บทที่ 87 + 88 (ฟรี)

บทที่ 87 : หว่านเอ๋อร์ ขอโทษ แต่เจียงเช่อบอกว่าเขาชอบเธอ

ฉินเฉี่ยวเฉี่ยวรู้สึกสับสนเล็กน้อย เธอไม่รู้จักแม่ของเจียงเช่อมาก่อน ผู้หญิงที่จู่ๆ ก็บุกเข้ามาคนนี้ดูยังสาวมาก หรือจะเป็นพี่สาวของเจียงเช่อกันนะ?

แต่เธอไม่เคยได้ยินเขาพูดถึงพี่สาวเลยสักครั้ง

เย่เมิ่งเหยาเป็นฝ่ายตั้งตัวได้เร็วกว่า เธอเคยลึกซึ้งกับเจียงเช่อมาแล้ว ย่อมต้องพยายามประจบว่าที่แม่สามีคนนี้เป็นธรรมดา

แม้เมื่อก่อนแม่ของเจียงเช่อจะไม่ค่อยชอบหน้าเธอนักก็ตาม

“คุณน้าเจียงคะ... คราวนั้นในงานวันเกิดหนูเมาไปหน่อย... แต่ตอนนี้หนูชอบเจียงเช่อจริงๆ นะคะ!!!”

เย่เมิ่งเหยาก้มหน้าลงพูดอย่างเขินอาย ทำให้ฉินเฉี่ยวเฉี่ยวเข้าใจสถานการณ์ทันที ผู้หญิงที่ทั้งสวยและดูเด็กคนนี้... ที่แท้คือแม่ของเจียงเช่อ?

เหลือเชื่อจริงๆ เธอและเจียงเช่อดูเหมือนพี่น้องกันมากกว่า ใครจะไปเดาออกว่าเป็นแม่ลูกกัน! “สวัสดีค่ะคุณน้า หนูชื่อฉินเฉี่ยวเฉี่ยวค่ะ...”

สิบห้านาทีต่อมา แม่ของเจียงเช่อรวบรวมเรื่องราวทั้งหมดได้แล้ว และมันก็ทำให้เธอเริ่มปวดหัวขึ้นมาทันที

เจียงเช่อเคยตามจีบเย่เมิ่งเหยามาหลายปี เธอเคยนึกว่าลูกชายจะเป็นพวกพ่อพระที่มั่นคงในรัก แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นอีกเรื่องไปแล้ว..

เย่เมิ่งเหยาดูจะกังวลที่สุด เพราะรู้ตัวว่าเมื่อก่อนแม่ของเจียงเช่อไม่ชอบเธอ และลูกชายเขาก็เพิ่งจะเริ่มทำดีกับเธอไม่กี่วันมานี้เอง

“คุณน้าคะ... หนูชอบเจียงเช่อจริงๆ นะคะ”

เย่เมิ่งเหยายอมลดทิฐิลงจนหมดสิ้น ความเย่อหยิ่งของคุณหนูถูกเจียงเช่อขัดเกลาจนหายไปหมดแล้ว แม่ของเจียงเช่อได้แต่ถอนหายใจยาว

เธอไม่นึกเลยว่า... ในคืนงานวันเกิดของเย่เมิ่งเหยา ลูกชายเธอจะพายัยหนูคนนี้หนีไปจริงๆ

ทั้งที่ตอนนั้นเธอยังออกรับแทนเขาอย่างแข็งขันว่าลูกชายเธอไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้นแน่ๆ เอาน่า... ถ้าให้เลือกใหม่อีกครั้ง เธอก็ยังจะเข้าข้างลูกชายตัวเองอยู่ดี!

“เมิ่งเหยา ไม่เป็นไรจ้ะ... ในเมื่อหนูชอบเจียงเช่อ น้าก็คงพูดอะไรไม่ได้มาก”

แม้เมื่อก่อนจะเคยมีอคติบ้าง แต่ตอนนี้เด็กสาวถลำลึกมาไกลขนาดนี้ และดูท่าทาง... คงจะโดนเจียงเช่อรังแกมาไม่น้อย “เมิ่งเหยา มานี่มา... ถ้าเจียงเช่อรังแกหนูเมื่อไหร่ บอกน้าได้เลยนะ”

หลังจากปลอบเย่เมิ่งเหยาเสร็จ เธอก็หันไปหาฉินเฉี่ยวเฉี่ยว

“เฉี่ยวเฉี่ยว หนูก็เหมือนกันนะ...”

แม่ของเจียงเช่อเริ่มปวดขมับ ลูกชายเธอวางแผนจะทำอะไรกันแน่? แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ลำเอียงเข้าข้างเจียงเช่ออย่างเต็มที่ มีผู้หญิงรุมล้อมเยอะแล้วไง?

นั่นมันพิสูจน์ว่าลูกชายเธอมีเสน่ห์ต่างหาก!!! คนอื่นได้แต่ฝันแต่ทำไม่ได้หรอก!

“อาเช่อ... แล้วลูกจะเอายังไงกับหนูหว่านเอ๋อร์ของแม่ล่ะ?” แม่ของเจียงเช่อนึกถึงอวี้หว่านเอ๋อร์ขึ้นมาได้จึงถามออกไปตรงๆ

เจียงเช่อ “......”

เห็นได้ชัดว่าแม่ของเขาไอคิวทางอารมณ์ติดลบสุดๆ เขาเพิ่งจะจัดการกับกับระเบิดระหว่างเย่เมิ่งเหยาและฉินเฉี่ยวเฉี่ยวได้หมาดๆ

แต่แม่ดันลากอวี้หว่านเอ๋อร์ลงมากลางวงเสียอย่างนั้น ในสายตาแม่ของเจียงเช่อ อวี้หว่านเอ๋อร์ถูกลูกชายเธอ "จอง" ไว้เรียบร้อยแล้ว

เย่เมิ่งเหยาอึ้งกิมกี่ไปเลย ราวกับไม่เชื่อหูตัวเอง

“คุณน้าคะ หว่านเอ๋อร์ที่น้าพูดถึง... คืออวี้หว่านเอ๋อร์เหรอคะ?”

“หนูรู้จักหว่านเอ๋อร์ด้วยเหรอจ๊ะ?” แม่ของเจียงเช่อถามกลับ

เจียงเช่อ: “......” เขากะว่าจะใช้เย่เมิ่งเหยามากดดันหว่านเอ๋อร์เสียหน่อยประมาณว่า

'หว่านเอ๋อร์ตัวน้อย เธอคงไม่อยากให้พี่เมิ่งเหยารู้ความลับของเราใช่ไหม?' ตอนนี้แผนพังพินาศหมดแล้ว!

เย่เมิ่งเหยาฝืนยิ้มขมขื่น “รู้จักค่ะ เธอเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของหนูเลย”

แม่ของเจียงเช่อเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองอาจจะพูดมากเกินไป “เอ่อ... ความจริงเจียงเช่อกับอวี้หว่านเอ๋อร์ก็ไม่ได้มีอะไรกันจริงๆ หรอก...”

แต่เย่เมิ่งเหยาไม่เชื่ออีกต่อไปแล้ว เธอนึกถึงตอนที่มาบ้านตระกูลเจียงครั้งก่อน แล้วเห็น... ฉากนั้นเข้า!

ตอนนี้ดูเหมือนว่า... มันไม่ใช่แค่จินตนาการของเธอ แต่มันคือเรื่องจริง แต่... หว่านเอ๋อร์ทำแบบนั้นได้ยังไง?

เธอเคยบอกหว่านเอ๋อร์ไปแล้วว่าเธอกำลังตามจีบเจียงเช่ออยู่ หว่านเอ๋อร์ก็รู้เรื่องนั้น... แล้วทำไมถึงทำแบบนี้? ในใจของเย่เมิ่งเหยา อวี้หว่านเอ๋อร์คือเด็กสาวที่ใสซื่อและไร้เดียงสา เป็นเพื่อนแท้ของเธอ!

เพื่อนคนนี้จะกลายเป็นคนที่แอบกินลับหลังเพื่อนสนิทได้ยังไง?

“เอ่อ... น้าขอตัวก่อนนะ อาเช่อ ลูกก็... เพลาๆ ลงบ้างนะ” แม่ของเจียงเช่อไอแก้เก้ออย่างเขินๆ

ก่อนจะรีบเผ่นทิ้งความวุ่นวายนี้ไว้ให้ลูกชายจัดการเอง ...... ห้องนั่งเล่นที่กว้างขวางกลับมาเหลือเพียงเจียงเช่อและหญิงสาวทั้งสองอีกครั้ง

“เจียงเช่อ...” เย่เมิ่งเหยาอยากจะถามอะไรบางอย่าง แต่เธอก็ไม่กล้า ก็นะ เธอยังรักษาตำแหน่งตัวเองให้มั่นคงไม่ได้เลยด้วยซ้ำ เจียงเช่อเพิ่งจะเริ่มเอ็นดูเธอมากขึ้น และเธอก็ไม่อยากทำลายความก้าวหน้านั้นลงไป

“ฉันยังไม่ได้แตะต้องอวี้หว่านเอ๋อร์ แต่ฉันชอบเธอ” บุคลิกของเจียงเช่อยังคงนิ่งขรึมและมั่นคง เขาใช้แผนดึงๆ ผ่อนๆ เล่นกับความรู้สึกของเย่เมิ่งเหยาได้อยู่หมัด

แน่นอนว่าคำพูดของเขามีความหมายแฝงอีกชั้นหนึ่ง และมันก็ขึ้นอยู่กับเย่เมิ่งเหยาแล้วว่าจะตีความมันยังไง

เย่เมิ่งเหยารู้สึกปวดหนึบที่หัวใจ เจียงเช่อบอกว่า... เขาชอบอวี้หว่านเอ๋อร์งั้นเหรอ?

แปลว่าหว่านเอ๋อร์มีความสำคัญในใจเขามากกว่าเธออีกอย่างนั้นเหรอ? ทั้งที่เมื่อก่อนเธอคือคนที่ใกล้ชิดเขาที่สุด ถ้าเธอไม่ทำลายความรักของเขาไปเสียก่อน ตอนนี้เธอก็คงเป็นคนที่ถูกตามใจที่สุดไปแล้วใช่ไหม?

“เจียงเช่อ ถ้าชอบหว่านเอ๋อร์จริงๆ ฉันจะช่วยพี่เอง...” ฉินเฉี่ยวเฉี่ยวที่แม้จะไม่เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดแต่ก็ตกใจมาก

เธอนึกถึงคำที่เย่เมิ่งเหยาพูดกับแม่ของเจียงเช่อเมื่อกี้: 'หว่านเอ๋อร์เป็นเพื่อนสนิทที่สุดของหนู!' จะมีเพื่อนที่ไหนยอมยกผู้ชายให้เพื่อนสนิทแบบนี้กัน?

เจียงเช่อไม่ได้พูดออกมาตรงๆ แต่เย่เมิ่งเหยาเดาไปเองหมดแล้ว เขาชอบอวี้หว่านเอ๋อร์ แต่หว่านเอ๋อร์เพราะเห็นแก่ความเป็นเพื่อนจึงปฏิเสธเขาไป เธอรู้จักหว่านเอ๋อร์ดี—ยัยหนูนั่นไม่ใช่คนที่จะแย่งผู้ชายของเพื่อนแน่ๆ ทว่าตอนนี้เจียงเช่อกลับชอบอวี้หว่านเอ๋อร์มากขนาดนี้

หว่านเอ๋อร์ พี่ขอโทษนะ... แต่เจียงเช่อบอกว่าเขาชอบเธอน่ะ!

บทที่ 88 : พี่เหยาเหยา อย่าทดสอบหนูเลย หนูยอมรับแล้วก็ได้!

“คุณคะ ทำไมคุณถึงทำใจเย็นอยู่ได้? ถ้าเย่ฉางคงกับภรรยารู้เข้าว่าอาเช่อรวบหัวรวบหางลูกสาวเขาไปแล้ว... สิ่งที่ฉันเคยพูดไว้อวดไว้มันจะไม่กลายเป็นเรื่องตลกเหรอ?”

แม่ของเจียงเช่อกังวลมาก

เพราะเธอสนิทกับหลินเสวี่ย (แม่ของเย่เมิ่งเหยา) สุดๆ จนตอนนี้เธอไม่กล้าแม้แต่จะรับโทรศัพท์ เพราะกลัวว่าจะเผลอหลุดปากเรื่องที่ลูกชายตัวเองแสบแค่ไหน

ในขณะที่พ่อของเจียงเช่อกลับดูจะยอมรับความจริงได้ดีกว่ามาก

“เอาน่าๆ ลูกชายเรานี่มันร้ายจริงๆ! ทำในสิ่งที่พ่ออยากทำตอนหนุ่มๆ แต่ไม่เคยกล้าทำได้สำเร็จ!”

สมัยหนุ่มๆ พ่อของเจียงเช่อก็แค่ผู้ชายธรรมดาที่ไต่เต้าจนกลายเป็นมหาเศรษฐี เขาเองก็เคยมีสาวๆ มาพัวพันบ้าง แต่สุดท้ายก็โดนแม่ของเจียงเช่อสยบจนอยู่หมัด

เขาเคยมีต้นแบบที่จะสร้างฮาเร็มได้แท้ๆ แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นคนรักเดียวใจเดียวเสียอย่างนั้น!

พอแม่ของเจียงเช่อได้ยินแบบนั้น เธอก็หรี่ตาลงพลางบิดหูสามีอย่างแรง “อะไรนะ? คุณเองก็อยากมีแฟนหลายคนด้วยงั้นเหรอ?”

พ่อของเจียงเช่อหัวเราะแห้งๆ “จะ... จะเป็นไปได้ยังไงล่ะจ๊ะ? ผมก็แค่ล้อเล่นเอง!” เขารู้ดีว่าถ้าเขากล้าทำแบบนั้น พ่อตาของเขาที่วรยุทธ์สูงส่งถึงขั้นปราณเทวะ คงจะแบกดาบยาวสี่สิบเมตรมาไล่ฟันเขาแน่ๆ!

“แล้วเราจะเอายังไงกันต่อดี? เรื่องที่ตระกูลเย่เคยเสนอเรื่องหมั้นหมายไว้... เรายังจะเดินหน้าต่อไหม?” พ่อของเจียงเช่อขมวดคิ้วอย่างจนใจ

“หมั้นเหรอ? ถ้าอาเช่อหมั้นกับเย่เมิ่งเหยา... แล้วเด็กสาวคนอื่นๆ จะคิดยังไงล่ะ? ใช้สมองคิดหน่อยสิคุณ”

“นี่คุณว่าฉันไม่มีสมองเหรอ?”

“ในความคิดของผมนะ ลูกชายเราคงโดนกระตุ้นตอนที่ตามจีบเย่เมิ่งเหยาจนปลุกสัญชาตญาณบางอย่างขึ้นมา... และนี่อาจจะเป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น”

“แต่มันก็ไม่สำคัญหรอก ตระกูลเจียงเรามีเงินตั้งเยอะแยะ ปล่อยให้อาเช่อเขามีความสุขไปเถอะ! ยิ่งมีหลานให้เราเยอะๆ ตระกูลเจียงจะได้รุ่งเรืองไงล่ะ”

แม่ของเจียงเช่อ: “......” เธออยากจะเถียงแต่คำพูดมันกลับจุกอยู่ที่ลำคอ เพราะลึกๆ เธอก็แอบเห็นด้วย

เช้าวันถัดมา.. เย่เมิ่งเหยาและฉินเฉี่ยวเฉี่ยวที่ลาหยุดไปสองวันเต็มๆ ก็กลับมาเรียนตามปกติ

ในช่วงสองวันที่ผ่านมา หลายคนต่างพากันกังวลจนแทบบ้า สำหรับอวี้หว่านเอ๋อร์ การที่เย่เมิ่งเหยาและเจียงเช่อหายไปพร้อมกัน... มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น!

ทางด้านพ่อและแม่ของฉินเฉี่ยวเฉี่ยวก็ทรมานไม่แพ้กัน พวกเขาโทรหาลูกสาวนับสิบครั้ง ดีที่เธอยอมรับสาย ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงแจ้งความไปแล้ว

ถึงฉินเฉี่ยวเฉี่ยวจะบอกว่าอยู่บ้านเจียงเช่อเพื่อช่วยติวหนังสือ แต่หวังลี่ลี่และฉินโส้วต่างก็รู้ความจริงอยู่เต็มอก แต่มันไม่มีทางเลือกอื่น ในเมื่อพวกเขาเป็นคนบีบคั้นลูกสาวจนเตลิดไปเอง

หวังลี่ลี่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ในช่วงพัก เธอแอบเรียกฉินเฉี่ยวเฉี่ยวมาคุยเป็นการส่วนตัว

ฉินเฉี่ยวเฉี่ยวมองดูแม่ที่ดูซูบเซียวลงไปมากแล้วรู้สึกปวดใจอย่างบอกไม่ถูก “แม่คะ... ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาหนูสบายดีค่ะ เจียงเช่อดูแลหนูดีมากจริงๆ” หวังลี่ลี่มองหน้าลูกสาวนิ่งๆ ก่อนจะถอนหายใจยาวออกมาในที่สุด เธอเอื้อมมือไปสัมผัสแก้มของเด็กสาวเบาๆ แววตาของเฉี่ยวเฉี่ยวไม่ได้ดูเหมือนกำลังโกหกเลยสักนิด

“เฉี่ยวเฉี่ยว แม่ขอโทษสำหรับเรื่องที่ผ่านมานะ แม่กับพ่อทบทวนตัวเองดีแล้ว พวกเราเข้มงวดกับลูกเกินไปจริงๆ...”

ดวงตาของฉินเฉี่ยวเฉี่ยวเริ่มมีน้ำตาคลอ การผิดใจกับพ่อแม่... มันก็เหมือนกับการทรมานตัวเองไม่ใช่เหรอ?

“แม่คะ หนูได้เจอแม่ของเจียงเช่อด้วย ท่านเอ็นดูหนูมากเลยค่ะ...” ฉินเฉี่ยวเฉี่ยวพูดเสียงเบาเพื่อให้แม่สบายใจ

“เฮ้อ... เฉี่ยวเฉี่ยว ลูกดูแลตัวเองให้ดีก็พอ” เพลย์บอยที่เธอเคยดูถูกที่สุด กลับกลายเป็นคนที่คว้าหัวใจลูกสาวสุดรักที่เธอฟูมฟักมาสิบแปดปีไปได้

มันช่างเป็นเรื่องตลกที่ร้ายกาจจริงๆ

“อา... แม่น่ะแก่แล้ว แม่แค่อยากเห็นลูกมีความสุขก็พอ” หวังลี่ลี่มองลูกสาวด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน

ฉินเฉี่ยวเฉี่ยวรู้สึกผิดที่หนีตามเจียงเช่อไปตั้งเป็นอาทิตย์ แถมยังโกหกเรื่องป่วยเป็นโรคซึมเศร้าอีก

หวังลี่ลี่พูดต่อ “พักนี้พ่อของลูกไม่ค่อยสบาย พวกเรากะว่าจะย้ายไปอยู่หอพักครูของโรงเรียนกันน่ะ”

“พ่อป่วยเหรอคะ?”

ฉินเฉี่ยวเฉี่ยวลนลานทันที “อ๋อ แค่โรคเก่ากำเริบน่ะจ้ะ ไม่ได้ร้ายแรงอะไรหรอก” ฉินเฉี่ยวเฉี่ยวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

“แม่คะ... หรือว่าหนูจะกลับไปอยู่บ้านกับแม่ดี?”

มุมปากของหวังลี่ลี่กระตุกขึ้นเล็กน้อย แผนการ "ใช้ความสงสาร" ของฉินโส้วได้ผลชะมัด! ลูกสาวติดกับเข้าให้แล้ว!

“โธ่ ไม่ต้องหรอกจ้ะ แม่กับพ่อทำใจได้แล้ว ก็นะ ลูกสาวโตแล้วยังไงก็ต้องแต่งออกไป พวกเราแค่หวังว่าจะได้เห็นหน้าลูกบ่อยๆ ตอนที่ยังมีลมหายใจอยู่ก็พอ” ฉินเฉี่ยวเฉี่ยวผู้ใสซื่อถูกพ่อแม่ปั่นหัวอีกครั้งจนได้

ในเวลาเดียวกัน ณ ห้องเรียน.. หลังจากผ่านไปสองวัน เมื่อเย่เมิ่งเหยาได้เจออวี้หว่านเอ๋อร์อีกครั้ง... เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหม่า เพราะเธอได้รับภารกิจบางอย่างมา

ซึ่งคำขอของเจียงเช่อมันก็ช่างประหลาด และถ้าพูดตรงๆ คือค่อนข้างจะโรคจิตไปหน่อย...

“พี่เหยาเหยา สองวันที่ผ่านมาพี่ไม่สบายเหรอคะ?” หว่านเอ๋อร์ถามหยั่งเชิง เธอรู้ดีว่าเย่เมิ่งเหยาไปอยู่ที่ไหนมา แต่ในฐานะเพื่อนสนิทเธอก็ต้องถามตามมารยาท

เย่เมิ่งเหยาหลบสายตาพลางมองออกไปไกลๆ ด้วยความรู้สึกผิด “พี่เยาเยา พี่ไม่ได้...”

“ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจ้ะ สองวันที่ผ่านมาพี่แค่ปวดประจำเดือนน่ะ เลยไม่ค่อยสบาย ก็เลยไม่ได้มาโรงเรียน” เย่เมิ่งเหยาไม่กล้าโกหกคำโต

หว่านเอ๋อร์คือเพื่อนรักที่เหมือนน้องสาวแท้ๆ ของเธอ! เธอจึงตัดสินใจทดสอบความรู้สึกของหว่านเอ๋อร์ก่อน

“หว่านเอ๋อร์... เธอชอบเจียงเช่อหรือเปล่า?” ทันทีที่คำถามหลุดออกมา อวี้หว่านเอ๋อร์ก็แข็งทื่อไปทันที

เหมือนโดนเหยียบหางแมวเข้าอย่างจัง เธอไม่อยากยอมรับ... แต่เธอตกหลุมรักไอ้บ้านั่นเข้าจริงๆ ไอ้คนนิสัยเสียที่ชอบรังแกเธอ!

แต่ในเมื่อเย่เมิ่งเหยากับเจียงเช่อไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว... เธอก็ต้องถอยออกมา ในโลกของหว่านเอ๋อร์ คำว่าฮาเร็มมันไม่มีอยู่จริง

“พี่เหยาหเยา ทำไมถามแบบนั้นล่ะ? แน่นอนว่าหนูไม่ได้ชอบเจียงเช่อ! ถ้าหนูชอบเขา... มันก็เท่ากับหนูแย่งผู้ชายของพี่น่ะสิ พวกเราเป็นเพื่อนรักกันนะ!” พี่เหยาเหยา เลิกทดสอบหนูเถอะ หนูขอร้อง!