บทที่ 11 : การจู่โจมของโดฟลามิงโก้

บทที่ 11 : การจู่โจมของโดฟลามิงโก้

การใช้พฤติกรรมของไอดอลมาควบคุมแฟนคลับที่คลั่งไคล้ ย่อมเป็นวิธีที่ดีอย่างแน่นอน ภายใต้เงื่อนไขที่ว่าอีกฝ่ายต้องคลั่งไคล้มากพอ

ดูเหมือนว่ายามาโตะจะคลั่งไคล้มากพอจริงๆ

วันเวลาล่วงเลยไป และแล้วก็มาถึงคืนสุดท้ายก่อนที่เธอจะได้รับการปล่อยตัว

อาจารย์ไดจิยืนอยู่หน้าประตูห้องขังด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

บนโต๊ะเล็กตรงหน้าเขา มีข้าวสวยหอมกรุ่นและปลาแซลมอนตัวใหญ่ของโปรดของยามาโตะวางอยู่

ภายในห้องขัง ยามาโตะกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ แต่เธอก็ไม่ยอมมองไปที่โต๊ะเลย ยืนตรงอย่างว่าง่าย

เธอไม่กล้าขยับตัว ไม่กล้าขยับตัวเด็ดขาด

อาจารย์ไดจิจ้องมองยามาโตะอยู่นานถึงสามนาทีก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ยามาโตะ สิ่งที่สำคัญที่สุดในการเป็นโอเด้งคืออะไร?”

“ความอดทน!”

“ดังกว่านี้!”

“ความอดทน!”

ยามาโตะตะโกนสุดเสียง

หลังจากต่อสู้กับตัวเองภายในใจมาครึ่งเดือน ในที่สุดเธอก็โน้มน้าวตัวเองได้ว่า เพื่อที่จะเป็นโคสึกิ โอเด้งตัวจริง เธอต้องเรียนรู้ที่จะอดทน

“ดีมาก ฮึกเหิมดีมาก!”

สายตาของอาจารย์ไดจิเปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจ

การทำให้เด็กสาวคนนี้ยอมจำนนต่อพ่อนั้นยากยิ่งกว่าการฆ่าเธอเสียอีก ถ้าไม่ใช้โคสึกิ โอเด้งมากดดันเธอ ก็คงควบคุมไม่ได้จริงๆ

เมื่อได้รับคำชม ยามาโตะก็ยืดอกอย่างภาคภูมิใจ สายตาของเธอเผลอเหลือบไปมองที่โต๊ะอาหาร น้ำลายเริ่มสอ

“หืม?”

จิตสังหาร!

เด็กสาวรีบหันหน้าหนีทันที!

อาจารย์ไดจิพยักหน้าเล็กน้อย

“ทวนสิ่งที่ชั้นบอกไปซิ!”

“ค่ะ อาจารย์ไดจิ!”

ยามาโตะในตอนนี้เหมือนเด็กประถมที่กลัวคุณครู แม้ว่าเธอจะไม่เต็มใจเป็นร้อยเท่า แต่เธอก็ยังทวนคำสั่งอย่างว่าง่าย

“ข้อหนึ่ง นับจากนี้ไป ห้ามเรียกตัวเองว่าโคสึกิ โอเด้งเด็ดขาด ชั้นคือลูกสาวของไคโด เจ้าหญิงแห่งกลุ่มโจรสลัดร้อยอสูร หรือที่เรียกว่าองค์หญิงยักษ์!”

“ข้อสอง พรุ่งนี้เมื่อเจอท่านพ่อ ให้รีบคุกเข่าขอโทษทันที การกระทำต้องรวดเร็ว และท่าทางต้องถูกต้อง!”

“ข้อสาม ไม่ว่าท่านพ่อจะพูดอะไร ห้ามเถียงเด็ดขาด”

“ข้อสี่ ไม่ว่าท่านพ่อจะสั่งให้ทำอะไร ต้องทำตาม แม้ว่าจะหมายถึงการฆ่าคนหรือวางเพลิง ห้ามแสดงด้านที่ต่อต้านออกมาต่อหน้าท่านพ่อเด็ดขาด”

“ข้อห้า...”

“และข้อที่สำคัญที่สุด”

“อดทน อดทน และอดทน!”

ดวงตาของยามาโตะรื้นไปด้วยน้ำตา

เพื่อที่จะเป็นโคสึกิ โอเด้ง เพื่อที่จะกอบกู้วาโนคุนิ

เพื่ออิสรภาพ!

เธอต้องอดทน! ต่อความอัปยศ! และแบกรับ! ภาระนี้ไว้!

“แปะ แปะ แปะ แปะ!”

อาจารย์ไดจิปรบมือด้วยความพึงพอใจ

การฝึกฝนต่อเนื่อง 15 วัน ในที่สุดก็เห็นผลบ้างแล้ว

ไม่ง่ายเลยจริงๆ

แม้แต่ฝึกหมายังไม่เหนื่อยขนาดนี้

“กินได้ ยามาโตะ”

“ขอบคุณค่ะ อาจารย์ไดจิ!”

–––––––––––––––

เช้าวันรุ่งขึ้น

หัวกระโหลกยักษ์ ห้องโถงจัดเลี้ยงชั้นสาม

“มากันครบแล้วสินะ!”

ไคโดนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ ถือชามสาเกใบใหญ่ ในขณะที่แบล็คมาเรียนั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆ ยิ้มแย้มพลางรินเหล้าให้เขา

เบื้องล่าง สามดารานำ หรือ “ภัยพิบัติ” ทั้งสามนั่งรวมกันอยู่

เห็นได้ชัดว่ากำลังจะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น

ในฐานะตัวสร้างบรรยากาศของทีม ควีนผู้ร่างท้วมจึงเป็นฝ่ายถามขึ้นก่อน “ไคโด เรียกพวกเรามาทำไมเหรอ?”

“คิง แกบอกพวกมันซิ!”

ไคโดกระดกสาเกคำใหญ่ สีหน้าของเขาดูมืดมนเล็กน้อย และโยนหน้าที่อธิบายให้กับลูกน้องที่ไว้ใจที่สุด

ใบหน้าของคิงเรียบเฉย เขาหยิบหนังสือพิมพ์ออกมาแล้วฟาดใส่หน้าควีน

“ฮานาฟุดะถูกฆ่าตายแล้ว”

“ห้ะ? เอ๊ะ?!”

ควีนนิ่งไปไม่กี่วินาที ในที่สุดก็นึกออกว่าฮานาฟุดะคือใคร และดวงตาเล็กหยีของเขาก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ

“ราชากิ้งก่า” ฮานาฟุดะ หนึ่งในเจ็ดเทพโจรสลัด!

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ฮานาฟุดะยังมีอีกสถานะพิเศษ คือเป็น “ถุงมือขาว” ของกลุ่มโจรสลัดร้อยอสูร

อาวุธที่ผลิตโดยกลุ่มโจรสลัดร้อยอสูรล้วนถูกขายผ่านฮานาฟุดะทั้งสิ้น ถ้าไม่มีฮานาฟุดะเป็นคนกลาง ธุรกิจค้าอาวุธย่อมได้รับผลกระทบอย่างหนักแน่นอน

ก็แหม กลุ่มโจรสลัดร้อยอสูรขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและรุนแรง สมาชิกทุกคนเป็นพวกบ้าพลัง ไม่มีใครเก่งเรื่องธุรกิจเลยสักคน!

นอกจากนี้ เมื่อปีก่อน “ผมแดง” แชงค์ส ได้เอาชนะเจ้าชายยักษ์โลกิ และตั้งตัวได้อย่างมั่นคงในอาณาจักรคนยักษ์เอลบัฟ จนได้รับสมญานามว่าจักรพรรดิแห่งท้องทะเล สถาปนารูปแบบสี่จักรพรรดิขึ้นมา

ตอนนี้ สี่จักรพรรดิ เพื่อที่จะแบ่งเค้กในโลกใหม่ ได้มาถึงช่วงที่ดุเดือดที่สุด เพื่อการนี้ พวกเขากำลังเตรียมการสำหรับการเดินทัพครั้งใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่ก่อตั้งกลุ่มโจรสลัดร้อยอสูร

ในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ เส้นเลือดใหญ่ทางเศรษฐกิจของกลุ่มโจรสลัดร้อยอสูรกลับมีปัญหา ซึ่งนับเป็นอุบัติเหตุที่ร้ายแรงสุดๆ

“ไอ้เวรตัวไหนทำ?!”

ควีนเปิดหนังสือพิมพ์อย่างโกรธจัด

“หมัดอัคคี” เอส!

หน้าหนึ่งทั้งหน้าลงข่าวเรื่อง “หมัดอัคคี” เอส เอาชนะ “ราชากิ้งก่า” ฮานาฟุดะ ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่เป็นเหตุการณ์ที่สะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วโลก!

“หมัดอัคคี?”

ไอ้เด็กนี่เป็นใครกัน?!

ควีนตาโต เขาคิดอยู่นานแต่ก็นึกไม่ออกว่ามีคนแบบนี้ด้วย พอเห็นว่าหมัดอัคคีมีฉายาว่าเป็น “ซูเปอร์โนวา” หรือ “รุกกี้หน้าใหม่” ตาเล็กๆ ของเขาก็เบิกกว้างขึ้นอีก

“เอ๊ะ? รุกกี้เหรอเนี่ย???”

รุกกี้เอาชนะเจ็ดเทพโจรสลัดได้เนี่ยนะ?

นี่มันตลกคาเฟ่ระดับโลกชัดๆ!

คนที่จะเป็นเจ็ดเทพโจรสลัดได้ล้วนเป็นยอดฝีมือ แม้แต่เขายังต้องระมัดระวังพวกสัตว์ประหลาดพวกนั้น แล้วจะมาแพ้ให้รุกกี้ได้ยังไง?

ควีนโน้มตัวไปหาคิง ยืนยันอย่างไม่เชื่อหู “ไอ้เด็กเวรนี่ฆ่าฮานาฟุดะเหรอ?”

“เปล่า”

คิงตอบอย่างเย็นชา

“ตุ้บ!”

ควีนสะดุดขาตัวเองล้มลงไปกองกับพื้น แล้วเด้งตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ คว้าคอเสื้อคิงแล้วตะคอกด้วยใบหน้าและลำคอที่แดงก่ำ

“ถ้าไม่ใช่มัน แล้วทำไมแกไม่บอกให้เร็วกว่านี้ฟะ ไอ้เวรคิง!”

“ชั้นแค่อยากเห็นแกทำตัวงี่เง่าไง ไอ้โง่ควีน”

คิงเผยธาตุแท้ออกมา

ควีน: “...”

สักวันหนึ่ง เขาจะฆ่าไอ้โรคจิตชอบทรมานคนนี่ให้ได้!

เมื่อได้สนองความต้องการแกล้งควีนแล้ว คิงก็ไม่รอช้า หยิบคำเชิญอย่างเป็นทางการที่เพิ่งส่งมาถึงโอนิงะชิมะออกมา

“คนร้ายตัวจริงที่ฆ่าฮานาฟุดะ ก็คือเจ็ดเทพโจรสลัดเหมือนกัน!”

“‘ปีศาจสวรรค์’ โดฟลามิงโก้!”

“นี่คือคำเชิญของมัน!”

‘ปีศาจสวรรค์’ โดฟลามิงโก้!

สีหน้าของควีนและแจ็คเปลี่ยนไปเล็กน้อย

พวกเขารู้จักโดฟลามิงโก้ดี เขาได้เป็นเจ็ดเทพโจรสลัดเมื่อ 5 ปีก่อน และเข้าสู่โลกใหม่ในปีเดียวกัน

ว่ากันว่าเขาเป็นวายร้ายที่มีเส้นสายกว้างขวาง สร้างชื่อเสียงในโลกใต้ดินของโลกใหม่ได้ภายในเวลาแค่ 5 ปี และความสัมพันธ์ของเขากับรัฐบาลโลกก็คลุมเครือมาก

เขามีอิทธิพลทั้งในโลกเบื้องหน้าและเบื้องหลัง!

“เจ้านั่นอยากจะมาแทนที่ฮานาฟุดะงั้นเหรอ?”

ควีนเข้าใจทันที

ในฐานะเพื่อนร่วมเจ็ดเทพโจรสลัด ตามทฤษฎีแล้วพวกเขาเป็นพันธมิตรกันและห้ามฆ่ากันเอง แต่ในฐานะโจรสลัดผู้ยิ่งใหญ่ ใครจะไปยอมทำตามกฎกันล่ะ?

หนังสือพิมพ์ไม่ได้ลงข่าวเรื่องนี้ หมายความว่าโดฟลามิงโก้แอบฆ่าฮานาฟุดะโดยใช้ชัยชนะของหมัดอัคคีเหนือฮานาฟุดะเป็นโอกาสบังหน้า

บวกกับคำเชิญที่ส่งมา

ชัดเจนว่าโดฟลามิงโก้อยากจะแทนที่ฮานาฟุดะ เข้าร่วมกับกลุ่มโจรสลัดร้อยอสูร และกลายเป็นพ่อค้าคนกลางคนใหม่ในโลกใต้ดิน!

ความทะเยอทะยานไม่เล็กเลยนะเนี่ย!

“มุฮะฮะฮะฮะ ถ้าอยากจะได้ส่วนแบ่งเค้ก ก็ต้องมีความสามารถที่จะกินมันด้วย!”

ควีนแสยะยิ้ม

ฮานาฟุดะร่วมมือกับกลุ่มโจรสลัดร้อยอสูรมาเป็นสิบปี จู่ๆ ก็ถูกฆ่าตายแบบนี้ ถ้าพวกเขายอมกลืนความโกรธลงคอ แล้วจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?

ใครที่กล้าแหย่หนวดเสือกลุ่มโจรสลัดร้อยอสูร ต้องชดใช้!

“ว้ากกกก!”

“เร็วเข้า หยุดท่านยามาโตะไว้!”

“ไคโดกำลังหารือเรื่องสำคัญกับสามดารานำ ห้ามใครเข้าพบเด็ดขาด!”

“หลีกไป!”

ทันใดนั้น เสียงเอะอะโวยวายก็ดังมาจากด้านนอกประตู

เสียงของยามาโตะ!

ใบหน้าของสามดารานำมืดครึ้มลง

พวกเขากำลังหงุดหงิดอยู่แล้ว ดันมีคนมาก่อเรื่องอีก มันยากที่จะไม่โกรธ แต่เสียงนั้นเป็นของลูกไคโด

ทั้งสามหันไปมองไคโด และเมื่อเห็นดวงตาที่มืดมนจนแทบจะมีน้ำหยดออกมา หัวใจของพวกเขาก็หล่นวูบ

แย่แล้ว ไคโดโกรธจัดแล้ว!

“ตู้ม!”

ประตูห้องโถงจัดเลี้ยงแตกเป็นเสี่ยงๆ

ยามาโตะปรากฏตัวที่ประตู แบกกระบองทาเครุของเธอไว้

ภายใต้สายตาอันน่ากลัวของทุกคน เด็กสาวจู่ๆ ก็วิ่งสปรินต์สองก้าว แล้วกระโดดม้วนตัวกลางอากาศ ลงจอดในท่าคุกเข่าอย่างสมบูรณ์แบบต่อหน้าไคโด หน้าผากกระแทกพื้นดังปึ้ก

ท่ากราบขอขมาแบบเบญจางคประดิษฐ์สมบูรณ์แบบ!

“ท่านพ่อ! หนูขอโทษ! หนูรู้แล้วว่าหนูผิด!”

“...”

ไคโด, คิง, ควีน, แจ็ค

(⊙x⊙;)×4

ห้ะ?

ห้ะ ห้ะ ห้ะ???

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═