บทที่ 28: ศัตรูจากชาติก่อน  (3)

บทที่ 28: ศัตรูจากชาติก่อน  (3)

มือที่ถือมีดปังตอของกู่อวี่และโจวหยาได้กล่าวคำอำลาเจ้าของไปเรียบร้อยแล้ว

มือทั้งสองข้างร่วงหล่นลงบนพื้นหิมะดัง แปะ

ภาพมือที่ขาดกระเด็นและกองเลือดสีแดงฉานตัดกับหิมะขาวโพลนดูน่าสยดสยอง

ความเจ็บปวดสุดขีดทำให้ใบหน้าของพวกเธอซีดเผือดเป็นกระดาษ ร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรงไม่หยุด

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังออกมาจากปากของพวกเธออย่างต่อเนื่อง

เย่หนานซีมองดูคนทั้งสองดิ้นรนทุรนทุรายอยู่บนพื้นหิมะด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตาฉายประกายอำมหิต

ก็แค่โดนตัดมือ จะไปเทียบอะไรได้กับความเจ็บปวดที่ถูกสัตว์กลายพันธุ์รุมทึ้งทั้งเป็นในชาติก่อนของเธอ?

มีเพียงเวลานี้เท่านั้น ที่ความโกรธเกลียดเคียดแค้นซึ่งเย่หนานซีกดทับไว้ในส่วนลึกของหัวใจ ได้ระเบิดออกมาอย่างรุนแรง

เธอเคยตาบอดจริงๆ ที่เคยมอบความรู้สึกดีๆ ให้กับหมาสองตัวนี้ สมควรตาย

แต่หมาสองตัวนี้ที่ได้รับความจริงใจจากเธอไปแล้วกลับเหยียบย่ำมัน ยิ่งสมควรตายกว่า!

เย่หนานซีดึงโซ่เพื่อเก็บขวาน กลับมาคล้องไว้ด้านหลัง แล้วค่อยๆ เดินเข้าไปหากู่อวี่กับโจวหยา ก่อนจะนั่งยองๆ ลง

เธอกระชากคอเสื้อคนทั้งสองเข้ามา น้ำเสียงดุดัน แววตาเปี่ยมไปด้วยจิตสังหารอันเยือกเย็น

"นังสารเลวที่รอดชีวิตมาได้ตั้งแปดปีเพราะฉัน นอกจากจะไม่ตอบแทนบุญคุณแล้ว ยังกล้าแทงข้างหลังฉันอีก พวกแกสองคนกล้าดียังไง?"

ต่อให้เลี้ยงหมาขี้เรื้อนสักตัว อย่างน้อยมันก็คงกระดิกหางให้ แต่นังแพศยาสองตัวนี้ไม่ให้อะไรตอบแทนเลย หนำซ้ำยังพรากชีวิตเธอไปอีก!

ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น!

กู่อวี่และโจวหยาฟันกระทบกันกึกๆ ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวจ้องมองเย่หนานซี พลางส่ายหน้าอย่างสิ้นหวัง

กู่อวี่ขยับริมฝีปากที่สั่นระริกพยายามจะพูด

เธออยากบอกเย่หนานซีว่าเธอต้องจำคนผิดแน่ๆ พวกเธอเพิ่งเคยเจอกัน แปดปีอะไรที่ไหนกันเล่า?

เธออยากจะอ้อนวอนขอความเมตตา อยากบอกว่าพวกเธอผิดไปแล้ว

อยากบอกว่าพวกเธอได้ชดใช้ความผิดด้วยมือที่ขาดไปแล้ว ขอให้เย่หนานซีเมตตาปล่อยพวกเธอไปเถอะ

แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เย่หนานซีก็เหวี่ยงโจวหยาออกไป แล้วหันมาตบหน้ากู่อวี่ฉาดใหญ่

แรงตบทำให้กู่อวี่เห็นดาววิบวับ สมองมึนงงไปชั่วขณะ

"ฉันอนุญาตให้พูดเหรอ?"

เย่หนานซีหยิบขวานขึ้นมาอีกครั้ง คมขวานค่อยๆ ไล้ไปตามใบหน้าของกู่อวี่

ริมฝีปากของกู่อวี่สั่นเทา ดวงตากลอกไปมาด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เธอหวาดกลัวจนแทบสิ้นสติ

เธอยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ ฮือๆๆ!

โจวหยาที่อยู่ข้างๆ ก็ตัวสั่นงันงก คิดจะทิ้งกู่อวี่แล้วหนีเอาตัวรอดคนเดียว

แต่ทันทีที่เธอขยับตัว เย่หนานซีก็หันขวานในมือมาทางเธอ แสงสะท้อนจากหิมะตกกระทบคมขวานจนดูน่าสยดสยอง

โจวหยาจ้องมองขวานที่จ่อชิดเส้นเลือดใหญ่ที่คอของเธอ ความกล้าทั้งหมดยะลายหายไปในพริบตา ไม่กล้าขยับเขยื้อนอีก

แม้แต่ความสั่นเทาจากความหนาวเหน็บ เธอก็ต้องพยายามข่มกลั้นเอาไว้

นาทีนี้ กู่อวี่และโจวหยารู้สึกเสียใจจนแทบกระอักเลือด พวกเธอไม่ควรไปหาเรื่องเย่หนานซีเลย

นึกว่าเป้าหมายที่ขู่กรรโชกจะเป็นแค่กระต่ายขาวตัวน้อยที่รังแกง่าย แต่ใครจะรู้ว่ากระต่ายน้อยตัวนี้ จริงๆ แล้วคือปีศาจ คือคนบ้าในคราบกระต่าย!

"เหอะ ความรักฉันพี่น้องของพวกแกก็มีค่าแค่นี้เองสินะ"

เย่หนานซีหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เก็บขวานไว้ด้านหลัง จากนั้นใช้มือแต่ละข้างลากคอเสื้อคนทั้งสอง ลุกขึ้นยืนช้าๆ และเดินตรงไปยังโรงพยาบาลเบื้องหน้า

เมื่อเห็นโรงพยาบาลใกล้เข้ามา กู่อวี่และโจวหยาก็เริ่มดิ้นรน

"แกจะทำอะไร? แกต้องการอะไร!"

เสียงคำรามของซอมบี้ที่ดังระงมออกมาจากโรงพยาบาลทำให้หัวใจของพวกเธอเต้นระรัว เดาเจตนาของเย่หนานซีได้ทันที

"พวกเราผิดไปแล้ว ขอโทษ จะไม่กล้าอีกแล้ว ได้โปรดไว้ชีวิตพวกเราด้วย ปล่อยพวกเราไปเถอะนะ?"

กู่อวี่และโจวหยาอ้อนวอนซ้ำแล้วซ้ำเล่า น้ำหูน้ำตาไหลพรากอาบหน้า

เย่หนานซีทำหูทวนลม เดินดุ่มๆ ตรงไปยังโรงพยาบาลอย่างไม่หยุดยั้ง

ทั้งสองคนอ้อนวอนและดิ้นรนตลอดทาง แต่ก็เปล่าประโยชน์ ทำได้เพียงมองดูตัวเองถูกลากเข้าไปใกล้โรงพยาบาลมากขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความสิ้นหวัง

"ฉัน... ฉันไม่อยากตาย... ช่วยด้วย... ใครก็ได้ช่วยด้วย..."

"ฉันรู้แล้วว่าฉันผิดจริงๆ!"

เสียงร้องขอความช่วยเหลือของพวกเธอดังแหลมขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ผู้คนทั้งใกล้และไกลหันมามอง

แต่ไม่มีใครก้าวออกมาถามไถ่ หรือพูดแทรกแซงเพื่อช่วยเหลือพวกเธอเลย บางคนถึงกับถอยห่างออกไปไกล

ในการดิ้นรนเอาชีวิตรอดที่สิ้นหวังเช่นนี้ ผู้รอดชีวิตไม่มีอารมณ์มาสนใจเรื่องชาวบ้านอีกแล้ว

เย่หนานซีลากทั้งสองคนมาถึงหน้าต่างชั้นสองของโรงพยาบาลแล้ว

โฮก

หิมะที่ตกลงมาอย่างหนักปิดตายประตูทางเข้า ทำให้ซอมบี้ระดับหนึ่งจำนวนมหาศาลติดอยู่ข้างในโรงพยาบาล พวกมันกำลังคำรามอย่างบ้าคลั่ง

มองเข้าไปด้านใน จะเห็นพวกมันอัดแน่นเต็มทางเดินและห้องผู้ป่วย เป็นภาพที่ชวนให้หนังศีรษะชาวาบ

เย่หนานซีใช้ขวานจามหน้าต่างจนแตกเป็นช่อง แล้วลากกู่อวี่ไปที่ขอบหน้าต่าง

"ไม่ อย่า!"

เธอดิ้นรนสุดชีวิต แต่ไม่อาจหลุดพ้นจากพันธนาการของมือเย่หนานซีได้

"อย่าเหรอ? หึ สายไปแล้ว!"

พูดจบ เย่หนานซีก็เหวี่ยงร่างของกู่อวี่เข้าไปในฝูงซอมบี้ทันที

จากนั้นเธอก็ลากโจวหยาที่แอบคลานหนีไปได้สองเมตรกลับมา

วินาทีที่ถูกผลักเข้าไปในดงซอมบี้ โจวหยาตะโกนด่าทอเย่หนานซีด้วยความเคียดแค้น "นังปีศาจ! แกจะต้องตายอย่างทรมาน!"

"ตายอย่างทรมาน?"

เย่หนานซีตบมือเบาๆ พลางฟังเสียงกรีดร้องโหยหวนที่ดังออกมาจากโรงพยาบาล แล้วค่อยๆ เดินจากมา

"ตลกสิ้นดี ก็เพราะคนอย่างพวกแกนั่นแหละ ฉันถึงตายตาไม่หลับ~"

ร่างของเย่หนานซีค่อยๆ เลือนหายไปในทุ่งหิมะอันกว้างใหญ่... "ช่วยด้วย!"

เย่หนานซีที่กำลังเดินกลับ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ เธอมองไปทางต้นเสียง เห็นคนสามคนกำลังถูกซอมบี้ไล่ตามมาไม่ไกลนัก

ผู้ชายหนึ่งคน ผู้หญิงหนึ่งคน และชายชราผมขาวที่เกาะอยู่บนหลังผู้ชายคนนั้น

เย่หนานซีเพียงแค่ปรายตามอง แล้วก็หมดความสนใจ สายตาจับจ้องไปที่ซอมบี้ด้านหลังพวกเขาเท่านั้น

"ฮ่าๆ โชคดีชะมัด ดันเจอซอมบี้ระดับสองเข้าให้!"

ความตื่นเต้นฉายวาบในดวงตาของเย่หนานซี หลังจากดึงขวานออกมาจากด้านหลัง เธอก็สาวเท้าก้าวยาวๆ เดินฮัมเพลงอย่างร่าเริงตรงเข้าไปหาซอมบี้ระดับสอง

แกนพลังจ๋า พี่มาแล้ว!

เมื่อผู้หญิงที่กำลังหนีตายเห็นใครบางคนถือขวานพุ่งเข้ามา ใบหน้าของเธอก็เปี่ยมด้วยความยินดี คิดว่ารอดตายแล้ว

แต่พอเห็นชัดๆ ว่าคนที่ถือขวานคือ... เด็กสาวตัวผอมแห้ง หน้าของเธอก็สลดลงอีกครั้ง

แขนขาเล็กแค่นั้น แค่ยัดร่องฟันไอ้สัตว์ประหลาดนั่นยังไม่พอเลยมั้ง!

"หนู อย่าเข้ามา หนีไป!"

"รีบหนีไปซะ หนูสู้มันไม่ได้หรอก!"

ผู้ชายที่กำลังหนีตะโกนบอกเย่หนานซี

เย่หนานซีไม่สนใจ ในหัวมีแต่คำว่า: แกนพลัง

"แม่หนู รีบหนีไป อย่าเอาชีวิตมาทิ้ง!"

ชายชราที่เกาะอยู่บนหลังผู้ชายปรือตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก ตะโกนบอกเย่หนานซีด้วยเสียงอันโรยแรง

เย่หนานซีรู้สึกคุ้นหูเสียงนั้นแปลกๆ จึงเพ่งมองให้ชัดเจน

เฮ้ย คุณพระช่วย ชายชราคนนั้นดูเหมือนจะเป็นผู้อำนวยการสถาบันวิจัยจิ่วโจวไม่ใช่เหรอ!

เย่หนานซีจ้องเขม็งไปที่ชายชรา ซึ่งแม้สติจะเลือนรางเต็มทีแต่ก็ยังพยายามบอกให้เธอหนี ดวงตาของเธอเปล่งประกายวาววับ—นี่มันขาใหญ่ระดับบิ๊กบอส!

แม้สถาบันวิจัยจิ่วโจวจะยังไม่ก่อตั้ง แต่นั่นก็ไม่ใช่อุปสรรคในการเกาะแข้งเกาะขาผู้มีอิทธิพลล่วงหน้าหรอกนะ!

เย่หนานซีเลียริมฝีปาก เร่งฝีเท้าพุ่งเข้าใส่ซอมบี้ระดับสองอย่างดุดันยิ่งกว่าเดิม

แกนพลัง แกนพลัง!

ช่วยขาใหญ่ ช่วยขาใหญ่!

เกาะขาใหญ่ เกาะขาใหญ่!

เย่หนานซีตะโกนก้องในใจซ้ำไปซ้ำมาสามประโยคนี้

ดังนั้น กลุ่มคนที่อยู่อีกฝั่งจึงเห็นเด็กสาวที่พวกเขาเพิ่งเตือน จู่ๆ ก็ทำท่าเหมือนโดนฉีดอะดรีนาลีน ร้องคำรามแล้วพุ่งเข้าใส่ซอมบี้ที่กำลังไล่ล่าพวกเขาอย่างบ้าคลั่ง

เมื่อเห็นเย่หนานซีพุ่งเข้ามา ซอมบี้ระดับสองก็ละทิ้งคนทั้งสามทันที เปลี่ยนเป้าหมายอย่างรวดเร็วแล้วกระโจนใส่เย่หนานซี

ปัง

หมัดของซอมบี้ระดับสองกระแทกเข้ากับขวานโซ่ จนขวานหักดัง เปรี้ยง

เย่หนานซีเองก็ถูกแรงกระแทกจากหมัดนั้นซัดกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว

เย่หนานซีขมวดคิ้ว แววตาเคร่งเครียด "ซอมบี้สายพละกำลัง" ก่อนจะบ่นอุบอย่างไม่สบอารมณ์ "ทำไมต้องเป็นสายเสริมพลังด้วยเนี่ย?"