บทที่ 15: แผนยั่วฟิวรี่

บทที่ 15: แผนยั่วฟิวรี่

กฎในการกำหนดรางวัลของระบบทำลายล้างนั้น ขึ้นอยู่กับ “ขนาดของอิทธิพล”

อิทธิพลนี้รวมถึงผลกระทบของเหตุการณ์ที่มีต่อสังคมโดยรวม และอิทธิพลของ “บุคคล” ที่เกี่ยวข้องในเหตุการณ์นั้นต่อโลกใบนี้

แน่นอนว่ามีปัจจัยอื่นอีก แต่สองข้อนี้คือหลัก ๆ

เพราะงั้น ถ้าว่ากันตามกฎนี้ นิค ฟิวรี่ ว่าที่ผู้อำนวยการของชีลด์ และผู้ก่อตั้งทีมอเวนเจอร์สในอนาคต เขาเป็นคนที่มีอิทธิพลมหาศาลต่อโลกใบนี้

แบบนี้ ถ้ามีเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับฟิวรี่ขึ้นมา จะหมายความว่าคลาร์กจะได้แต้มทำลายล้างเยอะขึ้นด้วยหรือเปล่า?

“ตอนที่เจอไฮดราคราวก่อน ขอบเขตของเหตุการณ์ก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร แต่เพราะชื่อของไฮดรามันมีอิทธิพลมากในโลกนี้ ระบบเลยแจกฉันมา 100 แต้มแบบตรง ๆ”

“ถ้างั้น... ถ้าฉันประกาศตัวเองว่าเป็นไฮดรา ต่อหน้า นิค ฟิวรี่ล่ะ?”

ยิ่งคิด คลาร์กก็ยิ่งรู้สึกว่าวิธีนี้มันเวิร์ค

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าเขาประกาศว่าเป็นไฮดราต่อหน้าฟิวรี่ แน่นอนว่าอีกฝ่ายต้องรายงานขึ้นไปยังเบื้องบนของชีลด์แน่ ๆ แบบนี้ไม่ใช่แค่พระเจ้าเท่านั้นที่ถูกดึงเข้ามา แต่ยังลากชีลด์ทั้งองค์กร รวมถึงพวกไฮดราที่ซ่อนอยู่ในชีลด์ออกมาเกี่ยวด้วย

เขาเดาได้เลยว่า พวกตัวจริงในไฮดราตอนนั้นจะต้องงงแตกสุด ๆ พวกเขาซ่อนตัวมาดีแค่ไหน อยู่ ๆ ก็มีคนไม่รู้ที่ไหนโผล่มาประกาศตัวเป็นพวกเดียวกัน แล้วลากพวกเขาออกมาเปิดโปง

แค่คิด คลาร์กก็รู้สึกว่าแม่งมันส์แล้ว!

“เอาเลยเว้ย!”

คลาร์กตบต้นขาแรง ๆ แล้วตัดสินใจทันที.............

ภายในห้องพักโรงแรม

โคลสันเดินเข้ามาหาฟิวรี่ที่กำลังเปิดแฟ้มข้อมูลอยู่

“มีข่าวว่าคืนนี้ แก๊งท้องถิ่นหลายกลุ่มกำลังจะวางกับดักเพื่อดึงเป้าหมายให้ออกมา”

ฟิวรี่ปิดแฟ้มที่อยู่ในมือ แล้วลุกขึ้นยืน

“ดูท่าคืนนี้จะมีอะไรให้ดูสนุก ๆ ซะแล้ว” ฟิวรี่ยิ้ม เดินไปหยิบเสื้อโค้ตแล้วมุ่งหน้าไปยังประตูทันที

ด้านหลัง โคลสันรีบตามไปติด ๆ

ชมรมมอเตอร์ไซค์นรก

ที่นี่คือถิ่นใหญ่ของแก๊งมอเตอร์ไซค์นรก คืนนี้พวกมันจัดปาร์ตี้กันอย่างใหญ่โต

คลาร์กก็ได้ยินข่าวนี้เหมือนกัน แต่เขากลับรู้สึกว่ากลิ่นมันแปลก ๆ เหมือนมีกับดักอะไรซ่อนอยู่

แต่สุดท้ายเขาก็มาอยู่ดี

ไม่ใช่ว่าศิลปินผู้ชำนาญจะกล้าท้าทายกับดักโดยไม่กลัว แต่เพราะเป้าหมายหลักของเขาในคืนนี้...ไม่ใช่พวกอันธพาลห่วย ๆ เหล่านี้ แต่คือ “คนจากชีลด์”

เพราะถ้าเขายังเดาได้ว่านี่อาจเป็นกับดัก ก็คงไม่มีทางที่คนฉลาดอย่างนิค ฟิวรี่จะไม่รู้

คลาร์กมั่นใจมากว่านิค ฟิวรี่ต้องมาที่นี่แน่นอน

และในขณะเดียวกัน...ฟิวรี่ก็มั่นใจเช่นกันว่าคืนนี้ “เขา” จะต้องมาปรากฏตัว

ลานจอดรถหน้าคลับ

มีมอเตอร์ไซค์จอดอยู่เป็นร้อยคัน และก็มีสมาชิกของแก๊งมอเตอร์ไซค์นรกเต็มไปหมด แทบไม่มีใครเข้าไปข้างในคลับเลย พวกเขานั่งกินเบียร์ ปิ้งบาร์บีคิวกันอยู่ตรงลานจอดรถนั่นแหละ เสียงดังโครมครามจนได้ยินไปถึงสองบล็อกถนน

“วิลเลียม คิดว่าไอ้นั่นมันจะมามั้ยคืนนี้?”

“ขออย่ามาเลยเหอะ ได้ยินมาว่ามันเป็นปีศาจ ยิงยังไงก็ไม่ตาย”

ชายเครารกรูปหล่อที่ชื่อวิลเลียมจิบเบียร์แล้วกระซิบกับเพื่อนข้าง ๆ

“ฮ่า ๆ~! แกจะไปเชื่อเรื่องไร้สาระแบบนั้นทำไม? โลกนี้ไม่มีปีศาจอมตะหรอก!” เพื่อนข้าง ๆ หัวเราะ แล้วพูดต่อ “มันก็แค่พวกขี้แพ้ที่แต่งเรื่องขึ้นมาบังหน้า ว่ามันฆ่าไม่ตายอะไรนั่น ก็แค่ข้ออ้างของพวกกาก!”

“ขอให้มันเป็นเรื่องโกหกจริงเหอะ ฉันไม่อยากเจออะไรแบบนั้นหรอกนะ” วิลเลียมพูดพลางส่ายหัว

ตอนนั้นเอง เพื่อนข้าง ๆ ก็รีบตบแขนเขาแล้วชี้ไปยังมุมมืดตรงข้ามถนน “เฮ้ ดูตรงนั้นสิ เหมือนมีใครอยู่ตรงนั้นป่ะ?”

“หะ?”

วิลเลียมหันไปมองตาม แล้วจู่ ๆ ก็เห็นแสงวาววาบเย็นเยือกปรากฏขึ้นในสายตา

พรวด~!

มีดบินยาวปักเข้ากลางหน้าอกของวิลเลียมอย่างจัง

ตาเขาเบิกโพลงด้วยความตกใจสุดขีด พยายามอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็สำลักเลือดออกมาก่อนจะล้มลงแน่นิ่ง

“ฟัค! วิลเลียม!!”

เพื่อนข้าง ๆ ตกใจจนมือไม้สั่น เผลอขว้างขวดเบียร์ในมือลงพื้น

ในตอนนั้นเอง ร่างหนึ่งพุ่งข้ามถนนเข้ามาด้วยความเร็วสูงสุด

ผัวะ!

เสียงร่างกระแทกดังกระหึ่ม หนึ่งในพวกแก๊งกระเด็นลอยไปสามสี่เมตรไปฟาดกับรถมอเตอร์ไซค์ที่จอดอยู่