บทที่ 35: อย่าทำให้ยุ่งไปกว่านี้เลย แฮร์รี่กับฉันก็เหมือนพี่น้องกัน

หลังมื้อเช้า แฮร์รี่เดินตามวู๊ดกับคนอื่น ๆ ออกไปจากโต๊ะอาหาร ส่วนเฮอร์ไมโอนี่กับรอนวางแผนจะกลับหอนอน นักเรียนกริฟฟินดอร์กำลังเตรียมป้ายเชียร์กับอุปกรณ์เชียร์สำหรับการแข่งขันควิดดิช

แต่โคเฮนกลับโดนเรียกตัวเข้าห้องทำงานของควีเรลล์

“ท่านลอร์ดมีแผนแล้ว…”

ควีเรลล์ปิดประตูสนิทและร่ายคาถากันเสียง ก่อนจะกระซิบกับโคเฮน:

“เราจะร่วมมือกันฆ่าแฮร์รี่ พอตเตอร์”

“ในที่สุดก็คิดได้สักที”

โคเฮนแกล้งถอนหายใจโล่งอกแล้วพูดว่า “แผนว่าไงล่ะ? จะฆ่ายังไง? วันนี้คนดูเพียบเลยนะ ทั้งอาจารย์ ทั้งเพื่อนร่วมชั้น”

“หลังจากที่เขาขึ้นไม้กวาดแล้ว เราจะเสกคาถาก่อกวนพร้อมกันใส่ไม้กวาดของเขา ทำให้ดูเหมือนเป็นอุบัติเหตุ แล้วก็ทำให้เขาร่วงลงมาตาย”

“อืม ใช่เลย วันนี้เป็นแมตช์แรกของเขา มือใหม่พลาดหน่อยก็ไม่แปลก” โคเฮนพยักหน้าเห็นด้วย

“คาถาคือ”

“เดี๋ยวก่อน” โคเฮนไม่ยอมให้ลอร์ดโวลเดอมอร์ใช้เขาเป็นมือสังหารง่าย ๆ หรอก “ช่วงนี้ฉันทุ่มเทแรงกายแรงใจไปให้พวกนายเยอะมากแล้วนะ…”

“?”

ควีเรลล์มองโคเฮนแบบงง ๆ เขานึกว่าโคเฮนจะตื่นเต้นกับแผนนี้มาก เพราะเวลาฆ่าสัตว์เล็กในห้องทำงาน แววตาของโคเฮนยังดู ‘บ้าคลั่ง’ กว่าโวลเดอมอร์อีก

“…”

โคเฮนยื่นมือออกไปหาควีเรลล์

“ทำอะไรของเธอ?”

ควีเรลล์ถามงุนงง คิดว่าโคเฮนจะขอจับมือหรือขอไฮไฟว์ เลยเอามือมาวางบนมือโคเฮน

“ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย!”

โคเฮนปัดมือควีเรลล์ออกอย่างรังเกียจ:

“ฉันจะเอาค่าจ้างต่างหาก ร่วมงานกับพวกคุณมันเสี่ยงโดนจับได้ ฉันก็เสียค่าเทอมไปตั้งเยอะ ถ้าฉันโดนจับได้เพราะฆ่าเพื่อนร่วมชั้น แล้วใครจะคืนเงินให้ฉันล่ะ…”

“เรื่องแค่นี้…”

ควีเรลล์ไม่ค่อยเข้าใจตรรกะเพี้ยน ๆ ของโคเฮนเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

เป้าหมายของท่านลอร์ดสูงส่งกว่าเกลเลียนนัก เด็กคนนี้ยังมีอุดมการณ์ไม่เพียงพอ

ควีเรลล์จำใจควักเกลเลียนสามเหรียญออกมายัดใส่มือโคเฮน

“แฮร์รี่คือเพื่อนรักของฉันนะ เหมือนพี่น้องกันเลย… พวกเรานอนห้องเดียวกันทุกคืนด้วยซ้ำ…”

โคเฮนถอนหายใจเฮือกใหญ่

สามเกลเลียนคิดจะหลอกใครกัน?

ศาสตราจารย์ฮอกวอตส์ได้เงินเดือนขั้นต่ำตั้งร้อยห้าสิบเกลเลียนต่อเดือนนะเว้ย!

“?”

ควีเรลล์แทบไม่เชื่อหูตัวเอง

“เพิ่มเงินอีกหน่อยสิ” โคเฮนพูดต่อ

“…”

…

สุดท้าย หลังจากขูดรีดควีเรลล์ไปได้ตั้งร้อยแปดสิบเกลเลียน โคเฮนก็ยอมตกลงร่วมแผนกำจัดแฮร์รี่

จริง ๆ แล้วแผนนี้ไม่มีทางสำเร็จหรอก บนสนามควิดดิชน่ะมีอาจารย์คุมอยู่เยอะ ต่อให้แฮร์รี่ร่วงลงมาก็คงไม่ถึงตาย

โคเฮนสงสัยว่าท่านลอร์ดออกคำสั่งเพราะอยากระบายมากกว่า เพราะแฮร์รี่เคยใช้สกิลสะท้อนเกราะระดับ 1 จนโวลเดอมอร์ตายเองแบบงง ๆ

“จำคาถาได้มั้ย?” ควีเรลล์ยังไม่วางใจ ถามอีกครั้ง

“จำได้แล้วสิ”

โคเฮนเสกใส่ผ้าโพกหัวของควีเรลล์ทันที ผ้าที่เคยติดแน่นกับหัวของเขาหลุดผึง เผยให้เห็นด้านหลังหัวที่มีโวลเดอมอร์ฝังอยู่ ซึ่งจามออกมาทันทีเพราะลมเย็นกระแทกหน้า

“ถ้ายังไม่มั่นใจ ฉันจะเสกอีกรอบก็ได้นะ”

“ไม่ต้อง!!”

ควีเรลล์รีบห้าม ก่อนโวลเดอมอร์จะโมโห รีบพันผ้ากลับเหมือนเดิม

ด้านหลังหัวที่โดนลมทำเอาควีเรลล์ขนลุกซู่

“ต๊าย ตาย ตาย…”

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคนหัวโล้นถึงต้องใส่หมวกหน้าหนาว…

โคเฮนมองหัวเหม่ง ๆ ของควีเรลล์ด้วยแววตาสงสาร

แล้วก็โดนไล่ออกมาจากห้องทำงาน

โคเฮนเดินกลับหอกริฟฟินดอร์พร้อมถุงเงินตุง ๆ อย่างมีความสุข

นักเรียนกริฟฟินดอร์กำลังจัดของเชียร์กันสนุกสนาน มีทั้ง ป้ายผ้าขนาดยักษ์ที่ใช้ผ้าปูเตียงของปีเตอร์ เพ็ตติกรูว์ (โคเฮนเดาว่าน่าจะเป็นผืนที่เจ้าตัวฉี่รดตอนฝันร้าย น่าขยะแขยงสุด ๆ) เขียนว่า “พอตเตอร์ต้องชนะ”; กองไม้เชียร์สีแดงทอง; อุปกรณ์ลักษณะกรวยที่ใช้ขยายเสียง (ไม่ใช่พ่อมดทุกคนจะใช้คาถาขยายเสียงได้…)

“โคเฮน! ดูคาถาของเฮอร์ไมโอนี่สิ!” รอนโบกป้ายผ้าดังกล่าวใส่เขาด้วยความตื่นเต้น “สีที่ใช้ทาอยู่บนผ้ามันขยับได้!”

“ไม่ต้องโบกก็เห็น” โคเฮนรีบเบี่ยงตัวหลบ เขาไม่อยากโดนผ้าปูที่นอนที่เปื้อนของน่าสงสัยจากมนุษย์หนูวัยกลางคนโรคจิตมาโดนตัวหรอก

“แฮร์รี่ต้องเห็นแน่ ๆ นั่นอะไรในมือนายอ่ะ?” รอนพูดอย่างคึกคัก แล้วสังเกตเห็นถุงเงินในมือโคเฮน

“ค่าจ้างจากการทำงานให้ศาสตราจารย์น่ะ คุ้มอยู่นะ ฉันทำโอทีให้ควีเรลล์หลายสุดสัปดาห์ติดแล้ว” โคเฮนยักไหล่ “แข่งควิดดิชเริ่มกี่โมง? ไปจองที่ดี ๆ กันดีกว่า”

“ชั้นบนสุดน่ะดีที่สุด จะได้มองเห็นกว้าง ๆ” โคเฮนพูดเสริม

แน่นอน จุดประสงค์คือจะได้จับตาดูแฮร์รี่ใกล้ ๆ แต่ถึงจะรับเงินควีเรลล์มาแล้ว โคเฮนก็ไม่ได้ตั้งใจจะช่วยจริง ๆ หรอก

ตอนเสกคาถาพร้อมกันระหว่างสเนป ควีเรลล์ และโคเฮน ไม้กวาดของแฮร์รี่คงรับเวทสามทางจนมั่วไปหมด ควีเรลล์เองก็ไม่มีทางรู้ว่าโคเฮนแค่แกล้งเสกเฉย ๆ

พอโคเฮนพูดจบ นักเรียนกริฟฟินดอร์ก็ตัดสินใจบุกสนามควิดดิชตั้งแต่สิบโมงสิบห้านาที เพื่อแย่งที่นั่งแถวบนสุดก่อนสลิธีรินราวกับการแย่งที่นั่งจะเปลี่ยนผลการแข่งขันได้

พอมาถึงสนามควิดดิชวงกลม นักเรียนก็กระจายตัวอยู่พอสมควร วันนี้อากาศดี และทุกคนก็ตื่นเต้นมากกับการได้ดูแฮร์รี่เป็นซีกเกอร์ปีหนึ่งคนแรกในรอบร้อยปีที่ได้ลงเล่น

“แฮกริด? มาตั้งแต่เช้าเลยเหรอ?” โคเฮนเห็นแฮกริดนั่งอยู่บนแถวบนสุดแล้ว ท่าทางดูตื่นเต้นนิด ๆ

“แน่นอนสิ นี่เป็นแมตช์แรกของแฮร์รี่!” แฮกริดขยี้ตาดำ ๆ เหมือนแมลงเต่าทองของตัวเอง และดูเหมือนจะมีเสียงสะอื้นเบา ๆ มาจากจมูกด้วย “เหมือนพ่อเขาไม่มีผิด… อะแฮ่ม นั่งตรงนี้ด้วยกันมั้ย?”

นอกจากโคเฮน รอน และเฮอร์ไมโอนี่ ก็ไม่มีพ่อมดแม่มดน้อยคนไหนกล้านั่งข้างแฮกริด

ไม่ใช่ว่าแฮกริดน่ากลัวอะไรหรอก แต่เขาเป็นคนตัวใหญ่ เคลื่อนไหวแรง ถ้านั่งข้าง ๆ ก็มีโอกาสโดนศอกกระแทกได้ตลอด

ในเวลาไม่ถึงห้าวินาที โคเฮนกับเฮอร์ไมโอนี่ก็ควักหนังสือจากกระเป๋าออกมาอ่านขณะรอแข่งเริ่ม

“เดี๋ยว พวกนาย… วันนี้วันเสาร์นะ!” รอนมองสองคนข้าง ๆ อย่างเหลือเชื่อ เห็นพวกเขานั่งอ่านหนังสือกลางสนามควิดดิชแบบจริงจัง

“รอเริ่มแข่งมันน่าเบื่อนี่นา” โคเฮนตอบหน้าตาเฉย “รู้มั้ย เราเรียนที่ฮอกวอตส์แค่เจ็ดปีนะ ลบวันหยุดออกเหลือแค่ 266 สัปดาห์เอง เวลาน้อยจะตาย”

เฮอร์ไมโอนี่ขานรับในลำคอแบบเห็นด้วยสุด ๆ

“ฟังเหมือนญาติห่าง ๆ ฉันที่เป็นโรคฝีมังกรเลย หมอนั่นชอบบ่นว่า ‘เวลาชีวิตเหลือน้อย’ ตลอด” มุมปากรอนกระตุก “พวกเราเหลืออีกเป็นร้อย ๆ ปีจนกว่าจะเรียนจบเลยนะ”

“เหลือแค่หกปีครึ่งต่างหาก” เฮอร์ไมโอนี่แก้ด้วยน้ำเสียงเป๊ะ ๆ แต่ตาก็ยังไม่ละจากหนังสือ “ไม่ใช่ร้อยปีนะ รอน นายต้องตั้งใจเรียนมากกว่านี้หน่อย”

โคเฮนไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม

เพราะความจริงแล้วคำว่า “266 สัปดาห์” ที่พูดไปก็แค่ข้ออ้าง เขาไม่ได้ตั้งใจจะติวหนักอะไรหรอกในตอนนี้

แต่เขาต้องรีบเรียนรู้คาถาแก้กลับของ “คาถาก่อกวน” ที่ควีเรลล์สอนเอาไว้ เผื่อว่าเขาเผลอทำแฮร์รี่ร่วงจริง ๆ  อย่างน้อยก็ต้องทำท่าเหมือนร่วมมือเสกคาถาให้เนียนหน่อยในสายตาควีเรลล์

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….