หน้าแรก
ใครปล่อยผู้คุมวิญญาณเข้ามาในฮอกวอตส์?
บทที่ 1: เอาจริง ๆ นะ เลิกแกล้งทำเป็นไม่รู้กันได้แล้ว พ่อของเธอเป็นพ่อมด

บทที่ 1: เอาจริง ๆ นะ เลิกแกล้งทำเป็นไม่รู้กันได้แล้ว พ่อของเธอเป็นพ่อมด

บทที่ 1: เอาจริง ๆ นะ เลิกแกล้งทำเป็นไม่รู้กันได้แล้ว พ่อของเธอเป็นพ่อมด

เย็นวันที่ 15 กรกฎาคม ปี 1991 สนามหญ้าหน้าบ้านเลขที่ 6 ซอยพรีเว็ต

เด็กผู้ชายผมบลอนด์วัยประมาณแปดขวบกำลังร้องไห้จ้า มือเล็ก ๆ ยังจับอยู่ในท่าถืออมยิ้ม ทั้งที่ในมือนั้นไม่มีอะไรแล้ว

ส่วนต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด โคเฮน นอร์ตัน ก็เดินกลับบ้านไปเรียบร้อยแล้ว หันหลังให้เด็กคนนั้นอย่างไม่สนใจ

โคเฮนเป็นเด็กผู้ชายวัยสิบเอ็ดปี ผอม ๆ ผมสีดำเรียบร้อย เสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์สีน้ำเงิน เขาอยู่ที่บ้านเลขที่ 5 ซอยพรีเว็ต

ในมือนั้นคืออมยิ้มสีรุ้งทรงพัด ราคาแค่ห้าสิบเพนนี ที่เขาเพิ่ง "ใจดี๊ใจดี" เอาไปให้ลูกบ้านข้าง ๆ

“ขนมหวานทำให้คนอารมณ์ดีขึ้นเสมอ ถ้าไม่มีฟันผุก็ยิ่งแจ๋ว”

โคเฮนเลียอมยิ้มในมือด้วยท่าทางพอใจ

เรื่องปวดฟันยังห่างไกลเกินไปสำหรับเด็กที่เปลี่ยนฟันบ่อยยิ่งกว่าถ้วยน้ำ

ไหน ๆ ก็ได้เกิดใหม่แล้ว จะไม่ขอใช้ชีวิตเด็กๆให้เต็มที่หน่อยเหรอ แล้วก็ทำภารกิจไปด้วยเลยแล้วกัน

ติ๊ง! ความดี +1, ค่าบาป +1

【หมายเหตุ: ให้ขนมก่อนแล้วแย่งกลับถือว่าเลวมาก ระวังเสียงด่าจากมโนธรรมของตัวเองด้วยล่ะ】

เสียงอิเล็กทรอนิกส์แบบสังเคราะห์ดังขึ้นในหูของโคเฮน แน่นอนว่าโคเฮน “เลือกได้ยิน” แค่ประโยคแรกที่เกี่ยวกับแต้มระบบ…

อา เจ้าระบบน้อยน่าสงสาร มันทั้งโกรธทั้งเสียใจที่โดนโคเฮนหาช่องโหว่เพื่อฟาร์มแต้มเงินในร้านสองทาง ร้องไห้โยเยอย่างกับเด็ก… น่าสงสารจริง ๆ

ระบบนี้ไม่ได้โผล่มาเฉย ๆ แล้วโคเฮนก็ไม่ได้โผล่มาที่ซอยพรีเว็ตแบบงง ๆ เหมือนกัน

ถ้าจะให้แม่นยำ อุบัติเหตุรถชนเมื่อเดือนก่อนต่างหากที่พาเขามายังโลกที่ทั้งคุ้นและแปลกไปในเวลาเดียวกัน มันเป็นจริงเลยกับมุก “รถบรรทุกข้ามโลก”

ซอยพรีเว็ต ครอบครัวเดอร์สลีย์ที่อยู่บ้านเลขที่ 4 ข้าง ๆ และ “แฮร์รี่ พอตเตอร์” ที่แทบไม่เคยออกมานอกบ้าน องค์ประกอบครบถ้วนเลย

โคเฮนเข้าใจทันทีว่าเขาอยู่ในโลกของแฮร์รี่ พอตเตอร์

ในฐานะมนุษย์โลกที่อ่านต้นฉบับมาหลายรอบ โคเฮนรู้ว่าช่วงเด็กของเขา รวมถึงช่วงวัยรุ่น อาจจะไม่ง่ายนัก

ก็แฮร์รี่ พอตเตอร์เกิดปีเดียวกันเป๊ะ ๆ แถมยังมี “เวทมนตร์” จริง ๆ อย่างทำของลอยได้ หายตัวได้ วาร์ปได้ โลกเวทมนตร์ทุกอย่างต้องเกี่ยวข้องกับเขาแน่ ๆ

และในโลกนี้ โคเฮนมีพ่อแม่บุญธรรมที่ทั้งรักทั้งตามใจมาก ทั้งสองเป็นมักเกิ้ลที่ไม่มีเวทมนตร์ อย่างน้อยก็ไม่มีร่องรอยเวทมนตร์ในความทรงจำของ “โคเฮน” ตัวจริงก่อนหน้า

แต่โลกของแฮร์รี่ พอตเตอร์ ไม่ได้ใจดีกับมักเกิ้ลนัก โดยเฉพาะหลังจากบอสใหญ่ โวลเดอมอร์ คืนชีพ

เพราะงั้น ถ้าอยากปกป้องพ่อแม่เขา มีอยู่สองทางเลือก

ย้ายออกจากยุโรปซะ หรือไม่ก็ฆ่าโวลเดอมอร์ก่อนล่วงหน้า

...ให้ฉันไปสู้กับโวลเดอมอร์เนี่ยนะ? ล้อเล่นปะ?

จากนั้นก็มีระบบที่ไม่ค่อยจะเก่งเท่าไหร่ชื่อ “ระบบการไถ่บาป” โผล่ขึ้นมา

“เปิดแผงควบคุม” โคเฮนพึมพำเบา ๆ

อินเทอร์เฟซทรงกลมเสมือนจริงที่ดูพัง ๆ สีดำครึ่ง ขาวครึ่ง ปรากฏขึ้นตรงหน้า

ตรงกลางคือแผงสถานะที่ทั้งเรียบง่ายและดูจะไม่มีอะไรเลยของโคเฮน

【โคเฮน นอร์ตัน】

【เผ่าพันธุ์: ผู้คุมวิญญาณ / มนุษย์ / ? / ? / ?】

【ความสมบูรณ์ของวิญญาณ: 11%】

【ความสามารถพิเศษที่ปลดล็อก: ไม่มี】

【ความแข็งแกร่งของวิญญาณ: 11】

【ค่าความดีปัจจุบัน: 1250】

【ค่าบาปปัจจุบัน: 250】

ตอนที่โคเฮนเข้ามาในร่างของเด็กชายอายุสิบเอ็ดปีคนนี้ครั้งแรก เขาไม่เชื่อคำว่า “ผู้คุมวิญญาณ” เลยสักนิด

นอกจากมี “ปาก” เหมือนกันแล้ว ตัวเขาซึ่งเป็นมนุษย์หน้าตาปกติก็ไม่มีอะไรเหมือนผู้คุมวิญญาณซักกะนิด!

แต่พอเริ่มสำรวจร่างกายตัวเองไปเรื่อย ๆ ความจริงบางอย่างที่น่ากลัวก็เริ่มเปิดเผย

เขาเหมือนเป็นผู้คุมวิญญาณในร่างมนุษย์ เขามองเห็น “วิญญาณ” ของคนได้ แล้วก็มีความอยากจะกินมันแบบควบคุมไม่ค่อยอยู่ โดยเฉพาะเวลาเข้าใกล้ใคร โคเฮนจะเผลออยากดูดวิญญาณเขามาแบบไม่รู้ตัว

แน่นอนว่าเรื่องนี้อันตรายมาก เพราะครั้งหนึ่งโคเฮนเคยเผลอจะดูดวิญญาณของพ่อบุญธรรม เอ็ดเวิร์ด นอร์ตัน ขณะที่เขานอนหลับ

ถึงจะหยุดทัน แต่ก็แอบดูดอะไรบางอย่างออกมานิดนึงแล้วล่ะ อาจจะเป็น “วิญญาณ” หรือไม่ก็ “ความสุข” อะไรสักอย่าง รสชาติออกจะหวาน ๆ ซะด้วยสิ

นี่แหละที่ทำให้โคเฮนต้องพกขนมติดตัวตลอด เพราะรสชาติของขนมมันคล้ายกับวิญญาณเลย

หลังจากใช้เวลาทำใจยอมรับว่าเขาเป็นผู้คุมวิญญาณสุดสยอง โคเฮนก็เริ่มศึกษาระบบการไถ่บาป

อย่างแรกเลย ระบบนี้ให้ความสามารถที่ดูจะไร้ประโยชน์แต่จริง ๆ แล้วโคตรโกง นั่นคือการบอกว่าเวลาเจอศัตรูควรหนีหรือดูดวิญญาณได้

เขามองเห็นค่าความแข็งแกร่งของวิญญาณของทุกคน เหมือนป้ายดิจิทัลลอยอยู่เหนือหัวสิ่งมีชีวิตทุกชนิด ขอแค่โคเฮนอยากรู้ ตัวเลขก็จะโผล่มาทันที

และค่าความแข็งแกร่งของวิญญาณนี่แหละ เป็นเกณฑ์ที่โคเฮนใช้ตัดสินว่าเป้าหมายสามารถโดนเขาดูดวิญญาณได้หรือเปล่า พ่อบุญธรรมของเขา เอ็ดเวิร์ด มีค่านี้อยู่ที่ 10 โคเฮนดูดได้นิดหน่อย ส่วนแม่บุญธรรมอย่างโรสมีถึง 20 โคเฮนดูดไม่ได้เลย

ค่าความแข็งแกร่งของวิญญาณของโคเฮนเชื่อมกับ “ความสมบูรณ์ของวิญญาณ” ซึ่ง…ต่ำอย่างน่าใจหาย

แต่โชคดีที่ “ความสมบูรณ์ของวิญญาณ” มันเพิ่มได้ วิธีเพิ่มก็อยู่ในร้านค้าของระบบ หรือไม่ก็ไปดูดวิญญาณคน

เพราะครั้งที่ดูดวิญญาณของเอ็ดเวิร์ด โคเฮนก็เห็นตัวเลขของความสมบูรณ์ของวิญญาณกระเพื่อมขึ้น ถ้าเขาหยุดไม่ทัน อาจจะดูดจนเอ็ดเวิร์ดกลายเป็นตัวเลขในหน้าจอระบบไปแล้วก็ได้

แต่โคเฮนมองว่าตัวเองเป็นสิ่งมีชีวิตที่ยังมีมนุษยธรรมอยู่ ไม่ทำเรื่องเลวอย่างดูดวิญญาณพ่อที่อุตส่าห์ทำอาหารให้กินทุกวันหรอก

ระบบมีร้านอยู่สองร้าน ร้านแห่งความดี กับ ร้านแห่งบาป ทุกครั้งที่โคเฮนทำดีหรือทำเลว ระบบจะให้ “ค่าความดี” หรือ “ค่าบาป” ตามผลกระทบของสิ่งที่ทำ และใช้แต้มพวกนี้ซื้อของในร้านได้

สิ่งที่ระบบไม่คาดคิดก็คือ พอคำนวณค่าความดีเสร็จ โคเฮนก็จะทำลายมันซะเลย ทำให้ระบบต้องให้ค่าบาปตามมาอีก ทำให้โคเฮนได้แต้มทั้งสองฝั่งง่าย ๆ

ระบบไม่มีทางแก้ นอกจากบ่นอ้อม ๆ ทุกครั้งที่ประกาศแต้ม

ของในสองร้านก็ต่างกันสุดขั้ว ร้านแห่งความดีเต็มไปด้วยของดูเป็นมิตร เช่น คู่มือเวทมนตร์ ความรู้เกี่ยวกับสัตว์วิเศษ พืชวิเศษ และไอเท็มวิเศษที่ไม่เกี่ยวกับศาสตร์มืด

แต่ร้านแห่งบาปนี่…ของแต่ละอย่างดาร์คสุด ๆ มีทั้งตำราศาสตร์มืด วัตถุดิบต้องห้าม และแม้กระทั่ง “วิญญาณ”

【วิญญาณมนุษย์ที่ถูกทรมาน】

【ของสะสมจากอีกโลก ใช้สร้างไอเท็มเวทมนตร์ชั่วร้ายหลายอย่าง รวมถึงแต่ไม่จำกัดแค่ ‘ฮอร์ครักซ์’ ตุ๊กตาผี ฯลฯ

เจ้าจะได้ยินเสียงกรีดร้องของมันตลอดเวลา และอาจเป็นรายต่อไป】

【ราคา: 7000 ค่าบาป】

ราคานี้ต้องแย่งอมยิ้มเด็กถึงเจ็ดพันคนเลยนะ โคตรโหด

เพราะงั้นโคเฮนเลยซื้อแค่ “เศษวิญญาณ” เอาไว้เพิ่มความสมบูรณ์ของวิญญาณ ไม่ได้ซื้อของชั่ว ๆ อื่นในร้านบาป ไม่ใช่เพราะไม่มีเงินหรอกนะ

แต่เศษวิญญาณนี่ก็เพิ่มไม่ค่อยจะเท่าไหร่

ตอนโคเฮนเพิ่งมา ความสมบูรณ์ของวิญญาณอยู่ที่ 10 และความแข็งแกร่งก็ 10 หลังจากทำเรื่องเลวมานาน ในที่สุดก็เก็บได้พันแต้มบาป แต่ค่าความสมบูรณ์ของวิญญาณก็เพิ่มแค่ 1% ส่วนค่าความแข็งแกร่งเพิ่มเป็น 11

ส่วนความสามารถพิเศษที่ขึ้นว่า “???” นั่น...

ไม่รู้เลย ระบบก็ไม่ตอบอะไรด้วย โคเฮนเลยเริ่มสงสัยว่าระบบนี้มันเสียหรือเปล่า

โชคดีที่ความสมบูรณ์ของวิญญาณยังไม่ส่งผลอะไรกับชีวิตปกติ เพราะงั้นโคเฮนก็ยังมีเวลาใช้ชีวิตช่วงสุดท้ายแบบเด็กไร้กังวล ก่อนจดหมายรับเข้าเรียนจากฮอกวอตส์จะมา

แต่ตอนนี้ โคเฮนที่เพิ่งเดินเข้าห้องนั่งเล่น ก็เจอเรื่องน่าปวดหัวเข้าแล้ว

นกฮูกตัวเล็กสีเทากำลังบินว่อนอยู่บนเพดานบ้าน นกแบบนี้โผล่มาในบ้านมีความหมายเดียว ฮอกวอตส์ส่งจดหมายมาแล้ว

วันนี้เป็นวันเกิดปีที่สิบเอ็ดของโคเฮน จริง ๆ ก็ควรได้จดหมายแล้ว แต่ทั้งเช้ายังเงียบกริบ เลยต้องรอทำแผน “ทำความดี” ตอนบ่าย

ชายวัยกลางคนผมทองยุ่ง ๆ รีบวิ่งมาหาโคเฮนด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข ในมือมีแผ่นกระดาษลักษณะเหมือนแผ่นพาร์ชเมนต์ขอบม้วน

“โอ้ โคเฮน! ลูกรักของพ่อ ลูกจะได้ไปฮอกวอตส์แล้ว!”

เอ็ดเวิร์ด พ่อบุญธรรมของโคเฮน อายุราว ๆ สี่สิบกว่า ดูเหมือนคนที่ไม่มีอะไรโดดเด่น เป็นพ่อบ้านเต็มเวลา ทำงานบ้านทุกอย่าง แม้ทำอาหารจะไม่ถึงขั้น "อาหารมืด" แต่ก็ไม่มีวี่แววเวทมนตร์เลย

มันดูแปลก ๆ นะ ทำไมถึงดีใจขนาดนี้ที่ลูกชายได้เข้าโรงเรียนที่ “ไม่เป็นที่รู้จัก” ในโลกมักเกิ้ล?

ก็แค่ไม่กี่วันก่อน เอ็ดเวิร์ดกับโรสยังช่วยเตรียมชุดนักเรียนใหม่ให้โคเฮนเข้าเรียนที่ สเมลติ้งส์ อยู่เลย

เอ็ดเวิร์ดยังบอกอีกว่าโรงเรียนนี้คือโรงเรียนเอกชนที่ดีที่สุดในอังกฤษตะวันออกเฉียงใต้ และย้ำหลายรอบว่าของกินที่นั่นเด็ดมาก ทั้งที่โคเฮนบอกไปแล้วว่าแค่ชอบของหวาน ไม่ได้คลั่งอาหารจนต้องเลือกโรงเรียนตามเมนู

งั้นก็มีคำตอบเดียว: เอ็ดเวิร์ดเป็นพ่อมดที่ซ่อนตัวเก่งมาก

เวรละ พ่อมดนี่มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่โดนผู้คุมวิญญาณดูดวิญญาณได้ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงยังหลับเหมือนหมูตาย?

เดี๋ยว ๆ ...

ผู้ชายวัยกลางคนที่เป็นพ่อมด ความแข็งแกร่งของวิญญาณ แค่ 10 เนี่ยนะ?

มักเกิ้ลมีค่าแค่ 5–10 เท่านั้น! (โคเฮนเคยคิดว่าที่โรสมีค่า 20 คือเธอเป็น “มักเกิ้ลซูเปอร์แมน” ซะอีก)

แต่ตอนนี้โคเฮนซึ่งเป็นผู้คุมวิญญาณเวอร์ชันพิการยังมี 11 เลยนะ!

หรือจริง ๆ แล้วพ่อมดทั่วไปควรเป็นแบบแม่อย่างโรส? มี 20?

เพราะโคเฮนยังไม่เคยเจอพ่อมดแม่มดคนอื่น และพ่อแม่ตัวอย่างที่ต่างกันสุดขั้วแบบนี้ ก็ทำให้ตัดสินไม่ได้เลยว่าพ่อมดธรรมดาควรเป็นแบบไหน

“เอ็ดเวิร์ด เบาเสียงหน่อย เสียงนายจะดังไปถึงห้องนั่งเล่นบ้านเดอร์สลีย์แล้วนะ อย่าลืมคำเตือนของดัมเบิลดอร์ล่ะ”

หญิงสาวในชุดคลุมยาวสีม่วงเดินลงบันไดมาพร้อมดุเอ็ดเวิร์ดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ผู้หญิงผมสีน้ำตาลคนนี้คือโรส แม่บุญธรรมของโคเฮน

แม้อายุเท่าเอ็ดเวิร์ด แต่เธอก็ยังดูอ่อนเยาว์มาก ดวงตาสีฟ้าอ่อนสวยเหมือนเอลฟ์ที่ซ่อนตัวอยู่ในทะเลสาบ แน่นอนว่าเวลาเธอดุเอ็ดเวิร์ด เธอดูเหมือนเสือหิวเลย

แต่พอหันมาหาโคเฮน เธอก็กลายเป็นคนละคน

“โคเฮน แม่ดีใจมากเลยที่ลูกจะได้ไปฮอกวอตส์ พ่อจะเล่าให้ฟังทุกอย่างนะ แม่ต้องไปสัมมนาหนังสือพิมพ์ คงร้องเพลงวันเกิดให้ลูกไม่ได้”

โรสก้มลง ยิ้มหวาน แล้วจูบหน้าผากโคเฮน สีหน้าเปลี่ยนเร็วกว่าเปลี่ยนช่องจาก BBC ไป ITV ซะอีก

“แต่แม่จะมีของขวัญให้แน่นอน รักนะจ๊ะ”

ก่อนออกไป โรสยังไม่ลืมหันกลับมาดุเอ็ดเวิร์ดอีกรอบว่า “อย่าทำโคเฮนตกใจล่ะ”

หลังจากเสือสาวออกไปแล้ว เอ็ดเวิร์ดก็ยกโคเฮนขึ้นวางบนโซฟาด้วยท่าทางตื่นเต้น

“ไหน ๆ จดหมายก็มาแล้ว ถึงเวลาพูดความจริงกับลูกแล้วล่ะ”

“อืมม ถ้ามีคำถามเกี่ยวกับโลกเวทมนตร์ ถามพ่อได้เลยนะ”

โคเฮนอยากจะตอบว่า “ได้ครับ เดี๋ยวผมช่วยตอบเอง” ซะเหลือเกิน แต่พอนึกว่าจะแถยังไงว่าเด็กอายุสิบเอ็ดที่ไม่เคยเจอเวทมนตร์เลยจะรู้อะไรขนาดนั้น... เล่นซื่อ ๆ ดีกว่า

“อื้ม” โคเฮนพยักหน้า นั่งฟังอย่างว่าง่าย

“พ่อจะบอกความจริงนะ พ่อเป็นพ่อมด เป็นคนที่ใช้เวทมนตร์ได้จริง ๆ”

ฉันก็สารภาพเหมือนกันนะ... ฉันเป็นผู้คุมวิญญาณ เป็นตัวที่สามารถดูดวิญญาณพ่อได้เลยอ่ะ

--------------------

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

ชั้นหนังสือรวมผลงานทุกเรื่อง จิ้มที่นี่เลยค่ะ >>Rubybibi

ผลงาน [นิยายแปล] ของ Rubybibi

🪩ใครปล่อยผู้คุมวิญญาณเข้ามาในฮอกวอตส์?

🏗️วันสิ้นโลก: ป้อมปราการของฉันสามารถอัปเกรดได้แบบไร้ขีดจำกัด

🍜เกิดใหม่เป็นนารูโตะพร้อมระบบผลตอบแทนความขยัน

❄️วันสิ้นโลกหายนะเยือกแข็ง: ทรัพยากรของฉันไร้ขีดจำกัด เมื่อมีสาวสวยมากมาย

🦁ผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับพระเจ้า