บทที่ 6: ก็… เขาตาบอดไง

“ฉันก็ว่า ฝีมือยิงปืนตัวเองไม่ได้แย่ขนาดนั้นนี่นา”

ยังไม่ทันที่คลาร์กจะยิ้ม กระสุนก็พุ่งเฉียดหูไปกระแทกพื้น ก้อนกรวดกระเด็นใส่หูเขาอีก เจ็บจี๊ดขึ้นมาอีกรอบ

“ตายซะเถอะ!”

คลาร์กพุ่งตัวไปข้างหน้าอีกครั้ง ดวงตาแดงก่ำด้วยความเดือดดาล

ไม่กี่นาทีต่อมา...

หัวหน้ากลุ่มโครงกระดูกผู้ใกล้ตายร่วงลงไปกองกับพื้น เลือดปนฟองขาวทะลักจากปาก เขามองผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาเต็มไปด้วยความเกลียดชังและหวาดกลัว

“มีคนเคยพูดว่า การแทรกซึมที่สมบูรณ์แบบที่สุดก็คือการฆ่าทุกคนที่จับได้ว่านายอยู่ที่นั่น ฉันก็คิดมาตลอดว่าคำพูดนี้แม่งโคตรถูกเลย นายว่าไงล่ะ?”

หัวหน้ากลุ่มโครงกระดูกที่นอนแน่นิ่งอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่ก็อาเจียนเป็นเลือดฟองฟอดออกมา แล้วก็สิ้นใจไปในที่สุด

“ดูท่าจะเห็นด้วยกับคำนี้เหมือนกันแฮะ”

คลาร์กก้าวข้ามร่างนั้น เดินเข้าไปในห้องทำงานที่อยู่ในบาร์

ไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็กลับออกมาอีกครั้ง

ในมือของเขาถือกระเป๋าผ้าใบสีดำอยู่ใบหนึ่ง

ข้างในกระเป๋าใบนั้นคือของที่เขาเพิ่งกวาดมาจากในออฟฟิศ เงินที่โกยมาได้ไม่เยอะเท่าไหร่ ประมาณสี่ถึงห้าแสน

จริง ๆ แล้ว คลาร์กแทบไม่ค่อยต้องใช้เงินเลย

ก็แหงล่ะ เขาก็แค่เด็กเก้าขวบ จะเอาเงินไปทำอะไรมากมายกัน?

แต่การปล้นหลังฆ่าเสร็จ มันก็เป็นวัฒนธรรมดั้งเดิมของสายนี้

ด้วยความคิดที่ว่า ของฟรีไม่เอาก็บ้าแล้ว คลาร์กเลยหากระเป๋าผ้ามายัดเงินใส่แล้วก็แบกมันกลับออกมาด้วย

ส่วนปืนที่เกลื่อนพื้น เขาไม่ชายตามองแม้แต่นิดเดียว

ก็...เขาตาบอดไง

เขาไม่มีทางยอมรับหรอกว่าเป็นเพราะฝีมือยิงปืนตัวเองห่วยแตกจนไม่กล้าใช้ เลยไม่เอาติดมือมาด้วย พอเดินออกมาจากบาร์ ก็ไม่มีใครอยู่ด้านนอกแล้ว

ลูกค้าที่วิ่งหนีออกมาก่อนหน้านี้ไม่มีใครโทรแจ้งตำรวจเลย เพราะทุกคนรู้ดีว่าสถานที่แบบนี้มันคืออะไร ใครกล้าบุกมาทำเรื่องที่นี่ได้ แบบนั้นต้องไม่ใช่คนที่พวกเขากระตุกหนวดเล่นได้แน่นอน

ด้วยหลักคิดที่ว่า “เรื่องไหนไม่เกี่ยวก็อย่าไปยุ่ง” ไม่มีใครโทรหาตำรวจเลยสักคน

ก็แค่แกล้งทำเป็นว่า...คืนนี้ไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

คลาร์กโยนกระเป๋าผ้าลงพื้น หยิบถังน้ำมันที่เตรียมไว้กลับเข้าไปในบาร์

ไม่นานนัก น้ำมันก็ถูกสาดไปทั่วทั้งบาร์

มันไหลเป็นทางยาวจนถึงหน้าประตู และเลยออกมานอกอาคารนิดหน่อย ก่อนที่เขาจะโยนถังเปล่าทิ้ง

คลาร์กหยิบกระเป๋าผ้าขึ้นมา เดินถอยหลังไปไม่กี่ก้าว แล้วหยิบไฟแช็กกันลมออกมา จุดไฟ แล้วโยนมันลงบนร่องน้ำมันที่พื้น

บึ้ม~!!!

เปลวไฟลุกลามไปตามทางน้ำมันอย่างรวดเร็ว มุ่งตรงเข้าสู่ตัวบาร์

คลาร์กหันหลังเดินจากไป ไม่แม้แต่จะชายตามองกลับไปยังบาร์ที่กำลังถูกไฟกลืนกิน....................

“เมื่อคืนที่ผ่านมา เกิดเหตุเพลิงไหม้ขึ้นที่บาร์แห่งหนึ่งบนถนนนอร์ฟา หลังดับเพลิงควบคุมเพลิงไว้ได้ เจ้าหน้าที่ตำรวจก็พบศพจำนวนมากในจุดเกิดเหตุ โดยผู้เสียชีวิตทั้งหมดเป็นสมาชิกของแก๊งท้องถิ่น และจากการตรวจสอบพบว่าเสียชีวิตก่อนจะเกิดไฟไหม้... สำหรับเหตุรุนแรงในครั้งนี้ เมืองของเราจะ...”

เช้าวันใหม่ รายการข่าวเช้าฉายอยู่บนทีวีในห้องนั่งเล่น

เนื้อหาข่าวตรงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ที่บาร์

หลังล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ คลาร์กก็เดินลงมาจากชั้นสอง พอเห็นข่าวบนทีวีก็แอบยิ้มกับตัวเอง

“ถึงขั้นขึ้นข่าวเช้าเลยแฮะ ดูท่าจะดังเอาเรื่องอยู่”

สำหรับคลาร์ก นี่ไม่ใช่ข่าวร้ายเลย

เสียงดังเท่าไหร่ ยิ่งได้แต้มทำลายล้างเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น

ถ้าทำให้เกิดกระแสไปทั่วประเทศได้นะ...เอ่อ ก็แค่ฝันลม ๆ แล้ง ๆ นั่นแหละ เรื่องนั้นมันไว้ให้พวกชิทอรี่บุกโลกในอนาคตโน่นถึงจะเป็นไปได้

แต่แค่นี้ คลาร์กก็ได้ผลตอบแทนมาเพียบแล้ว

หลังจากเขาทำลายฐานของกลุ่มโครงกระดูกเมื่อคืน ระบบก็ให้รางวัลเป็น 30 แต้มทำลายล้าง

พอมีข่าวเช้ารายงานเรื่องนี้เพิ่มมาอีก ก็ได้รางวัลเพิ่มอีก 40 แต้ม

รวมทั้งหมดทั้งก่อนและหลัง ก็คือ 70 แต้ม ถึงจะไม่เยอะเท่ากับตอนที่เขาก่อตั้งไฮดราแล้วก็ทำลายมันด้วยตัวเองเมื่อวาน

แต่ไอ้แบบแรกน่ะ มันไม่ใช่ของที่จะได้ทีเดียวจบ ส่วนแบบหลัง...ก็คงไม่ได้อะไรเพิ่มจากมันอีกนานเลยล่ะ

“สงสัยจะเป็นเรื่องล้างแค้นของพวกแก๊งอีกละ เมืองนี้มันยิ่งอยู่ยิ่งเละ”

เคนท์ที่นั่งอยู่ตรงโซฟาในห้องนั่งเล่นพูดพลางส่ายหัวอย่างเบื่อหน่าย จนกระทั่งคุณนายเคนท์เดินมาจ้องเขม็ง เขาถึงเพิ่งรู้ตัวว่า คลาร์กยืนอยู่ข้างหลัง

“ซูเปอร์แมนตัวน้อยของเราเมื่อคืนหลับสบายมั้ย?” คุณเคนท์พูดพร้อมรอยยิ้ม แล้วเปลี่ยนช่องทีวี

“ก็โอเคอยู่นะครับ” คลาร์กพยักหน้า

แล้วเขาก็เดินตรงไปที่ห้องครัว

“ลิซ่า เดี๋ยวฉันช่วยเอง”

……….