บทที่ 11 : แมวที่ตักอึเองได้

บทที่ 11 : แมวที่ตักอึเองได้

เย่หนานซีกวาดตามองไปทางชั้นสิบห้า

บริเวณทางเดินจอแจและอัดแน่นไปด้วยผู้คน

หลายคนที่หาห้องพักไม่ได้ก็ตัดสินใจปักหลักนอนกันตรงทางเดินนั่นแหละ อย่างไรเสียมันก็ปลอดภัยกว่าข้างนอก

"อย่ามารบกวนฉัน!"

เย่หนานซีเอ่ยปากไล่ฝูงคนด้วยน้ำเสียงเย็นชาเพียงสั้นๆ

ผู้คนบนชั้นสิบห้าต่างพยักหน้ารับอย่างลนลาน

ในยุคสมัยเช่นนี้ คนดุยังต้องกลัวคนโหด คนโหดต้องเกรงใจคนบ้าอำนาจ และคนบ้าอำนาจยังต้องสยบให้คนชั่วร้าย

ในสายตาของพวกเขา เย่หนานซีกลายเป็น 'คนชั่วร้าย' ไปแล้ว ทั้งโหดเหี้ยมและน่าสะพรึงกลัว ยิ่งกว่าพวกซอมบี้ข้างนอกนั่นเสียอีก

เย่หนานซีไม่สนหรอกว่าใครจะคิดยังไง เธอแค่ต้องการนอนหลับโดยไม่มีใครมากวนใจ

"เจ้าจิ้งจอกน้อย กลับมา"

ปัง

เธอปิดประตูห้องแล้วกลับไปนอนต่อ

เจ้าจิ้งจอกน้อยรู้สึกผิดที่ทำหน้าที่เฝ้าประตูได้ไม่ดี มันจึงกระโดดขึ้นมาบนเตียงข้างๆ เย่หนานซีแล้วเลียหน้าเธอเบาๆ

"เมี๊ยว~"

ขอโทษนะ เจ้าทาสเก็บอึ

"อย่ากวนน่า เจ้าจิ้งจอกน้อย หิวแล้วเหรอ?"

เย่หนานซีที่ยังคงงัวเงีย ลุกขึ้นมาเติมอาหารเม็ดและน้ำใส่ชามให้เจ้าจิ้งจอกน้อย ก่อนจะมุดตัวลงไปนอนต่อ

เธอไม่ได้คิดจะดุว่าอะไรมันตั้งแต่แรกแล้ว

เจ้าจิ้งจอกน้อยเห็นอาหารและน้ำในชามก็ซาบซึ้งใจจนแทบน้ำตาไหล

มันทำงานที่เจ้าทาสมอบหมายให้ล้มเหลว แต่เจ้าทาสก็ยังให้อาหารมันกิน

เจ้าจิ้งจอกน้อยกินอาหารไปพลางสะอื้นไปจนหมดชามใหญ่ จากนั้นก็เดินไปที่กระบะทรายแล้วปล่อยก้อนใหญ่ออกมาหนึ่งกอง

เมื่อเสร็จธุระ มันก็กลับไปนั่งเฝ้าหน้าประตูต่อ

เจ้าทาสดีกับมันขนาดนี้ มันต้องเฝ้าประตูให้ดีที่สุด

บ่ายสี่โมงเย็น เย่หนานซีที่ได้นอนเต็มอิ่มอย่างสงบสุขก็ตื่นขึ้น

เจ้าจิ้งจอกน้อยกระโดดมาหาเย่หนานซีทันที แล้วก็นึกขึ้นได้ถึง 'ผลงานชิ้นใหญ่' ที่ทิ้งไว้ในกระบะทราย

"เมี๊ยว~"

เจ้าจิ้งจอกน้อยกระโดดลงจากเตียง แล้วชี้ไปทางห้องน้ำด้วยท่าทางเขินอายนิดๆ

เจ้าทาส ข้าอายจัง แต่มันถึงเวลาตักอึแล้ว

เย่หนานซีเข้าใจความหมายของมันทันที แต่เธอกลับนอนนิ่งไม่ไหวติง

โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามอง เธอโยนที่ตักทรายอันเล็กกับถุงขยะไปวางไว้ข้างกระบะทราย

"เก็บเองซะ ไม่งั้นฉันจะทิ้งแก!"

เจ้าจิ้งจอกน้อยตะลึงงัน : OAO เมี๊ยว???

นี่ใช่ภาษาคนที่เขาพูดกันเหรอ?

ความซาบซึ้งใจที่มีก่อนหน้านี้แตกสลายหายวับไปกับตา

พังทลายไม่มีชิ้นดี

"เร็วเข้า~ เดี๋ยวฉันจะออกไปข้างนอกแล้ว ถ้าชักช้าฉันไม่พาแกไปด้วยนะ"

เย่หนานซีขู่อย่างอารมณ์ดี

หลังจากได้นอนเต็มอิ่ม เธอก็อยากจะออกไปข้างนอกเพื่อเก็บตกทรัพยากรที่อาจจะถูกมองข้ามไป

เจ้าจิ้งจอกน้อย : =͟͟͞͞(꒪ᗜ꒪ ‧̣̥̇) ไปเดี๋ยวนี้แหละ!

เจ้าแมวน้อยรีบพุ่งตัวเข้าไปในห้องน้ำทันที

เย่หนานซีหยิบซี่โครงหมูตุ๋นกับปลาต้มน้ำแดงที่เหลืออยู่ออกมา

ตามด้วยซุปปลาอีกหนึ่งถ้วย ข้าวสวยหนึ่งกล่อง และผักกาดแก้วผัดน้ำมันหอย จากนั้นก็ลงมือทานอย่างเอร็ดอร่อย

การได้กินของดีๆ ทันทีที่ตื่นนอน

ชีวิตช่างดีเหลือเกิน... หลังจากอิ่มหนำสำราญ เย่หนานซีก็เอนหลังลงบนเตียง พยายามนึกย้อนความทรงจำถึงสถานที่ที่ยังมีเสบียงเหลือเฟือหลังเกิดเหตุแผ่นดินไหวในชาติที่แล้ว

ทันทีที่พอนึกเบาะแสได้ เสียงของเจ้าจิ้งจอกน้อยก็ดังขึ้น

"เมี๊ยว เมี๊ยว~"

เจ้าทาส มาดูเร็ว ข้าเก็บกวาดเสร็จแล้ว

เย่หนานซีลุกขึ้นเดินไปดูในห้องน้ำ

"สุดยอดไปเลยเจ้าจิ้งจอกน้อย แกทำได้จริงๆ ด้วย"

เย่หนานซีประหลาดใจมาก เพราะเจ้าจิ้งจอกน้อยตักของเสียจากกระบะทรายใส่ถุงขยะเรียบร้อยแล้วจริงๆ

เธอแค่พูดเล่นๆ ไม่คิดเลยว่ามันจะทำได้จริง

"อ่ะ นี่รางวัลของแก"

เย่หนานซีหยิบขนมปลาเส้นออกมาจากมิติ แล้ววางลงตรงหน้าเจ้าจิ้งจอกน้อย

"ต่อจากนี้ไป แกต้องจัดการเรื่องสุขอนามัยของตัวเองนะ"

เย่หนานซีลูบหัวมันพลางพูดด้วยรอยยิ้ม

ปลาเส้นที่เจ้าจิ้งจอกน้อยเพิ่งคาบไว้ร่วงลงพื้นดัง 'แปะ' ดวงตาแมวเบิกกว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

เย่หนานซีกลั้นขำแทบแย่ เธอหยิบปลาเส้นขึ้นมาจากพื้นแล้วยัดกลับเข้าไปในปากของเจ้าจิ้งจอกน้อย

"เจ้าจิ้งจอกน้อย อย่ากินทิ้งกินขว้างสิ"

พูดจบ เย่หนานซีก็รู้สึกว่าตัวเองกลั้นขำไม่ไหวแล้ว จึงรีบลุกเดินกลับไปที่ห้องนั่งเล่น แล้วจัดการเก็บข้าวของทุกอย่างในห้องเข้าสู่มิติ

ด้วยวิธีนี้ ต่อให้มีใครบุกเข้ามา ก็จะไม่มีใครแตะต้องสมบัติของเธอได้

เสบียงหามาอย่างยากลำบาก ต้องหวงแหนเอาไว้ให้ดี

"เจ้าจิ้งจอกน้อย รีบกินเข้า เราจะเตรียมตัวออกไปข้างนอกกันแล้ว"

เย่หนานซีสะพายเป้ใบใหญ่ขึ้นหลังเรียบร้อย

เมื่อเห็นว่าเย่หนานซีพร้อมแล้ว เจ้าจิ้งจอกน้อยก็รีบเคี้ยวปลาเส้นกลืนลงท้องในไม่กี่คำ แล้วกระโดดขึ้นไปเกาะบนไหล่ของเธอ

เย่หนานซีหิ้วถุงขยะและถือท่อนเหล็ก โดยมีเจ้าจิ้งจอกน้อยเกาะอยู่บนไหล่ เธอเปิดประตูแล้วเดินออกไป

เมื่อผู้คนบนชั้นสิบห้าได้ยินเสียงประตูห้อง 1509 เปิดออก หัวใจของพวกเขาก็เต้นรัวด้วยความหวาดกลัว กลัวว่าถ้าเย่หนานซีอารมณ์ไม่ดีอาจจะฟาดพวกเขาด้วยท่อนเหล็กสักทีสองที

หลังจากล็อกประตูห้องแล้ว เย่หนานซีคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะอาศัยเป้บังสายตาแล้วหยิบกระดาษกับปากกาออกมาจากมิติ

ครู่ต่อมา กระดาษแผ่นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นใต้หมายเลขห้อง 1509

บนกระดาษเขียนข้อความสั้นๆ สามคำว่า : มีเจ้าของ

จังหวะที่เธอกำลังจะหันหลังเดินจากไป ประตูห้อง 1508 ก็เปิดออกพอดี

ชายหนุ่มสองคนอายุราวๆ ยี่สิบต้นๆ เดินออกมา

ทั้งคู่สูงกว่า 190 เซนติเมตร รูปร่างกำยำล่ำสันราวกับวัวถึก และสะพายเป้ใบใหญ่เหมือนกันกับเธอ

"ต้าเซวียน นายเฝ้าที่นี่ไว้ รอคุณชายกับคุณหนูเหยียน พวกเราจะออกไปหาเสบียง"

ชายคนหนึ่งพูดสั่งงานเข้าไปในห้อง

"อืม ระวังตัวด้วย"

เสียงห้าวทุ้มดังตอบรับมาจากด้านใน

เย่หนานซีเหลือบมองเข้าไปในห้องขณะเดินผ่าน

คุณพระช่วย ชายคนที่อยู่ข้างในก็เป็นชายร่างยักษ์กล้ามโตสูงกว่า 190 เซนติเมตรเหมือนกัน แถมยังผิวเข้มอีกต่างหาก

เย่หนานซีพาเจ้าจิ้งจอกน้อยเดินเข้าสู่บันไดหนีไฟที่มืดสลัว โดยไม่ทันสังเกตว่าชายกล้ามโตผิวเข้มคนนั้นกำลังจ้องมองเจ้าจิ้งจอกน้อยตาไม่กระพริบ ดวงตาคู่โตของเขาเปล่งประกายวิบวับ

ชายร่างยักษ์สองคนเดินตามหลังเย่หนานซีมาเงียบๆ

เย่หนานซีระแวดระวังภัยจากสองคนข้างหลังอยู่สามส่วน แต่ฝีเท้าของเธอยังคงมั่นคงและไม่รีบร้อน ไม่เผยพิรุธใดๆ ให้สองคนนั้นเห็น

สิบนาทีต่อมา เย่หนานซีเดินออกจากตึกมาอย่างสบายๆ

ชายสองคนข้างหลังก็ยังคงเงียบกริบ รักษาระยะห่างที่ปลอดภัยจากเธออย่างสม่ำเสมอ

พวกซอมบี้ที่ป้วนเปี้ยนอยู่แถวนั้นได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว ต่างพากันพุ่งตรงเข้ามาหา

ก่อนที่เย่หนานซีจะทันได้ขยับตัว ชายสองคนด้านหลังก็ก้าวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

พวกเขาจัดการซอมบี้ด้วยการชกเพียงหมัดเดียว ส่งสมองกระเด็นไปไกลถึงสามเมตร

ชิ... โหดกว่าเธอซะอีก

เย่หนานซียืนดูอยู่ที่หน้าตึกอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็โยนถุงขยะในมือใส่มือซอมบี้ตัวหนึ่ง ตบมือเบาๆ แล้วรีบเดินจากไป

ในเมื่อมีคนช่วยจัดการซอมบี้ที่ขวางทางให้แล้ว เธอก็จะไม่เกรงใจ ขอฉวยโอกาสนี้รีบไปหาทรัพยากรดีกว่า

ซอมบี้ที่จู่ๆ ก็ได้รับ 'มอบหมาย' ถุงขยะอย่างงงๆ เอียงคอสงสัย นี่มันคืออะไร?

สมองที่เต็มไปด้วยเชื้อไวรัสของมันสับสนวุ่นวาย

วินาทีต่อมา กำปั้นขนาดมหึมาก็ทุบลงกลางกบาลของมัน

ซอมบี้ล้มลงไปกองกับพื้นทั้งที่ยังกอดถุงขยะไว้แน่น

"ไป!"

"อืม"

ชายสองคนรีบแบกเป้เดินจากไปอย่างรวดเร็ว...

เสียงร้องขอความช่วยเหลือ เสียงกรีดร้อง เสียงคำราม เสียงขู่คำรามของซอมบี้... เลือด ชิ้นส่วนอวัยวะที่ขาดวิ่น เศษเนื้อ ศพที่ล้มลงแล้วลุกขึ้นมาใหม่... มนุษย์ที่ถูกซอมบี้รุมกัด ซอมบี้ที่ถูกมนุษย์รุมฆ่า... เมืองเจียงตกอยู่ในความโกลาหลวุ่นวายไปทุกหย่อมหญ้า

เย่หนานซียกมือขึ้นกดหัวเจ้าจิ้งจอกน้อยที่ทำท่าจะกระโจนใส่ซอมบี้ที่พุ่งเข้ามา

"เป็นเด็กดี ตอนนี้แกยังสู้พวกมันไม่ไหวหรอก"

แม้ความเร็วของเจ้าจิ้งจอกน้อยจะเหนือกว่าพวกซอมบี้มาก แต่พละกำลังของมันยังไม่เพียงพอ มันอาจจะป้องกันตัวเองได้ แต่ยังไม่สามารถฆ่าซอมบี้ให้ตายสนิทได้