้ย ปลากินเบ็ดแล้ว!

คันเบ็ดตึงเปรี๊ยะและโค้งงอ บ่งบอกชัดเจนว่าได้ปลาตัวใหญ่

เพจวันไม่ได้กระชากคันเบ็ดขึ้นมาทันที แต่ค่อยๆ เย่อกับปลาอย่างชำนาญ

อาจเป็นเพราะสัญชาตญาณไดโนเสาร์สไปโนซอรัส เขาจึงชอบตกปลามาก แต่เนื่องจากผู้ใช้พลังผลปีศาจว่ายน้ำไม่ได้ เขาเลยทำได้แค่ตกปลาแก้ขัด

เวลาว่างๆ เขานั่งตกปลาได้ทั้งวัน!

การยื้อยุดฉุดกระชากดำเนินไปประมาณสิบนาที

“เป๊าะ!”

คันเบ็ดหักเป็นสองท่อนกะทันหัน

“ถ้าไดจิอยู่ที่นี่ก็คงดี”

เพจวันรู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อย

ถ้าไดจิอยู่ด้วย เขาคงใช้สวิงช่วยช้อนปลาขึ้นมาได้แล้ว หมอนั่นตกปลาไม่เก่ง แต่เรื่องใช้สวิงตักปลานี่เซียนมาก

“ป่านนี้ไดจิน่าจะกลับมาแล้วมั้ง”

เด็กหนุ่มคิดถึงไดจินิดหน่อย

จากการคำนวณของเขา หน้าที่เฝ้าคุกใต้ดินของไดจิน่าจะจบลงแล้ว

เพราะพี่สาว ทำให้เขากับไดจิได้เจอกันบ่อยๆ นานวันเข้าก็กลายเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน

ไดจิมักจะอ้างว่ามาหาเขาเพื่ออู้งานมานั่งตกปลากับเขาเสมอ แถมยังหิ้วเหล้ากับเครื่องครัวมาด้วย ทำอาหารกินกันไปตกปลาไป

สบายกว่านั่งตกปลาคนเดียวเยอะ

“ไอ้คนเลวนั่นไม่ยอมช่วยฉันด้วยซ้ำ อุตส่าห์นับถือเป็นพี่น้อง!”

พอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครึ่งเดือนก่อน เพจวันก็โกรธจนแทบจะอ้วก สาบานลับๆ ว่าถ้าเจอหน้ากันเมื่อไหร่ต้องมีเรื่องแน่

แม้ว่าเขาอาจจะสู้ไดจิไม่ได้ถ้าไม่ใช้พลังพิเศษก็เถอะ

หลักๆ คือช่วงหลายเดือนมานี้ไดจิเก่งขึ้นมาก และเขาจะใช้พลังพิเศษสู้ก็คงไม่ได้ มันดูรังแกกันเกินไป

เขาก็มีศักดิ์ศรีของเขานะ

“ฮัดชิ้ว!”

เพจวันถูจมูก แล้วจู่ๆ ก็ลุกพรวดขึ้นมา กวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง

“มีบางอย่างผิดปกติ!”

การหลบซ่อนตัวมาหลายปีได้ขัดเกลาสัญชาตญาณอันน่ากลัวของเขา ซึ่งแม่นยำยิ่งกว่าฮาคิสังเกตเสียอีก

ฮาคิสังเกตอาจมีผิดพลาดได้ แต่สัญชาตญาณไม่เคยพลาด

อันตรายกำลังใกล้เข้ามา!

“ต้องย้ายที่!”

เด็กหนุ่มเก็บอุปกรณ์ตกปลาอย่างเด็ดขาด เตรียมย้ายไปจุดตกปลาถัดไป เขาอุตส่าห์ทุ่มเทแรงกายแรงใจหลบหนีการตามล่าของพี่สาว

อย่างคราวนี้ เขาได้อยู่อย่างสงบสุขมาตั้ง 5 วันเต็มๆ

แม้จะรู้สึกขาดๆ อะไรไปบ้างเมื่อไม่มีไดจิอยู่เป็นเพื่อน แต่เขาก็พอใจมากแล้วที่ได้ตกปลาเงียบๆ

ก็แหม พี่สาวเขาน่ากลัวจริงๆ นี่นา!

จังหวะที่เด็กหนุ่มกำลังหิ้วถังวิ่งหนี ร่างเพรียวบางร่างหนึ่งก็ร่อนลงมาจากฟากฟ้า!

“เปเป้ เจอตัวแล้ว!”

“พี่!”

รูม่านตาของเด็กหนุ่มหดเกร็งอย่างรุนแรง!

ทำไมพี่ถึงหาเขาเจอที่นี่ได้?!

หรือว่า!

“ไดจิ! แก %*$ อ้ากกกก!”

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═