บทที่ 26 : หลินอวี่ผู้อยากสวมบท "อึดตายยาก"

บทที่ 26 : หลินอวี่ผู้อยากสวมบท "อึดตายยาก"

"หึหึ... มีตัวเลือกโผล่มาอีกแล้วเหรอ?"

"เอ้า! ก็ต้องข้อสามแบบไม่ต้องคิดเลยสิ"

เจียงเช่อลูบหัวตัวเองอย่างช่วยไม่ได้ นี่มันต้องเลือกด้วยเหรอ? ตามพล็อตเรื่องเดิม พวกลักพาตัวกลุ่มนี้มีปืน

หลินอวี่จะเข้าไปช่วยเย่เมิ่งเหยาได้สำเร็จแบบรากเลือด โดยเขาจะถูกยิงเข้าที่ไหล่หนึ่งนัด

ในสถานการณ์ที่อันตรายสุดขีดขนาดนี้ เจียงเช่อไม่มีทางเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงเพื่อช่วยเย่เมิ่งเหยาแน่นอน

ดังนั้นหน้าที่ "คนรับกระสุน"จึงตกเป็นของหลินอวี่ตามระเบียบ ทว่า รางวัลของตัวเลือกที่สามกลับทำให้เจียงเช่อตาลุกวาว

[ทักษะอ่านใจ]

[ทักษะระดับเทพที่ช่วยให้คุณแอบฟังเสียงในใจของพวกผู้หญิงได้เมื่ออยู่ในระยะใกล้ ระยะหวังผล 50 เมตร ทักษะต้องมีสำหรับเหล่านักรัก]

ไม่เลว ไม่เลวเลยจริงๆ เจียงเช่อพยักหน้าอย่างพอใจ ทักษะนี้เข้าท่าสุดๆ! เขาเช็กเวลาดูแล้วน่าจะใกล้ได้จังหวะ

ในฐานะคนกุมบทนิยาย เขารู้ดีว่าพวกลักพาตัวอยู่ที่ไหน—ตึกร้างในเขตเมืองใหม่ เขารู้กระทั่งว่าเป็นตึกไหนและชั้นไหนเสียด้วยซ้ำ

...... ณ ชั้นหนึ่งของตึกร้าง

"พี่เต๋า ทำไมไอ้เย่ฉางเฟิงมันยังไม่ตอบกลับมาอีวะ? นี่มันครึ่งชั่วโมงเข้าไปแล้วนะ..." ชายร่างท้วมเตี้ยขมวดคิ้ว

พวกโจรลักพาตัวมีกัน 4 คน นำโดยชายที่มีแผลเป็นบนหน้าดูดุดัน—เห็นได้ชัดว่าเป็นพวกที่ผ่านสนามเลือดมาแล้ว

ก้นบุหรี่ตกกระจายเต็มพื้น พวกมันสูบกันไปไม่รู้กี่มวน ตรงกลางห้อง บนโซฟาเก่าๆ มีเย่เมิ่งเหยาถูกมัดมือมัดเท้าอยู่

ผมเผ้าของเธอยุ่งเหยิงเล็กน้อย และยังคงหมดสติอยู่

พี่เต๋าเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ เอ่ย

"ผู้จ้างวานต้องการข้อมูลผลิตภัณฑ์ของเย่ฉางเฟิง ถ้ามันยอมส่งมอบมา... เราจะปล่อยตัวยัยนี่ทันที"

"หรือไอ้หมานั่นมันจะถ่วงเวลา? รอตำรวจงั้นเหรอ?"

พี่เต๋าแสยะยิ้ม

"ตำรวจหาเราไม่เจอเร็วๆ นี้หรอก ฉันจงใจหลบกล้องวงจรปิดมาตลอดทาง ถ้าสถานการณ์มันแย่... เราก็แค่ใช้ยัยนี่เป็นตัวประกัน"

คำพูดนี้ดึงดูดสายตาของทุกคนให้จ้องไปที่เย่เมิ่งเหยาที่ไม่ได้สติ โดยเฉพาะเจ้าอ้วนที่กลืนน้ำลายดังอึก

"คุณหนูเย่นี่แม่มสวยชะมัด ผิวคงนุ่มเหมือนน้ำ พี่เต๋า... ให้พวกเราสนุกกันก่อนสักนิดไม่ได้เหรอ?"

เจ้าอ้วนแทบจะน้ำลายหก ตอนที่ลักพาตัวพวกมันรีบเกินไป มอมยาปุ๊บก็ยัดใส่กระสอบปั๊บ—เขายังไม่ได้สัมผัสตัวเธอเลยสักนิด

"สนุกพ่อแกสิ! ฉันไม่อยากเป็นศัตรูคู่อาฆาตกับตระกูลเย่!"

พี่เต๋าสบถด่า การลักพาตัวลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของตระกูลเย่หมายถึงพวกมันจะได้เงินแล้วไปลอยนวลที่ต่างประเทศชิลๆ

แต่ถ้าเย่เมิ่งเหยาเป็นอะไรไป... มันจะไม่มีการเจรจาใดๆ ทั้งสิ้น

"เย่ฉางเฟิงมีลูกสาวคนเดียว ถ้ามันคลั่งขึ้นมา พวกเราไม่รอดแน่!"

พี่เต๋าขู่เสียงเขียว "จบงานนี้ ผู้จ้างวานจะจ่ายเรายี่สิบล้าน ถึงตอนนั้นพวกแกจะหาอีหนูสวยแค่ไหนก็ได้ ตอนนี้ทำตัวดีๆ กันหน่อย!"

คำพูดของเขาทำให้คนอื่นๆ ต้องพับความคิดหื่นกามเก็บไป พวกมันรอต่อไป สิ่งที่พวกมันไม่ได้สังเกตเลยก็คือ... มีร่างหนึ่งนั่งอยู่บนดาดฟ้าของตึกร้างฝั่งตรงข้าม

เจียงเช่อนั่งอยู่ริมขอบดาดฟ้า ขาแกว่งไปมา พลางสูบบุหรี่และในมือขวาถือ "อิฐ" ไว้ก้อนหนึ่ง

"ไอ้พวกโง่! ไอ้คนแต่งนี่ก็พยายามฝืนบทจัง เพื่อไม่ให้คนอ่านรับไม่ได้สินะ"

เขามาถึงที่นี่ก่อนนานแล้ว และหลังจากได้ยินคำพูดของพี่เต๋า เขาก็ได้แต่เหยียดหยามในใจ

ถ้าเขาเป็นโจรลักพาตัวนะ... เขาคงจัดการไปนานแล้ว พวกนี้มันมีแต่ความอยากแต่ไม่มีความกล้าจะเป็นโจรจริงๆ เขาสังเกตเห็นบุหรี่ที่พวกโจรสูบ—ยี่ห้อหัวจื่อ

เจียงเช่อก้มมองบุหรี่ในมือตัวเอง

"เชี้ย รสนิยมเดียวกันเฉย! สูบยี่ห้อเดียวกับฉันเลย!" น่ารำคาญชะมัด!

เมื่อบุหรี่อีกมวนมอดดับลง... พระเอกหลินอวี่ก็ปรากฏตัวขึ้นเสียที แบบมาช้าแต่มานะ!

...... ตึกร้างที่ตำรวจหาไม่เจอในเวลาสั้นๆ แต่หลินอวี่กลับหาเจอ! สมกับเป็นพระเอกจริงๆ สวัสดิการโคตรพรีเมียม

หลินอวี่ฉลาดขึ้นมานิดหน่อย—พอเห็นเย่เมิ่งเหยาถูกมัดอยู่ เขาไม่ได้พุ่งออกไปทันทีแต่เลือกที่จะซุ่มรอ

"ทำไมเย่เมิ่งเหยายังไม่ฟื้นอีวะ?"

หลินอวี่ขมวดคิ้วแน่น ถ้าเย่เมิ่งเหยายังไม่ตื่น... แล้วใครจะมาเห็นฉากฮีโร่ขี่ม้าขาวของเขาล่ะ?

ถึงพล็อตฮีโร่ช่วยสาวจะเชยไปหน่อย... แต่มันก็ได้ผลทุกยุคทุกสมัยนั่นแหละ

"โถ่ไอ้หลินอวี่ นึกว่าแน่ ที่แท้ก็รอให้เย่เมิ่งเหยาฟื้นก่อนค่อยโชว์เทพล่ะสิ?"

แต่เจียงเช่อไม่รีบ เพราะเขารู้ว่า... หลินอวี่จะทนได้ไม่นานหรอก

... "พวกแกเฝ้าไว้ที่นี่นะ ฉันไปปวดท้องว่ะ"

พี่เต๋าเอามือกุมท้อง เตรียมตัวเดินออกไป

"หึหึ... ตามสบายเลยพี่เต๋า"

เจ้าอ้วนยิ้มประจบ "พวกแกอย่าทำอะไรแผลงๆ นะ ห้ามแตะต้องผู้หญิงเด็ดขาด!"

"เข้าใจแล้วครับพี่ พวกเราไม่แตะแน่นอน!"

พี่เต๋าทนไม่ไหวแล้วรีบวิ่งไปหาที่ระบายออก

พอแน่ใจว่าพี่เต๋าไปแล้ว รอยยิ้มหื่นกามก็ปรากฏบนหน้าเจ้าอ้วนทันที พลางส่งสายตาให้สมุนอีกสองคน

ชายสามคนค่อยๆ เดินเข้าไปหาเย่เมิ่งเหยาที่ยังไม่ได้สติ

"แม่สาวน้อย... พี่อ้วนมาหาแล้วจ๊ะ" เห็นแบบนี้ หลินอวี่ก็นั่งไม่ติดที่อีกต่อไป!

เขาจะยอมให้ผู้หญิงที่เขาหมายปองถูกพวกขยะพวกนี้ย่ำยีต่อหน้าต่อตาได้ยังไง? เขาพุ่งออกไปทันที!

"ปล่อยเธอซะ!" ในฐานะยอดฝีมือ ขั้นเร้นลับ หลินอวี่มีพลังทำลายล้างและความเร็วที่น่าทึ่ง

เขาเคลื่อนที่มาปรากฏตัวตรงหน้าพวกมันในชั่วพริบตา พร้อมซัดหมัดเข้าที่หน้าเจ้าอ้วนเต็มแรง

แรงปะทะที่แฝงไปด้วยพลังภายในทำให้หน้าเจ้าอ้วนบิดเบี้ยว ฟันกระเด็นออกมาห้าหกซี่ เจ้าอ้วนล้มลงไปไอเป็นเลือด... สภาพดูไม่ได้เลย

"ไอ้อ้วน!" สมุนอีกสองคนตะโกนลั่น คว้าท่อแป๊บเหล็กบนพื้นแล้วพุ่งเข้าใส่

หลินอวี่สำแดงเดช ร่างกายสั่นสะท้านด้วยพลัง ทันทีที่ท่อแป๊บเหล็กหวดลงมา สมองของเขาคำนวณมุมหลบหลีกได้ทันที แค่แป๊บเหล็กงั้นเหรอ? จะมาทำอะไรยอดฝีมืออย่างฉันได้?

ฉันควรจะหลบ! ไม่สิ ไม่ได้! ตอนนี้เย่เมิ่งเหยายังไม่ฟื้น... ถ้าฉันสู้แบบชิลๆ ก็ไม่มีใครเห็นความทุ่มเทของฉันสิ

ถ้าฉันเจ็บหนักหน่อย พอเย่เมิ่งเหยาตื่นมาเห็นว่าฉันยอมเสี่ยงชีวิตช่วยเธอไว้ เธอต้องตกหลุมรักฉันแน่ๆ

CPU ในหัวหลินอวี่แทบจะไหม้ขณะตัดสินใจครั้งสุดท้าย! เขาเลือกที่จะ "รับ" การโจมตีนั้นตรงๆ!

"ปึก! ปึก!"

"อ๊ากก~"

หลินอวี่ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด สองทีนี้เกือบส่งเขาไปคุยกับรากมะม่วง หลังจากรับไปสองแผล

แม้หลินอวี่จะดูสะบักสะบอม... แต่เขาก็ยังมีแรงสู้ต่อ

เขาซัดกลับอีกชุด จัดการไอ้พวกที่เหลือจนหมอบราบคาบ

"เหอะ... ขยะจริงๆ! อุตส่าห์เปิดช่องให้แล้วแท้ๆ ยังทำได้แค่นี้!"

หลินอวี่ถ่มเสลดปนเลือด เช็ดปากพลางทำท่าเท่ระเบิดตั้งแต่หัวจรดเท้า "เมิ่งเหยา..."

หลินอวี่กำลังจะเข้าไปดูว่าเย่เมิ่งเหยาเป็นอะไรไหม... ทันใดนั้น สัญชาตญาณอันตรายก็ดังก้องขึ้นในหัว!

"ปัง!"

เสียงปืนนัดหนึ่งดังสนั่นขึ้น