บทที่ 9: การโต้กลับคือทางที่ถูกต้อง

ฉินเจี้ยนกลับเข้าห้อง แล้วนอนนิ่งอยู่บนโซฟาอยู่นาน กว่าจะค่อย ๆ ตั้งสติได้

ทุกอย่างมาถึงจุดนี้แล้ว

เขาได้เห็น “ซอมบี้” ของจริงเป็นครั้งแรก

มันเหมือนในหนังไม่มีผิด เลือดเปรอะเปื้อน หนังเนื้อหลุดลอก ดวงตาขุ่นมัว

มันช่างน่าตกตะลึงเหลือเกิน!

ไม่มีคำใดจะอธิบายภาพของพวกมันขณะรุมกัดกินชายหญิงคู่นั้นได้ดีไปกว่าคำว่า “น่าขยะแขยง”

ตอนนี้ ที่หลบภัยของเขา ถูกซอมบี้ล้อมเอาไว้หมดแล้ว

โชคดีที่ยังมีลวดหนามคอยกั้น

แต่จะปล่อยให้พวกมันอยู่แบบนี้ไม่ได้

ต้องหาวิธีกำจัดพวกมันให้หมด!

ไม่อย่างนั้น ถ้าทุกเช้าตื่นมาแล้วต้องเห็นเจ้าพวกนี้อยู่หน้าบ้าน มันจะวุ่นวายขนาดไหนกัน?

เพราะงั้น ต้องหาอาวุธที่ใช้ได้จริงมาซักชิ้น!

แม้ลวดหนามที่อัปเกรดแล้วจะแข็งแรงถึงขนาดรถชนยังไม่สะเทือน การอยู่ในที่หลบภัยถือว่าปลอดภัยแน่นอน

แต่...แค่อยู่รอดไปได้ช่วงหนึ่ง ไม่ใช่ตลอดชีวิต

สุดท้าย อาหารก็ไม่พออยู่ดี แม้จะประหยัดแค่ไหน อีกไม่เกินเดือนก็ต้องออกไปหาเพิ่ม

แถม ถ้าภายในเดือนนี้ มีพวกผู้รอดชีวิตที่สิ้นหวังปรากฏตัวขึ้นมา แล้วไปยึดของกินก่อน หรือยึดซูเปอร์มาร์เก็ตไว้หมดล่ะ?

แม้แต่เศษกระดูกหมาก็คงไม่ได้เก็บกินแน่

สรุปคือ ถึงจะมีลูกแก้วทำนาย แต่ก็ใช่ว่าจะรู้ล่วงหน้าได้ทุกอย่าง ต้องมีการวางแผนล่วงหน้าด้วย

ในที่สุด มนุษย์ก็จะต้องแย่งชิงทรัพยากร และมีความขัดแย้งกันอยู่ดี

และอาจถึงขั้นลงไม้ลงมือกัน

แต่สำหรับเขาแล้ว เรื่องนั้นไม่ต้องกังวล เพราะเขาอยู่ตัวคนเดียว

แต่ถ้าในอนาคตดันเจอพวกผู้รอดชีวิต แล้วเกิดความขัดแย้งขึ้นมาล่ะ?

ทางเดียวที่จะควบคุมอีกฝ่ายได้ คือ “ปืน”

ในช่วงเริ่มต้นของหายนะ ปืนคือทุกสิ่ง!

ฉินเจี้ยนเดินไปที่โต๊ะสร้างอาวุธเบา แล้วใช้ 500 แต้ม ปลดล็อกมันทันที

เสียงดัง โครม! โต๊ะสร้างอาวุธเบาที่เปล่งแสงประกายพร้อมลำแสงปรากฏตรงหน้าอย่างสมบูรณ์

【โต๊ะสร้างอาวุธเบา】

ทิศทางการอัปเกรด: โต๊ะสร้างอาวุธเบาระดับ 2 (3,000)

ไอเทมที่สร้างได้: มีดทหารยาว (500), ปืนพก M9 (1,000), ปืนลูกซองสองลำกล้อง (2,000)

………

แต้มคงเหลือ: 744

พอแค่ซื้อ “มีดทหารยาว” เท่านั้น

คำว่า “ดาบยาว” ฟังดูเท่ แต่เป้าหมายหลักของเขาไม่ใช่อาวุธระยะประชิด

แม้จะยังใช้ปืนไม่คล่อง แต่ก็เป็นอาวุธระยะไกล

สามารถสังหารซอมบี้จากระยะปลอดภัยได้อย่างแน่นอน

“แค่ฝึกนิดหน่อย ยังไงก็ต้องใช้เป็นอยู่แล้ว!”

ฉินเจี้ยนพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจ

สมองของเขาเริ่มทำงานรวดเร็ว วางแผนสำหรับสัปดาห์ข้างหน้าไว้เรียบร้อย

สร้างปืน บุกฝ่าทะลวง ยึดทรัพยากรจากซูเปอร์มาร์เก็ต ข่มขู่ผู้รอดชีวิตที่อยู่รอบ ๆ

ของดีไม่เคยมาตกใส่คนดีแบบง่าย ๆ   ฉินเจี้ยนเคยเจอเรื่องแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าในชีวิตก่อน จนเบื่อเต็มที

เพราะงั้น ชาตินี้ เขาจะไม่ฝืนเป็น “คนดี” อีกต่อไป…

ทุกคนต่างก็คิดถึงผลประโยชน์ของตัวเอง นั่นไม่ใช่ “ความเสมอภาค” เหรอ?

ระเบียบสังคมในตอนนี้ได้ล่มสลายไปแล้ว

บางทีพรุ่งนี้อาจมีคนรวมตัวกันตั้งแก๊ง เลือกหัวหน้า แล้วเริ่มก่อปัญหา

ในเมื่อเขาอยู่คนเดียว ก็ยิ่งห้ามอ่อนแอ!

สรุปง่าย ๆ   มีปืน ก็มีอำนาจ!

“งั้น ? จะออกไปเลยดีไหม?”

ฉินเจี้ยนคิดอย่างรอบคอบ

การฆ่าซอมบี้จะได้แต้ม!

ยิ่งฆ่าได้มากก็ยิ่งดี

แม้ปืนพก M9 จะใช้แค่ 1,000 แต้ม แต่กระสุนที่ตามมา จะต้องไม่ฟรีแน่นอน

ต้องเก็บแต้มไว้เผื่อกระสุนด้วย

ฉินเจี้ยนเริ่มคิดแผนว่าจะฆ่าซอมบี้ยังไงให้มีประสิทธิภาพที่สุด

โดยไม่รู้สึกกังวลเลยแม้แต่น้อย

ยังไงลวดหนามก็เป็นกำแพงที่ซอมบี้ผ่านได้อยู่แล้ว!

กันพวกมันไว้ แล้วเราก็เก็บแต้มแบบสบาย ๆ

ยิงใส่พวกมันอย่างบ้าคลั่งจากหลังลวดหนาม

อีกฝ่ายไม่มีทางกัดถึง ไม่มีทางแตะตัวได้เลย

แค่คิดก็รู้สึกสะใจแล้ว!

ไม่กี่นาทีถัดมา

ฉินเจี้ยนก็ไม่รอช้า รีบสวมชุดป้องกัน หน้ากากกรองอากาศ และถุงมือ

พร้อมลุยแบบเต็มอาวุธ!

……………