ตอนที่ 46 ผมต้องการให้คุณมาช่วยทำวิจัย! [ฟรี]

ตอนที่ 46

ผมต้องการให้คุณมาช่วยทำวิจัย!

"คุณมาที่นี่เพื่อตามหาฉัน?"

เจียหยิงรู้สึกประหม่าขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวและสัญชาตญาณของเธอมันบอกให้ระวังตัวเอาไว้ ก่อนที่เธอจะพูดขึ้นมาว่า "แล้วคุณตามหาฉันเพื่ออะไร? ฉันมีอะไรดีถึงทำให้คุณสนใจในตัวฉันอย่างงั้นหรอ?"

"ไม่ต้องกลัว ผ่อนคลาย ๆ" เมื่อเห็นท่าทางของเจียหยิงซูไป๋ก็พูดขึ้นมาเบา ๆ "ผมรู้ว่ามีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นกับคุณ ดังนั้นผมจึงมุ่งหน้าจากนิวยอร์กมาหาคุณถึงที่นี่เป็นพิเศษ แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำให้จะต้องมีการทดสอบว่าก่อนคุณมีคุณสมบัติเพียงพอหรือเปล่า โดยคุณสามารถมั่นใจได้ว่ากระบวนการทั้งหมดจะปลอดภัย"

ใบหน้าของเจียหยิงเปลี่ยนไปเล็กน้อยแต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

หลังจากนั้นซูไป๋ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เพราะผลกระทบทางจิตใจของเธอค่อนข้างรุนแรงและยากที่จะรักษาหายได้อย่างรวดเร็ว นอกจากนี้ภายในรถยังมีคนของชอว์อยู่ และเขาก็ไม่มีแผนที่จะมอบเจียหยิงให้กับชอว์ หรือให้ชอว์ได้รู้ความสามารถของเจียหยิงเด็ดขาด ไม่งั้นแล้วสภาพของเธอคงไม่ต่างกับตอนที่เธอตกอยู่ในน้ำมือของไฮดรา

หลังจากขับรถไปได้ไม่นานพวกเขาก็กลับมาถึงที่พัก และเขาก็สั่งให้คนรับใช้เปิดร้องอีกห้องและหาเสื้อผ้ามาให้เจียหยิงเปลี่ยน ซึ่งมันก็ใช้เวลาไม่นานคนรับใช้ก็กลับมาพร้อมกับกุญแจห้อง "ผมให้พนักงานโรงแรมออกไปซื้อเสื้อผ้าให้แล้ว และพวกเขาจะนำมาส่งให้ในเร็ว ๆ นี้"

ซูไป๋พยักหน้าเล็กน้อยก่อนที่จะยื่นกุญแจให้กับเรเวน "พาเจียหยิงไปอาบน้ำและให้เจียหยิงนอนกับเธอไปก่อนในคืนนี้ หลังจากนั่งอยู่บนรถมาที่แกว่งไปมาอยู่ตั้งนานมันก็ทำให้ฉันเหนื่อยเล็กน้อย และฉันต้องการพักผ่อนอย่างมาก ถ้าเกิดว่ามีเรื่องอะไรให้พูดคุยกันในวันพรุ่งนี้ และอย่าลืมหาอะไรให้เธอกินด้วยล่ะ" ประโยคสุดท้ายนั้นซูไป๋หันไปพูดกับคนรับใช้

"ครับผม!" คนรับใช้พยักหน้าตอบและหันหลังเดินจากไป

ในขณะเดียวกันหลังจากคนรับใช้จากไป ซูไป๋ก็เอากุญแจคืนมาจากเรเวนพร้อมกับพูดขึ้นมาว่า "เรเวนเปลี่ยนร่างกลายเป็นฉัน ฉันต้องการคุยกับเธอตามลำพัง และกว่าที่อาหารและเสื้อผ้าจะมามันน่าจะใช้เวลาประมาณ 20 นาที"

"อืม!"

เรเวนพยักหน้าเล็กน้อยก่อนที่รูปร่างและหน้าตาของเธอจะเปลี่ยนกลายเป็นซูไป๋เหมือนกับทุกระเบียบนิ้ว ทำให้เจียหยิงที่เห็นภาพตรงหน้านั้นตกใจเป็นอย่างมาก

"ชู่ว!! เอาไว้เดี๋ยวผมจะอธิบายให้คุณฟังที่หลัง ตอนนี้พวกเราไปกันก่อนเถอะ" เมื่อซูไป๋พูดจบเขาก็พาเจียหยิงที่กำลังตกใจไปยังห้องที่เพิ่งเปิดใหม่

"เธอ … เธอ …" หลังจากเข้าไปในห้องเจียหยิงก็ยังไม่หายตกใจ และไม่รู้จะพูดอะไรออกมาดี

"ไม่ว่าจะเป็นเรเวน คุณ หรือว่าผมพวกเราก็มีความสามารถพิเศษแบบนี้เหมือนกัน และนั่นก็คือความสามารถพิเศษของเธอ!" ซูไป๋พูดอธิบายขึ้นมาก่อนที่จะพูดต่อว่า "ผมมีอะไรบางอย่างที่อยากจะบอกคุณ แต่ว่าคุณไปอาบน้ำและซักเสื้อผ้าก่อนเถอะ เราคุยกันตอนคุณซักเสื้อผ้าก็ได้"

"หะ …?" เจียหยิงตกตะลึง

พูดคุยขณะซักเสื้อผ้าไปด้วย??

"ไม่มีคนนอกคนไหนที่รู้เรื่องความสามารถของเรเวนมาก่อน ดังนั้นถ้าคุณไม่อยากให้มีปัญหาตามมาคุณควรที่จะรีบไปอาบน้ำให้เสร็จเร็วที่สุด นั่นก็เพื่อความปลอดภัยของคุณเช่นกัน และที่นี่ก็มีอ่างอาบน้ำอะไรเตรียมพร้อมเอาไว้หมดแล้ว คุณเข้าไปอาบเถอะ เมื่อคุณอาบน้ำเสร็จแล้วคุณก็บอกผมก็แล้วกันผมจะรอคุณอยู่ที่หน้าประตูห้องน้ำ" ซูไป๋พูดขึ้น

"อืม!" ถึงแม้ว่าเจียหยิงจะคงเขิลอายอยู่เล็กน้อย แต่เธอก็ไม่กล้าที่จะทำให้เสียเวลาไปมากกว่านี้ นอกจากนี้ … เขายังเป็นคนที่ช่วยชีวิตของเธอเอาไว้ ดังนั้นเธอจึงรีบเข้าไปในห้องอาบน้ำอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ได้ยินเสียงของซูไป๋พูดขึ้นมาเบา ๆ ก่อนที่เขาจะเปิดประตูออกและเห็นเจียหยิงที่กำลังนั่งยอง ๆ ซักเสื้อผ้าของเธออยู่ ทำให้ใบหน้าของเธอเปลี่ยนสีวูบวาบไปมา

ซูไป๋ไม่คิดว่าเจียหยิงจะอยู่ในท่าทางลักษณะนี้ เขาจึงรีบหันหน้าหนีและพูดขึ้นมาเบา ๆ ว่า "ผมมาจาก เฮลไฟร์คลับ ซึ่งคู่หูของผมเป็นคนบริหารที่นั่นอยู่ แต่ถึงจะพูดว่าเป็นคู่หูแต่จริง ๆ แล้วมันก็เป็นแค่การใช้ประโยชน์ซึ่งกันและกัน เขารู้ว่าผมสามารถตามหามนุษย์กลายพันธุ์ได้ และเป้าหมายในครั้งนี้ก็คือคุณ แต่ว่าผมจะไม่มอบคุณให้กับเขา และที่ผมตามหาคุณก็เพราะว่าผมรู้ความสามารถของคุณเป็นอย่างดี และความสามารถของคุณยังเป็นสิ่งที่สำคัญมากสำหรับผม เพราะว่าผมต้องการที่จะใช้ความสามารถของคุณในการทำวิจัยเกี่ยวกับเซรุ่มต่อต้านริ้วรอย แน่นอนว่า … ผมสามารถรับประกันความปลอดภัยของคุณได้ และในวันพรุ่งนี้เราจะเดินทางกลับไปที่นิวยอร์ก และผมจะพาคุณไปพบกับเขา และผมจะฆ่าคุณซะ!"

"หะ ... " เจียหยิงตกใจเป็นอย่างมาก

"คุณน่าจะรู้ความสามารถของตัวคุณเองใช่ไหม? คุณสามารถมีชีวิตอยู่ได้อย่างกับอมตะถึงแม้ว่าคุณจะตายคุณก็สามารถดูดซับพลังและฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้ ดังนั้นให้ผมฆ่าคุณให้ตายและทำให้เขาคิดว่าคุณไม่มีประโยชน์อีกต่อไป หลังจากนั้นผมจะนำตัวของคุณออกมาและหาสถานที่ปลอดภัยและเป็นความลับให้คุณอยู่ คุณอาจจะต้อง ‘ตาย’ ไปสักระยะหนึ่ง แต่มันก็ไม่นานจนเกินไปอย่างแน่นอน"

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ซูไป๋ก็หยุดไปพักหนึ่งก่อนที่จะพูดขึ้นมาต่อมา "และผมก็ขอรับประกันเลยว่าการวิจัยของผมจะไม่ทำให้เกิดอันตรายกับร่างกายและจิตใจของคุณอย่างแน่นอน ในขณะเดียวกันผมก็หวังว่าคุณจะเห็นด้วยกับผมด้วยความสมัครใจ แน่นอนว่าคุณสามารถปฏิเสธมันได้ แต่ผมก็ไม่ขอสัญญาว่าผมจะไม่ใช้วิธีไร้ยางอายแบบที่คุณเคยเจอมาก่อนหรือเปล่า เพราะยังไงผมก็ไม่ชอบที่จะทำอะไรแบบนั้นอยู่แล้ว!"

เจียหยิงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นและพูดขึ้นมาว่า "ฉันเห็นด้วย!"

"ตั้งแต่ที่ฉันพบว่าฉันมีความสามารถนี้ ฉันก็รู้สึกมาเสมอว่านี่คือโชคชะตาของฉัน และคุณก็เป็นคนที่ช่วยฉันเอาไว้ ไม่เพียงแต่ร่างกายของฉันแต่คุณยังช่วยเยียวยาจิตใจของฉันด้วย ดังนั้นฉันจะร่วมมือกับคุณ!"

"ดีมาก เพราะถ้าทำได้ผมก็ไม่อยากที่จะใช้วิธีแบบนั้นกับคุณ เพราะถึงยังไงเราก็เป็นเพื่อนร่วมชาติกัน อย่างไรก็ตามการวิจัยนี้สำคัญมากสำหรับผม และผมต้องการที่จะศึกษาความสามารถของคุณเพื่อให้คนรอบข้างของผมสามารถอยู่กับผมไปได้ตลอดตราบชั่วนิจนิรันดร์!"

"การมีชีวิตนิรันดร์เป็นเรื่องที่ดี แต่การอยู่เพียงคนเดียว ... ก็ไม่ใช่เรื่องที่ดีเสมอไป"

โปรดติดตามตอนต่อไป …