บทที่ 30: ไปหากัน!

บทที่ 30: ไปหากัน!

“นอร์ธัมเบอร์แลนด์ มีคฤหาสน์หลังนึง แค่ยืนอยู่ห่างออกมาร้อยแปดสิบไมล์ก็ยังได้ยินเสียงวิญญาณกรีดร้อง”

เอิร์ลรำลึกความหลังด้วยเสียงหัวเราะเยาะเบา ๆ

“จนป่านนี้ยังไม่มีใครกล้าเข้าไปอยู่เลย แต่นายคงจะรู้สึกเหมือนกลับบ้านแหละมั้ง สังเกตดี ๆ ว่าประโยค ‘ไม่มีใครอยู่’ กับ ‘บ้านเกิด’ ในภาษาอังกฤษมันคล้องจองกันพอดีเลย ฮ่า ๆๆ”

“พอได้แล้ว” โคเฮนถอนหายใจ เอามือกุมขมับ “เดี๋ยวคริสต์มาสฉันจะแอบไปดูเองก็ได้ ในเมื่อพ่อแม่ฉันก็ไม่พาฉันกลับบ้านช่วงหยุดอยู่แล้ว…”

นอร์ธัมเบอร์แลนด์อยู่ห่างจากที่ราบสูงสก็อตแลนด์แค่ราวสามไมล์ โคเฮนคิดว่าเขาน่าจะบินไปได้ ขอแค่ไม่มีใครเห็นก็พอ แถมมักเกิ้ลก็มองไม่เห็นผู้คุมวิญญาณอยู่แล้ว อย่างมากก็แค่ทำพ่อมดที่บังเอิญเห็นเข้าใจผิดว่ามีผู้คุมวิญญาณบินว่อนอยู่บนฟ้า…

ก่อนวันฮาโลวีนหนึ่งวัน ชั้นเรียนเวทมนตร์คาถาของพวกเขาก็เข้าสู่ช่วงเวลาแห่งประวัติศาสตร์

หลังจากที่โคเฮนร่ายคาถาไปเป็นร้อยบทแล้ว

นักเรียนปีหนึ่งคนอื่น ๆ ก็ได้เรียนคาถาแรกในชีวิตสักที

“นี่ไง ฉันถึงบอกว่าการบ้านมันไร้สาระ”

โคเฮนกระซิบกับแฮร์รี่ระหว่างเรียนวิชาเวทมนตร์คาถา “การบ้านนี่คือสิ่งประดิษฐ์ที่ชั่วร้ายที่สุดในโลก”

“เห็นด้วยเลย” แฮร์รี่พยักหน้าตาม

ตั้งแต่วันหนีหมาสามหัว เฮอร์ไมโอนี่ก็แทบไม่พูดกับแฮร์รี่กับรอนอีกเลย และเมื่อเธอถูกจับให้นั่งข้างรอนในชั้นเรียนวันนี้ สีหน้าเธอก็ไม่ค่อยจะดีนัก

“เอาล่ะ อย่าลืมท่าข้อมือเบา ๆ ที่เราฝึกกันมา!”

ศาสตราจารย์ฟลิตวิกยืนอยู่บนกองหนังสือสูง พร้อมเสียงเล็ก ๆ ร้องว่า

“โบกนิดสะบัดหน่อย จำไว้ โบกนิดสะบัดหน่อย ! สำเนียงในการออกเสียงคาถาก็สำคัญมากด้วย!”

การฝึกวันนี้ทำเป็นคู่ ๆ และโคเฮนโชคดีได้คู่กับเนวิลล์ เนวิลล์ยังดีกว่าเซมัสข้าง ๆ แฮร์รี่เยอะ อย่างน้อยเขาไม่ต้องกังวลว่าขนนกตรงหน้าอยู่ดี ๆ จะระเบิดขึ้นมา

โคเฮนร่ายคาถานี้สำเร็จตั้งแต่ลองไม่กี่ครั้งที่บ้าน ทำให้เขารู้สึกว่าเวทมนตร์มันก็ง่ายจะตาย

แต่ดูเหมือนกับพ่อมดวัยเยาว์คนอื่น ๆ แค่จะออกเสียงให้ถูกก็ลำบากมากแล้ว

“วิงการ์เดียม เลวีโอซ่า…”

คู่ของเขา เนวิลล์ ท่องคาถาไปร้อยกว่ารอบแล้ว ขนนกตรงหน้ายังไม่กระดิกเลย

“ได้โปรด ขอให้มันลอยขึ้นทีเถอะ…” เนวิลล์คราง

ดูเหมือนเขาจะยอมเรียกควายมาทับอกแบบบารุฟฟิโอมากกว่ายืนสะบัดไม้กายสิทธิ์แบบมักเกิ้ล

“นายลืมทำท่ามือนะ”

โคเฮนเตือนอย่างใจดี เพราะเนวิลล์เอาแต่พูด ไม่ยอมขยับมือถือไม้เลย

“อ้อ อ้อ…”

เนวิลล์ตอบเสียงตื่น แล้วเริ่มโบกไม้กายสิทธิ์มั่ว ๆ ในอากาศ พยายามนึกท่าที่ฝึกไว้

【ติ๊ง! ความดีเพิ่ม +1】

โต๊ะข้าง ๆ ที่เป็นรอนกับเฮอร์ไมโอนี่ก็เข้าสู่พล็อตคลาสสิกทันที

“นายพูดผิดแล้ว”

เฮอร์ไมโอนี่พูดตรง ๆ กับรอน

“มันต้องออกเสียงว่า วิง-การ์-เดียม เลวี-โอ-ซ่า ไม่ใช่ วิงการ์เดียม เลวีโอซ่าต้องเน้นให้ชัดนะ”

“ถ้าเก่งนักก็ลองเองสิ!” รอนหน้าขึ้นสี ตะโกนใส่ทันที

โคเฮนพยักพเยิดไปทางรอน หมายให้นายเนวิลล์อย่าพลาดฉากเด็ด เพราะหน้ารอนตอนนี้แดงจัดเหมือนไฟจะลุกแล้ว

ขณะที่สอนรอนอยู่เมื่อกี้ เฮอร์ไมโอนี่ก็กลอกตา ยกไม้กายสิทธิ์ขึ้น และพูดว่า:

“วิงการ์เดียม เลวีโอซ่า!”

ขนนกลอยขึ้นจากโต๊ะทันที

หน้ารอนตอนนี้ไม่ได้แดงแค่ไฟลุกแล้ว แต่เหมือนจะระเบิดออกมาด้วยซ้ำ

หลังจากนั้นตลอดคาบ โคเฮนก็ช่วยเนวิลล์ฝึกจนสำเร็จ ทำให้รอนกลายเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ยังทำให้ขนนกลอยไม่ได้

ยิ่งรีบยิ่งพลาด ยิ่งเครียดยิ่งพัง

จนเกือบจบคาบ รอนถึงเพิ่งฝืนใจฝึกจนผ่าน

“ขอบคุณมากนะ โคเฮน…”

เนวิลล์กล่าวขอบคุณหลายครั้งขณะเก็บของหลังเลิกเรียน

“ไม่งั้นฉันต้องโดนกักบริเวณแน่ ๆ…”

“นายแค่ตื่นเต้นเกินไปน่ะ คาถากับท่ามือนายดีมากเลย”

โคเฮนปลอบอย่างสุภาพ

【ติ๊ง! ความดีเพิ่ม +5】

โคเฮนสาบานว่าเขาไม่ได้ทำตัวใจดีเพราะอยากได้ค่าความดีหรอกนะ

“อ้อ เนวิลล์ นายไม่ต้องรอฉันนะ ฉันโดนศาสตราจารย์ควีเรลล์เรียกไปช่วยในคาบถัดไป ถ้าศาสตราจารย์สเปราต์ถามก็บอกให้ทีแล้วกัน”

นักเรียนคนอื่นเก็บของกันหมดแล้ว เตรียมไปชั้นเรียนถัดไป ขณะที่โคเฮนยังเก็บของช้า ๆ แล้วบอกเนวิลล์

เขาต้องใช้เวลาทั้งบ่ายเพื่อ ล่อโทรลล์ให้เข้าโรงเรียน

โดยมีเอิร์ลนำทาง โคเฮนบินตรงไปยังเทือกเขาทางเหนือของป่าต้องห้าม และเจอถ้ำโทรลล์ที่สร้างด้วยก้อนหินมน ๆ

“ไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันต้องพาผู้คุมวิญญาณมาเยี่ยมถ้ำโทรลล์”

เอิร์ลยืนอยู่บน “หิน” ก้อนหนึ่งตรงหน้าโคเฮน ที่ตอนนี้เลิกแปลงร่างกลับมาเป็นมนุษย์แล้ว เพราะถ้ากลัวโทรลล์หนีไป “พระเจ้านี่มันแม่งบ้าแน่ ๆ”

“พระเจ้าน่ะไม่รู้ แต่แกน่ะบ้าแน่ ๆ”

โคเฮนพูด ขณะถอยหลังห่างจาก “หินสีดำ” ที่เอิร์ลยืนอยู่อย่างเคารพ

“อะไรนะ เหี้ย!!”

เอิร์ลรีบกระพือปีกบินหนีแทบไม่ทัน

“ห้ามเข้าไปในห้องต้องประสงค์หรือหอกริฟฟินดอร์ จนกว่าจะล้างตัวให้สะอาด”

โคเฮนประกาศเสียงเข้ม

“จะให้ฉันล้างเล็บยังไงวะ!! ร่ายคาถาทำความสะอาดให้หน่อยไม่ได้รึไง?!”

เอิร์ลโวยวาย

หลังจากจัดการนกสกปรกเสร็จ โคเฮนก็เริ่มวางกับดักจับโทรลล์

เขาเลียนแบบวิธีของ นิวท์ สคามันเดอร์ ไปหากระเป๋าหนังเก่า ๆ ที่ลอกเปื่อยจากห้องเก็บของห้องต้องประสงค์ แล้วร่ายคาถาขยายภายในกับคาถาเสริมความแข็งแรง ระหว่างนั้นยังบังเอิญเจอ “อัญมณีของเรเวนคลอ” ที่ซ่อนอยู่ในห้องขยะด้วย

เศษวิญญาณในฮอร์ครักซ์ชิ้นนั้นมีค่าพลังแค่ 20 หน่วย โคเฮนเหลืออีกแค่ 1 หน่วยก็จะกลืนได้แล้ว เขาเลยเก็บไว้ที่ “ฐานลับของโคเฮน” ในห้องต้องประสงค์

ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น โคเฮนเปิดกระเป๋าทิ้งไว้ที่หน้าถ้ำโทรลล์ แล้วเสกพื้นหินบริเวณทางเข้าให้กลายเป็นหินอ่อนลื่น ๆ เพื่อให้โทรลล์ลื่นกลิ้งเข้าไปในกระเป๋า

จากนั้น โคเฮนก็เดินเข้าไปในถ้ำมืดสนิท

เสียงกรนของโทรลล์ดังมาจากด้านใน กลิ่นเหม็นอับรุนแรงลอยมาเตะจมูก โคเฮนเพิ่งเดินไปแค่ก้าวเดียวก็ไม่อยากเข้าไปต่อแล้ว

“บอมบาร์ด้า!”

--------------------

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

ชั้นหนังสือรวมผลงานทุกเรื่อง จิ้มที่นี่เลยค่ะ >>Rubybibi

ผลงาน [นิยายแปล] ของ Rubybibi

🪩ใครปล่อยผู้คุมวิญญาณเข้ามาในฮอกวอตส์?

🏗️วันสิ้นโลก: ป้อมปราการของฉันสามารถอัปเกรดได้แบบไร้ขีดจำกัด

🍜เกิดใหม่เป็นนารูโตะพร้อมระบบผลตอบแทนความขยัน

❄️วันสิ้นโลกหายนะเยือกแข็ง: ทรัพยากรของฉันไร้ขีดจำกัด เมื่อมีสาวสวยมากมาย

🦁ผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับพระเจ้า