ตอนที่ 52 สายลับตัวน้อยที่ถูกทอดทิ้ง [ฟรี]

ตอนที่ 52

สายลับตัวน้อยที่ถูกทอดทิ้ง

          เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ซ่อนตัวอยู่ข้างเตียงเธอมีผมสีบลอนด์ยาวทักเป็นเปียทั้งสองข้าง ดวงตาของเธอกำลังมองไปมาด้วยความหวาดกลัวแฝงไปด้วยความน่าสงสารทำให้คนอื่นที่เห็นอยากจะเข้ามาปกป้องเธอ

ทันใดนั้นดอตตี้ก็ยืนมือไปรั้งแขนของซูไป๋เอาไว้ก่อนที่จะชี้ปืนไปยังเด็กผู้หญิงคนนั้น

"อย่าเข้าไปใกล้เธอ"

"ผมรู้" ซูไป๋พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม "ในเมื่อมีเด็กผู้หญิงมาอยู่ในสถานที่แห่งนี้มันจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่เธอจะเป็นเด็กไร้เดียงสาและไม่อันตราย เพราะเธอน่าจะเป็นสายลับที่ได้รับการฝึกฝนจะห้องแดงใช่ไหม? เธออาจจะอยู่ในท่าทางแบบนี้เพื่อให้พวกเราไม่ระวังตัว แต่ว่าเมื่อไหร่ที่เราลดการป้องกันเธอก็จะแว้งกัดทันที"

เมื่อเห็นว่าซูไป๋ไม่ได้ถูกหลอกดอตตี้ก็พยักหน้าขึ้นมาเล็กน้อย

สีหน้าของเด็กผู้หญิงคนนั้นยังไม่เปลี่ยนแปลง ยังคงไว้ซึ่งความน่าสงสารและความกลัว

ซูไป๋ยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยก่อนที่เขาจะเดินเข้าหาอย่างช้า ๆ "เธอก็เห็นแล้วใช่ไหมว่าฐานแห่งนี้กำลังจะพังทลายและผู้คนส่วนใหญ่ก็ตายไปหมดแล้ว และถ้าเกิดว่ามีเธอเหลือรอดเพียงคนเดียว เธอคิดว่าทางองค์กรจะคิดว่าอย่างไร เขาอาจจะคิดว่าเธอเป็นคนทำมันไม่ว่าจะเป็นการทำลายฐานแห่งนี้และฆ่าผู้คนทั้งหมด ... เธอจะกลายเป็นแพะรับบาปทันที เธอเข้าใจไหม?"

ทันใดนั้นใบหน้าของเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ก็เปลี่ยนไปเธอแสดงความดุดันออกมาจากทางสายตาของเธอ

ท่าทางแบบนี้คือการเปลี่ยนจากความหวาดกลัวเป็นความโกรธใช่ไหม?

"ดูเหมือนว่าเธอจะยอมแพ้แล้ว เธอรู้ว่าไหมผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร?" ซูไป๋ชี้ไปที่ดอตตี้ก่อนที่จะพูดขึ้นมาต่อว่า "ผู้หญิงคนนี้ชื่อว่า ดอตตี้ เป็นหนึ่งในสายลับที่ได้รับการฝึกฝนเช่นเดียวกับเธอ และเขาก็ยังเป็นแม่ม่ายดำที่แข็งแกร่งที่สุด ตอนนี้เธอมีความคิดที่จะตามฉันมาหรือยัง? เธอต้องการเป็นคนติดตามของฉันไหม? ถึงแม้ว่าฉันจะไม่สามารถรับประกันได้ว่าเธอจะมีชีวิตแบบคนธรรมดา แต่ฉันสามารถรับประกันได้ว่าเธอจะได้สิ่งที่ดีกว่าสิ่งที่เธอเป็นอยู่ในตอนนี้!"

ไม่ใช่ว่าซูไป๋มีความเห็นอกเห็นใจหรือว่ามีรสนิยมชอบเลี้ยงต้อย แต่เป็นเพราะว่าถึงแม้ว่าเธอจะเป็นเด็ก แต่เธอก็ได้รับการฝึกฝนจากห้องแดงตั้งแต่ตัวเล็ก ๆ มันคงจะเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ถ้าเกิดมีใครคิดว่าเธอเป็นเพียงแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ และเธอก็สามารถเติบโตไปพร้อมกับเรเวนและเป็นเพื่อนกันได้ นอกจากนี้ในอนาคตเขาต้องการกำลังคนที่เก่งในทุก ๆ ด้าน และมันคงจะดีที่จะเรียนฝึกฝนตั้งแต่อายุยังน้อยดีกว่าไปพบตอนที่เธอโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว

"คุณเป็นแม่ม่ายดำจริง ๆ อย่างงั้นหรอ?" เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ พูดขึ้นมา เห็นได้ชัดว่าเธอพูดกับดอตตี้

ดอตตี้พยักหน้าเล็กน้อย

"ถ้าอย่างนั้น ... ฉันจะตามคุณไป" เด็กผู้หญิงพูดขึ้น

"ดูเหมือนว่าคุณจะมีแฟนคลับซะด้วย" ซูไป๋พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

ดอตตี้ยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยก่อนที่จะพูดว่า "นี่เป็นเรื่องปกติ ในกรณีนี้ฉันเป็นแม่ม่ายดำที่แข็งแกร่งที่สุด และเกือบทุกคนที่อยากจะเป็นแม่ม่ายดำในสักวันหนึ่งในอนาคต แต่ … " ดอตตี้มองไปยังเด็กผู้หญิงคนนั้น และพูดต่อว่า "ฉันยังไม่เชื่อใจเธอ เพราะว่าฉันรู้ว่าเธอได้รับการฝึกมาแบบไหน ดังนั้นถ้าหากว่าเธอมีจิตใจบิดเบี้ยวและแว้งกัดก็อย่าโทษว่าฉันใจร้ายก็แล้วกัน"

เด็กผู้หญิงพยักหน้าเล็กน้อย

"เธอชื่ออะไร?"

"คารีน่า"

"เธอรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นทีนี่?"

คารีน่าพยักหน้าพร้อมกับส่ายหัวก่อนที่จะพูดขึ้นมาเบา ๆ ในขณะเดียวกันซูไป๋ก็คาดเดาขึ้นมาที่เธอถูกทิ้งอยู่ทีนี่ก็เพราะว่าเธอพยายามที่จะหลบหนีระหว่างการอพยพฉุกเฉินแต่ถูกจับได้ ดังนั้นเธอจึงถูกทอดทิ้งให้อยู่ที่นี่และหาทางรอดด้วยตัวเอง ดอตตี้พยายามถามเกี่ยวกับข้อมูลทั่วไปบางอย่าง และดูเหมือนว่าสถานการณ์ขององค์กรก็ดูจะไม่ค่อยดีนัก

"ที่นี่ยังมีใครอีกไหม?"

หลังจากออกมาด้านนอกดอตตี้ก็หันไปถามกับคารีน่า

คารีน่าส่ายหัวเล็กน้อย "พวกเขาน่าจะหลบหนีกันไปหมดแล้ว เพราะในตอนที่หลบหนีหนูได้ไปหลบซ่อนตัวจนพวกเขาออกไปจนหมด แต่หนูก็กลัวว่าพวกเขาจะย้อนกลับมาดังนั้นจึงไปได้ไม่ไกลมากนัก ทำให้หนูไม่รู้ว่าจะมีบุคคลสำคัญคนอื่นอยู่ที่นี่อีกหรือเปล่า"

พวกเขาทั้งสามคนพยายามช่วยกันตรวจสอบภายในฐานอย่างระมัดระวัง ซึ่งผลลัพธ์ที่ได้ก็ไม่ค่อยดีมากนัก

เรื่องนี้ทำให้ซูไป๋ผิดหวังเล็กน้อย

เขาจำได้ว่าใน ในซีรีส์ ‘เอเจนต์ คาร์เตอร์’ มันน่าจะมีคนสองคนที่ถูกขังอยู่ที่นี่คนแรกคือนักวิทยาศาสตร์และวิศวกรที่ชื่อว่า นิค อัจฉริยะสติเฟื่องที่มีปัญหาทางจิตที่ไม่ค่อยมันคงเล็กน้อย และที่ลิเวียธานขโมยภาพวาดการออกแบบของฮาวเวิร์ดก็เพราะว่าเขาต้องการที่จะใช้นิโคลในการสร้างอุปกรณ์ที่ฮาวเวิร์ดขึ้นคิดค้นขึ้น อีกคนหนึ่งก็คือจิตแพทย์ที่ชื่อว่า ดร.อีฟเชนโก ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ใช่คนดีมากนัก แต่เขาก็เก่งในเรื่องการสะกดจิต ซึ่งในอนาคตวิธีการสะกดจิตพวกนี้จะถูกเผยแพร่โดยเขาในเวลาต่อมา

แต่ว่าทำไมเขาถึงไม่อยู่ที่นี่?

ซูไป๋พยายามตรวจสอบอีกครั้ง แต่เขาก็ไม่พบอะไรเลยและในที่สุดเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากการยอมแพ้

ซูไป๋ ดอตตี้และคารีน่าขับรถออกมาจากฐานแห่งแดง อย่างไรก็ตามพวกเขาก็ไม่ได้จากไปไกลมากนัก แต่หยุดพักผ่อนไม่ไกลจากฐาน เพราะว่าหลังจากนี้ไม่นานเพ็กกี้น่าจะมาที่นี่พร้อมกับคนในทีม

ทุกอย่างที่เกี่ยวกับอุปกรณ์ของฮาวเวิร์ดล้วนอยู่ที่นี่และซูไป๋ก็ไม่ต้องการที่ทำให้ผู้คนตกตะลึงมากเกินไป

และหลังจากที่ซูไป๋จากไป เพ็กกี้ก็พากำลังคนมาถึงที่นี่

นอกจากสมาชิกของ SSR ก็ยังมีคนของหน่วยคอมมานโดคำรามตามมาอีกด้วย

เห็นได้ชัดว่าหน่วยคอมมานโดคำรามได้รับความไว้วางใจจากผู้อำนวยการมากกว่าเพ็กกี้ แต่ด้วยลักษณะพิเศษของหน่วยคอมมานโดคำรามทำให้ไม่สามารถระดมพลได้ ดังนั้นเพ็กกี้จึงบอกกับผู้อำนวยการไปว่าเธอสามารถเรียกหน่วยคอมมานโดคำรามให้มาช่วยในภารกิจครั้งนี้ได้ ซึ่งเดิมที่ผู้อำนวยการไม่อยากให้เพ็กกี้เข้ามาก้าวก่ายมากกว่านี้ แต่เมื่อเห็นว่าเพ็กกี้ติดต่อหาหน่วยคอมมานโดคำรามโดยตรง เขาก็เงียบไปทันที

ผู้อำนวยการคงจะลืมไปแล้วว่าเพ็กกี้เคยมีความร่วมมืออย่างมากกับหน่วยคอมมานโดคำรามในช่วงสงคราม และเธอก็เปรียบเสมือกับสหายในอ้อมกอดของพวกเขา!

โปรดติดตามตอนต่อไป …