บทที่ 50 กรงเล็บมารหยินอัปมงคล วิชาขยะรึ?

บทที่ 50 กรงเล็บมารหยินอัปมงคล วิชาขยะรึ?

ฉู่เสวียนจ้องมองฮุ่ยคงที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงและโกรธแค้น แววตาของเขายังคงเรียบเฉยดุจน้ำนิ่ง

ที่เขานิ่งซุ่มอยู่บนหลังคามานานขนาดนี้ เขาไม่ได้เฝ้าดูเปล่าๆ เสียหน่อย

เขาได้สังเกตเห็นแล้วว่าทุกครั้งที่ฮุ่ยคงเปิดใช้งานอักขระสยบมาร ลวดลายบนร่างกายจะส่องแสงวาบขึ้นมาชั่วครู่

ชัดเจนว่าการทำลายลวดลายเหล่านี้จะช่วยลดพลังของอักขระลงอย่างมาก หรืออาจลบล้างมันได้ทั้งหมด ต่อให้ไม่รู้วิธีแก้ทางตรงๆ แต่แค่สังเกตดูก็เดาได้ไม่ยากแล้ว!

"แกเป็นตัวอะไรกันแน่ ไอ้หนู?" ฮุ่ยคงคำรามขู่พลางจ้องเขม็งมาที่ฉู่เสวียนอย่างประสงค์ร้าย

ฉู่เสวียนไม่เอ่ยวาจา เขาพุ่งตัวไปข้างหน้าทันที ปราณวิญญาณระเบิดออกจากฝ่ามือขวา ควบแน่นกลายเป็นรูปลักษณ์ของกรงเล็บปีศาจขนาดมหึมา

ฮุ่ยคงที่เคยประมือกับคนของสำนักอู๋จี้มานับครั้งไม่ถ้วนจำวิชานี้ได้ในพริบตา

"กรงเล็บมารหยินอัปมงคลรึ? ไร้สาระ แกคิดว่าวิชาขยะแบบนี้จะทำอะไรข้าได้งั้นเหรอ?" เขาแค่นหัวเราะพลางถอยร่นไปข้างหลัง และเรียกง้าวขักขระกลับมาเตรียมจู่โจมสวนกลับ

หลี่เสวียนหมิงและหลิวเจิ้งสยงซึ่งเป็นผู้บำเพ็ญขั้นสร้างรากฐานต่างก็รู้จักวิชานี้ดี

มันเป็นวิชาที่ไม่โดดเด่นอะไรนัก หากขับเคลื่อนด้วยปราณวิญญาณเพียงอย่างเดียว อานุภาพของมันก็นับว่าอ่อนแอจริงๆ

ยิ่งในยุคนี้ที่ดินแดนที่มีพลังหยินถูกห้าสำนักใหญ่ฝ่ายธรรมะยึดครองไปหมดแล้ว ผู้บำเพ็ญมารทั่วไปจะไปหาปราณหยินอัปมงคลมาจากไหน?

หากไร้ซึ่งปราณหยินหนุนส่ง กรงเล็บมารหยินอัปมงคลก็ไม่ต่างอะไรกับคาถาพื้นๆ ของขั้นสร้างรากฐานเลย

"ช้าเกินไป เขาไม่มีทางแม้แต่จะแตะต้องจีวรของฮุ่ยคงได้หรอก" หลี่เสวียนหมิงคิดในใจพร้อมกับทอดถอนหายใจ

ผู้บำเพ็ญสำนักเสินกังทั้งสามมองฉู่เสวียนด้วยสายตาดูแคลน การใช้วิชานี้ในยุคสมัยนี้ช่างดูล้าหลังเหลือเกินในสายตาพวกเขา

เมื่อเห็นพวกนั้นพยายามจะเข้ามาช่วย ฮุ่ยคงก็โบกมือสั่งอย่างวางอำนาจ

"ถอยไป! ข้าจะจัดการไอ้เศษเดนสำนักมารนี่ด้วยตัวเอง!" เขายังคงเจ็บแค้นที่ถูกลอบโจมตีจนบาดเจ็บ และต้องการล้างอายด้วยน้ำมือตนเอง เขาอยากจะใช้ขักขระจามหัวผู้บำเพ็ญนิรนามคนนี้ให้แยกเป็นสองซีกใจจะขาด

ทว่าในวินาทีนั้นเอง ฉู่เสวียนพลันสะบัดแขนเสื้อ และสิ่งที่น่าเหลือเชื่อก็เกิดขึ้น เมื่อปราณหยินอัปมงคลอันหนาแน่นระเบิดพุ่งออกมาจากข้างใน

กรงเล็บมารที่เพิ่งจะเริ่มก่อตัวเมื่อครู่ พลันกลายเป็นรูปร่างโดยสมบูรณ์ในพริบตา!

มันพุ่งข้ามระยะทางหลายสิบจั้งดุจสายฟ้าฟาด และคว้าตัวฮุ่ยคงไว้ได้ทันที!

ดวงตาของฮุ่ยคงเบิกกว้างด้วยความตะลึงลาน กรงเล็บหยินบีบรัดร่างเขาแน่นเข้า

เขารู้สึกได้ทันทีว่ากระดูกทุกชิ้นในร่างกายเริ่มส่งเสียงปริแตก กระดูกแขนของเขาแหลกละเอียดเป็นชิ้นๆ ในพริบตานั้นเอง!

"อ๊ากกก!"

ฮุ่ยคงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดเจียนตาย

เสียงร้องนั้นทำให้หลี่เสวียนหมิง หลิวเจิ้งสยง และคนของสำนักเสินกังถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง

สถานการณ์พลิกผันไปอย่างสิ้นเชิงในชั่วพริบตาได้อย่างไร? ทำไมฮุ่ยคงถึงถูกกรงเล็บมารนั่นจับตัวไว้ได้ง่ายๆ? เป็นไปไม่ได้!

"หรือว่า..."

หลี่เสวียนหมิงเหลือบไปเห็นร่องรอยปราณหยินที่หลงเหลืออยู่บนแขนเสื้อของฉู่เสวียน เขาก็เข้าใจแจ้งทันที

"ศิษย์น้องฉู่เริ่มจากการควบแน่นกรงเล็บด้วยปราณวิญญาณ เพื่อหลอกให้ฮุ่ยคงตายใจ เมื่ออีกฝ่ายชะล่าใจ เขาก็อัดปราณหยินอัปมงคลเข้าไปทันทีเพื่อให้วิชามีพลังทำลายล้างสูงสุด! ปราณหยินนี้บริสุทธิ์ยิ่งนัก กรงเล็บนี้จึงทรงพลังมหาศาล" หลี่เสวียนหมิงพึมพำออกมา

หลิวเจิ้งสยงฟังแล้วก็ได้แต่ทำหน้าเหลือเชื่อ

ปราณหยินอัปมงคล! ฉู่เสวียนไปหาปราณที่บริสุทธิ์ขนาดนี้มาจากไหนกัน?

ฉู่เสวียนมองดูฮุ่ยคงที่ถูกพันธนาการอยู่ เขาขยับความคิดสั่งการโซ่ตรวนวิญญาณอัปมงคลให้ฟาดออกไปอย่างดุดัน มุ่งตรงไปยังศีรษะของฮุ่ยคง!

"บัดซบ! ข้าจะฉีกเจ้าเป็นชิ้นๆ! ประคำวัชระ!"

ความเจ็บปวดทำให้ฮุ่ยคงคลั่งแค้น จนลืมคำเรียกแทนตัวเองว่า 'หลวงจีนรูปนี้' ไปเสียสนิท

เขาร้องคำราม ประคำที่คอพุ่งเข้าหาฉู่เสวียนทันที

กลางอากาศ เส้นด้ายที่ร้อยประคำขาดสะบั้นลง ลูกประคำเจ็ดสิบสองเม็ดที่มีขนาดเท่าหัวแม่มือพุ่งเข้าใส่ฉู่เสวียนดุจลูกกระสุนปืนใหญ่

ฉู่เสวียนสะบัดมือเรียกโล่ไม้ทองคำออกมาป้องกันข้างกาย

เคร้ง เคร้ง เคร้ง!

ลูกประคำกระแทกเข้ากับโล่เสียงดังสนั่นหวั่นไหว โล่เริ่มบิดเบี้ยวแต่ยังไม่แตกสลายในทันที

มีเพียงอาวุธเวทป้องกันระดับสูงเท่านั้นที่ทนทานการโจมตีที่รุนแรงขนาดนี้ได้!

"อาวุธเวทระดับสูง!" หลิวเจิ้งสยงตาค้าง

ฉู่เสวียนเพิ่งจะบรรลุขั้นสร้างรากฐานมาได้ไม่นาน เขาไปหาอาวุธระดับสูงขนาดนี้มาจากไหน?

ฉัวะ!

โซ่ตรวนวิญญาณอัปมงคลฟาดเข้าใส่ศีรษะของฮุ่ยคงอย่างโหดเหี้ยม

รูม่านตาของฮุ่ยคงหดเกร็งด้วยความหวาดกลัว เขาตะโกนลั่น "จีวรวัชระ!"

จีวรที่เคยใช้โจมตีอู๋เถิงพุ่งกลับมาป้องกันอยู่เหนือหัวของเขา

แควก!

อาวุธเวทระดับกลางชิ้นนี้ถูกโซ่ตรวนวิญญาณอัปมงคลตัดขาดเป็นสองท่อนในพริบตา มันดูเปราะบางไม่ต่างจากแผ่นกระดาษ

"อาวุธเวทที่ร้ายกาจนัก! ดูเหมือนจะเป็นอาวุธประจำกายที่ศิษย์น้องฉู่หลอมสร้างขึ้นเองสินะ!" หลิวเจิ้งสยงเอ่ยด้วยความทึ่ง

"ช่วยด้วย! ช่วยข้าด้วย!"

ฮุ่ยคงร้องตะโกนด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เขาคาดไม่ถึงเลยว่าแม้แต่ประคำวัชระที่เป็นอาวุธระดับยอดเยี่ยมยังหยุดเด็กหนุ่มคนนี้ไม่ได้

จีวรวัชระระดับกลางก็แหลกละเอียดในการโจมตีเพียงครั้งเดียว หากหัวของเขาถูกฟาดเข้าจังๆ คงไม่รอดแน่!

ผู้บำเพ็ญสำนักเสินกังทั้งสามรีบพุ่งเข้าหาฉู่เสวียนจากสามทิศทาง

"คู่ต่อสู้ของพวกเจ้าคือพวกข้า!"

หลี่เสวียนหมิงแค่นเสียงเย็นชา เขาและหลิวเจิ้งสยงพุ่งเข้าไปขวางทางพวกนั้นไว้

แม้หลี่เสวียนหมิงจะสูญเสียปราณไปมากและบาดเจ็บจากการที่อาวุธประจำกายเสียหาย แต่เขายังคงเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่ง การรับมือศัตรูสองคนพร้อมกันในยามนี้ก็ยังอยู่ในวิสัยที่เขาทำได้

ฮุ่ยคงเห็นภาพนั้นแล้วแทบจะเสียสติ รูม่านตาของเขาขยายกว้างด้วยความสิ้นหวัง ได้แต่มองดูโซ่ตรวนที่กำลังฟาดลงมาอย่างสิ้นหวัง

"แกกล้าฆ่าข้า ท่านอาจารย์ของข้าจะ..."

เขาแช่งชักหักกระดูกด้วยความกลัว ทว่าคำขู่ยังไม่ทันจบดี เสียงสะบัดของโซ่ก็ดังขึ้น โซ่ตรวนวิญญาณผ่ากะโหลกของฮุ่ยคงแยกออกเป็นสองส่วน เลือดและมันสมองสาดกระจายไปทั่ว!

ฉู่เสวียนยื่นมือออกไปกระชากวิญญาณออกจากร่างของฮุ่ยคงอย่างว่องไว แล้วโยนมันเข้าไปในโซ่ตรวนวิญญาณอัปมงคล

ข้างในโซ่ตรวนมีดวงวิญญาณของซุนซือที่กำลังปรับตัวอยู่ก่อนแล้ว เมื่อวิญญาณของฮุ่ยคงที่ดูจะแข็งแกร่งกว่าถูกโยนเข้าไป ทั้งคู่ก็เริ่มเข่นฆ่ากันเอง

ผู้ที่รอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้นจึงจะมีสิทธิ์กลายเป็นวิญญาณอาวุธของโซ่ตรวนเส้นนี้!

การตายของฮุ่ยคงสร้างความขวัญเสียให้กับคนของสำนักเสินกังอย่างมหาศาล ในขณะที่ฝั่งของหลี่เสวียนหมิงและหลิวเจิ้งสยงกลับมีขวัญกำลังใจพุ่งพรวด

ไม่ถึงร้อยอึดใจ ผู้บำเพ็ญสำนักเสินกังที่เหลือก็ถูกฉู่เสวียนและพวกอีกสองคนสังหารจนหมดสิ้น

ทั้งสามคนหอบหายใจอย่างหนัก ทว่ามีความต่างกันเล็กน้อย

หลี่เสวียนหมิงและหลิวเจิ้งสยงนั้นหอบเพราะเหนื่อยจริงๆ แต่ฉู่เสวียนเพียงแค่แสร้งทำ

ในการต่อสู้กับฮุ่ยคง เขาเขายังไม่ได้ใช้แมลงกู่ประจำกายเลยด้วยซ้ำ เรียกว่ายังไม่ได้งัดไพ่ตายสุดท้ายออกมาใช้เลย

แต่เขาจำเป็นต้องแสร้งทำเป็นเหนื่อยอ่อน มิเช่นนั้นเขาจะดูทรงพลังจนเกินไป

หลิวเจิ้งสยงเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น

"ศิษย์น้องฉู่! พลังของเจ้าก้าวข้ามคนที่เพิ่งบรรลุขั้นสร้างรากฐานไปไกลแล้ว! เจ้าต้องอยู่ขั้นที่สองแล้วใช่ไหม?"

หลี่เสวียนหมิงมองฉู่เสวียนด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน "ศิษย์น้องฉู่ เจ้าซ่อนเขี้ยวเล็บได้แนบเนียนยิ่งนัก"

ฉู่เสวียนเพียงยิ้มบางๆ "การเดินทางไปทั่ว ย่อมต้องมีไม้ตายซ่อนไว้บ้าง หวังว่าศิษย์พี่หลี่จะไม่ถือสา"

หลี่เสวียนหมิงพยักหน้าอย่างเข้าใจ เขาซููดลมหายใจลึกแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"อุปสรรคถูกกำจัดไปหมดแล้ว พวกเรารีบไปช่วยท่านบรรพชนกันเถอะ"

"ตกลง" ทั้งฉู่เสวียนและหลิวเจิ้งสยงขานรับอย่างเคร่งขรึม