ตอนที่ 51 เซอร์ไพรส์และฐานลับห้องแดงอีกฐาน [ฟรี]

ตอนที่ 51

เซอร์ไพรส์และฐานลับห้องแดงอีกฐาน

"อ๋อ? ดังนั้นภารกิจของคุณมันจะต้องเกี่ยวกับเซรุ่มต่อต้านริ้วรอยใช่ไหม?" เมื่อได้ยินดอตตี้พูดแบบนั้นซูไป๋จึงนึกขึ้นมาได้

ดอตตี้พยักหน้าเล็กน้อยก่อนที่จะพูดขึ้นมาว่า "ใช่ เดิมที่ฉันต้องการที่จะวางแผนให้มันสมเหตุสมผลที่สุด เพื่อที่ทางองค์กรจะไม่สงสัย แต่องค์กรก็ได้แจ้งกับฉันมาว่าหลังจากที่ฉันเอาของพวกนี้ไปส่งพวกเขาจะให้เข้าถึงข้อมูลลับบางอย่าง บางที่ไม่แน่ฉันอาจจะได้รับความไว้วางใจหรือไม่ก็อาจจะมีสิทธิในการเข้าไปดูข้อมูลในส่วนนั้น ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้บอกเอาไว้อย่างชัดเจน แต่ว่า ... "

"แค่นี้ก็เพียงพอแล้วที่คุณจะมั่นใจได้ว่านั่นคือเอกสารที่เกี่ยวข้องกับเซรุ่มต่อต้านริ้วรอย" ซูไป๋พูดขึ้น

"อืม!"

"นี่มันเซอร์ไพรส์มาก ๆ เลย" ซูไป๋พูดขึ้นมาด้วยความอารมณ์ดี

"ดังนั้นฉันจึงพูดชื่อของ ลิเวียธาน ออกไปเพื่อให้ความสนใจของ SSR มุ่งเป้าไปที่องค์กร ในเมื่อองค์กรต้องการสิ่งประดิษฐ์พวกนี้และยังต้องเอาเอกสารลับมาให้ฉัน จะเห็นได้ชัดว่าสถานการณ์ในตอนนี้ไม่ค่อยดีมากนัก ในเมื่อ SSR คอยจับตาดูอยู่ทำให้ทางองค์กรไม่มีเวลาให้คิดมากนักต่างจากพวกเราที่มีเวลาเหลือเฟือ" ดอตตี้พูดขึ้น

ด้วยข่าวดีนี้อารมณ์ของซูไป๋ก็ดีขึ้นอย่างมาก และการเดินทางในครั้งนี้ดูเหมือนว่ามันจะไม่น่าเบื่ออีกต่อไป

วันต่อมาพวกเขาก็เดินทางมาถึงเบลารุสในที่สุด

ในตอนนี้เบลารุสยังคงตกเป็นหนึ่งในเขตการปกครองของสหภาพโซเวียต กล่าวคือมันได้รับการยกย่องว่าเป็นดินแดนของสหภาพโซเวียต ซึ่งนี่ก็เป็นสาเหตุที่ทำให้มีฐานของลิเวียธานตั้งอยู่ที่นี่เช่นกัน

หลังจากมาถึงที่นี่ซูไป๋และดอตตี้ก็ไม่ได้พักผ่อนแต่พวกเขามุ่งหน้าไปที่ป่ามารินาโฮคาทันที หลังจากนั้นไม่นานพวกเขาก็มองเห็น ... ฐานตั้งอยู่

ฐานแห่งนี้ไม่ได้ถูกเก็บเป็นความลับ แต่มันก็ได้รับการป้องกันอย่างแน่นหนารายล้อมไปด้วยกำแพงสูงและทหารที่คอยยืนลาดตะเวนอยู่นับไม่ถ้วน

"เข้าไปกันเถอะ หลังจากที่เราได้เอกสารมาเราก็สามารถทำอะไรได้ตามที่ต้องการแล้ว!"

ดอตตี้และซูไป๋พูดคุยกันสั้น ๆ ก่อนที่ดอตตี้จะเป็นคนเดินนำไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ และไม่นานพวกเขาก็เจอเข้ากับทหารที่ยืนเฝ้าอยู่ ซึ่งเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าดอตตี้ยื่นอะไรให้กับทหารพวกนั้น เพราะว่าหลังจากนั้นไม่นานทหารพวกนั้นก็หันมาทักทายซูไป๋ด้วยความเคารพ ก่อนที่พวกเขาทั้งสองคนจะเดินเข้าไปข้างในฐานพร้อมกับมองไปสำรวจไปรอบ ๆ

ภายใต้การ ‘คุ้มกัน’ ของทหารหลังจากที่พวกเขาเดินเข้ามาได้ไม่นานพวกเขาก็เจอเข้ากับคนรับชอบสิ่งต่าง ๆ ภายในฐานแห่งนี้

ดอตตี้ไม่รู้จักคน ๆ นี้และหลังจากพูดคุยกันสองสามคำพวกเขาก็พบว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่ผู้รับผิดชอบตัวจริง เพราะผู้รับผิดชอบตัวจริงได้ออกไปข้างนอกตั้งนานแล้ว และเขาก็มีหน้าที่แค่ส่งมอบของให้เท่านั้น ซึ่งเขาก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเอกสารลับมันคืออะไร เขารู้แค่ว่ากล่องที่ล็อคอันนี้จะต้องมอบให้กับดอตตี้

หลังจากส่งมอบสิ่งประดิษฐ์และอุปกรณ์ต่าง ๆ ให้กับผู้ชายคนนั้นเสร็จ เขาก็หยิบกล่องใบนั้นออกมาและยื่นให้กับดอตตี้

เมื่อดอตตี้รับกล่องใบนั้นมาและในขณะที่เธอกำลังถอดรหัส เธอก็หันไปถามกับผู้ชายคนนั้นอย่างสบาย ๆ ว่า "คุณแน่ใจนะว่าคุณไม่ใช่ผู้รับชอบของทีนี่? ฉันไม่อยากวิ่งอีกแล้วนะ"

"ใช่ เขาสั่งว่าให้ผมมอบมันให้กับคุณด้วยตัวเอง! คุณ ... คุณกำลังถอดรหัสใช่ไหม? คุณไม่รู้รหัสอย่างงั้นหรอ?" ผู้ชายคนนั้นถามขึ้นมาด้วยความลังเลเมื่อเห็นการกระทำของดอตตี้

ดอตตี้ยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า "ไม่มีอะไรหรอก นี่เป็นครั้งแรกของฉันก็แค่นั้นเอง!"

หลังจากพูดจบดอตตี้ก็ได้ยินเสียงดัง คลิ๊ก! และกล่องก็ถูกเปิดออก เธอถือเอกสารขึ้นมาและมองดูไปที่มัน ก่อนที่ดอตตี้จะหันไปพยักหน้าให้ซูไป๋ด้วยสีหน้าเรียบเฉย พร้อมกับหันไปพูดกับผู้ชายคนนั้นว่า "ไม่มีอะไรแล้วล่ะ ฉันได้สิ่งที่ต้องการแล้ว ดังนั้น ... ตายไปซะ!" ดอตตี้หยิบปืนขึ้นมาและลั่นไกทันที ทำให้ชายคนนั้นล้มลงกับพื้นทันทีพร้อมกับดัง ตุบ!

"เดี๋ยวที่เหลือผมจัดการต่อเอง"

ซูไป๋ยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยก่อนที่จะหันหลังเดินจากไป

ทันทีที่ซูไป๋เดินออกมาด้านนอกเขาก็เห็นพวกทหารที่กำลังวิ่งกรูกันเข้ามา ทันใดนั้นซูไป๋ก็โบกมือของเขา ก่อนที่ปืนมันจะลอยขึ้นกลางอากาศ หลังจากนั้นมันก็มีเสียงปืนดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ทหารทั้งหมดถูกกวาดล้างจนสิ้น โดยที่ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความตกใจและความหวาดกลัว

ยี่สิบหน้าที่ต่อมา ...

ทหารภายในฐานทั้งหมดก็ถูกจัดการจนไม่เหลือ

ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาก็ตายด้วยปืนของตัวเองหรือไม่ก็สหายของพวกเขา

ซึ่งมันก็ไม่น่าแปลกใจที่ทหารพวกนี้จะตายได้อย่างง่ายดาย เพราะในภาพยนต์มีใครบ้างที่ใช้ปืนจัดการกับแม็กนีโตได้ ความสามารถนี้มันแข็งแกร่งจริง ๆ

"นี่คือ?"

"ดูเหมือนว่านี่จะเป็นฐานลับห้องแดงอีกฐานหนึ่ง"

พวกเขาทั้งสองบังเอิญเดินมาถึงห้องขนาดใหญ่ และทันทีที่พวกเขาเข้าไปด้านในพวกเขาก็พบเข้ากับเตียงเดี่ยวที่ถูกจัดระเบียบเอาไว้อย่างเรียบร้อย เมื่อเห็นภาพนี้ดอตตี้ก็อดคิดไปถึงตอนนั้นไม่ได้ ในตอนนี้ ... เธอจะต้องใช้ชีวิตอยู่หลายปีในสภาพแวดล้อมแบบนี้!

กึก! กัก!

ทันใดนั้นมันก็มีเสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นมาราวกับว่ามีคนไปโดยอะไรบางอย่างโดยไม่ตั้งใจ เมื่อซูไป๋ได้ยินเสียงเขาก็หันไปมองรอบ ๆ ทันทีก่อนที่เขาจะเจอเข้ากับเด็กผู้หญิงอายุราว ๆ 12 – 13 ปีกำลังซ่อนตัวข้างเตียงด้วยความกลัว

โปรดติดตามตอนต่อไป …