ตอนที่ 45 ดูเหมือนว่าจะไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้ว! [ฟรี]

ตอนที่ 45

ดูเหมือนว่าจะไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้ว!

"ไม่ต้องกลัวผมมาที่นี่เพื่อช่วยคุณ คุณแค่รออยู่เฉย ๆ ก็พอ"

ซูไป๋พูดขึ้นมาอย่างเรียบเฉยพร้อมกับหันไปยิ้มให้เจียหยิงโดยไม่สนใจปืนนับไม่ถ้วนที่เล็งมายังเขาอยู่เลยแม้แต่น้อย

"ช่วยฉัน? คุณเป็นคนจีน? คุณก็มาจากประเทศจีนเหมือนกับฉันอย่างงั้นหรอ?" เจียหยิงที่ถูกจับตัวอยู่พูดขึ้นมา "มีคนต้องการช่วยฉันจริง ๆ อย่างงั้นหรอ? หรือว่าพระเจ้าจะได้ยินคำอธิฐานของฉัน? แต่ว่า ... ฉันไม่ยากให้คุณเป็นอันตราย" เมื่อเห็นซูไป๋ยืนอยู่เพียงคนเดียวและรายล้อมไปด้วยปืนมากมาย เจียหยิงก็รู้สึกว่าเธอไม่เกรงกลัวอะไรอีกต่อไปแล้ว "ขอบคุณพระเจ้าที่ช่วยส่งคนดี ๆ มาให้ ถึงแม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร แต่คุณควรรีบหนีไปให้เร็วที่สุด คุณไม่สามารถช่วยฉันได้ด้วยตัวเองเพียงคนเดียว และถ้าเกิดว่าคุณยังดึงดันต่อไปก็มีแต่จะตายเปล่าเท่านั้น ฉันจะจดจำคุณเอาไว้และตอบแทนให้คุณถ้าเกิดว่ามันมีโลกหลังความตาย!"

"คุณไม่จำเป็นต้องรอให้ตายก่อนถึงจะตอบแทนผมได้!" ซูไป๋พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

"กำลังพูดบ้าอะไรกันอยู่? นี่คือการสมรู้ร่วมคิด? ไอ้เวรเอ้ย! ยิง ... ยิงเขา ... ฆ่าเขาซะ!!" เจ้าหน้าที่ทางการตะโกนขึ้นมาด้วยความโกรธและสั่งให้ทหารภายใต้ผู้บังคับบัญชาของเขาเตรียมพร้อมลั่นไก

"วิ่งเร็ว!" เจียหยิงตะโกนขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนก

ซูไป๋มองไปรอบ ๆ ด้วยความเยาะเย้ยที่มุมปากของเขา "ฆ่าฉัน? ดูเหมือนว่ามันจะไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้ว!"

พวกทหารเข้าใจในประโยคแรกของซูไป๋เพียงเท่านั้น แต่พวกเขาไม่เข้าใจว่าความหมายของประโยคหลังที่ว่า ‘ดูเหมือนว่าจะไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้ว’ คืออะไรกันแน่?

ซูไป๋ยื่นมืออกไปด้านหน้า

ทันใดนั้นเหรียญก็พุ่งทะลุผ่านร่างของทหารเหล่านี้ไปอย่างรวดเร็ว

ในขณะเดียวกันพวกทหารก็เริ่มล้มลงกับพื้นพร้อมกับคราบเลือดปรากฏขึ้นบนหน้าผากของทุกคนเช่นเดียวกับทหารที่เพิ่งตายไปก่อนหน้า ทันใดนั้นเหรียญก็หยุดนิ่งอยู่กลางอากาศก่อนที่มันจะค่อย ๆ หมุนกลับมาและลอยมาอยู่ข้าง ๆ ซูไป๋ ซึ่งซูไป๋ก็เดินไปประชันหน้ากับเจ้าหน้าที่ทางการคนนั้นต่อหน้าต่อตา

เมื่อเห็นว่าพวกทหารถูกฆ่าตายอย่างแปลกประหลาดและเหรียญที่กำลังลอยอยู่กลางอากาศพร้อมกับหยดเลือดที่กำลังหยดลงพื้น บรรยากาศโดยรอบก็เต็มไปด้วยความเงียบงัน ซึ่งใบหน้าของเจ้าที่ทางการคนนั้นก็เต็มไปด้วยความตกใจ

"คุณ ... คุณไม่ใช่มนุษย์ คุณเป็นปีศาจ ... ปีศาจในคาบมนุษย์ ... คุณเป็นปีศาจของพวกนาซี คุณ ... " เจ้าหน้าที่ทางการมองไปที่ซูไป๋ด้วยความหวาดกลัวและความสยดสยอง ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าปืนบนมือของเขามันค่อย ๆ ขยับออกจากหัวของเจียหยิง และเลื่อนขึ้นไปเล็งที่หัวของเขาเอง

"ไม่ ... ไม่!!!!" เจ้าหน้าที่ทางการตะโกนขึ้นมาด้วยความหวาดกลัวและรีบปล่อยปืนบนมือทิ้งทันที

ซึ่งปืนไม่ได้หล่นลงพื้น แต่มันดันลอยอยู่กลางอากาศอย่างน่าแปลกประหลาดพร้อมกับปากกระบอกปืนที่ค่อย ๆ หันเล็งไปที่หัวของเจ้าหน้าที่ทางการคนนั้น

เจ้าหน้าที่ทางการหวาดกลัวอย่างสมบูรณ์ร่างกายของเขาแข็งทื่อไปหมดพร้อมกับเหงื่อเย็น ๆ ที่กำลังไหลรินลงมาจากบริเวณหน้าผากของเขา

ซูไป๋ดีดนิ้วของเขาเบา ๆ ทันใดนั้นเหรียญก็ลอยเข้าไปคลอเคลียกับร่างกายของเจ้าหน้าคนนั้นมันค่อย ๆ เลื่อนไปตามร่างกายอย่างช้า ๆ การกระทำเช่นนั้นมันทำให้นึกถึงฉากการตายของพวกทหารปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง เหรียญอันนี้มันคือเคียวแห่งความตาย! ทันใดนั้นขาของเขาก็เริ่มสั่นด้วยความกลัวพร้อมกับกลิ่นปัสสาวะที่เริ่มฟุ้งกระจายออกมา

ซูไป๋ขมวดคิ้วขึ้นมาทันทีก่อนที่เขาจะเอามือปิดจมูกของเขาเอาไว้พร้อมกับก้าวถอยหลัง กลิ่นปัสสาวะพวกนี้มันน่าจะขยะแขยงมาก!

เขารีบหยิบเหรียญกลับมาด้วยความขยะแขยงพร้อมกับเช็คเลือดออกไปให้หมด ทันใดนั้นซูไป๋ก็ดีดนิ้วขึ้นมาอีกครั้ง

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นพร้อมกับเลือดที่สาดกระเซ็นออกมาจากร่างของเจ้าหน้าที่ทางการ ก่อนที่ร่างของเขาจะค่อย ๆ ล้มลงกับพื้น

"อ๊า ... !!"

มีเสียงของชาวบ้านคนหนึ่งตะโกนขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว ก่อนที่ฝูงชนจะแตกกระเจิงไปคนละทิศละทาง

"เรเวน"

ซูไป๋ตะโกนขึ้นมาและเมื่อเขาหันไปมองเรเวนและเห็นว่าเธอยังคงสงบในสถานการณ์แบบนี้เขาก็หันไปสั่งกับเธอว่า "ใครขยับ ... ฆ่าทันที!!"

ด้วยความพูดของซูไป๋ ชาวบ้านที่เริ่มหนีไปคนละทิศคนละทางก็ไม่มีใครกล้าเคลื่อนไหวอีกต่อไป

ซูไป๋มองไปที่ชาวบ้านพวกนั้นด้วยสายตาเยาะเย้ย ไม่แปลกใจเลยที่พวกเขาไม่กล้าช่วยคนอื่น เพราะพวกเขามีความกล้าหาญเพียงแค่นี้เอง!

ซูไป๋หันหน้าไปมองยังเจียหยิงที่ยังคงงุนงงอยู่เล็กน้อย ก่อนที่ซูไป๋จะพูดขึ้นมาว่า "ผมไม่ต้องการที่จะอยู่ที่นี่อีกต่อไป คุณจะไปกับผมไหม?"

ไม่ต้องถามให้วุ่นวายว่าจะพาเธอไปที่ไหน หรือว่าซูไป๋เป็นใคร เจียหยิงรีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว

"ไปกันเถอะ!" ซูไป๋พูดขึ้นก่อนที่จะหันหลังเดินจากไป พร้อมกับเจียหยิงที่เดินตามหลังมา ส่วนเรเวนก็ตามมาหลังจากนั้นไม่นานมากนัก

"คุณชาย คุณต้องการให้ผม ... " คนรับใช้ถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาพร้อมกับทำท่าทางปาดคอ

"ไม่จำเป็น เพราะแค่นี้มือของฉันก็สกปรกมากพอแล้ว" ซูไป๋พูดขึ้น

"แต่หลังจากเจ้าหน้าที่พวกนั้นเสียชีวิต และชาวบ้านพวกนั้นก็เห็นหน้าตาและความสามารถของคุณชาย ถ้าหากปล่อยไว้ผมเกรงว่าจะเกิดปัญหาตามมาที่หลังได้"

"ไม่เป็นไร เพราะว่าเราจะจากไปกันทันที และนอกจากนี้กองทัพโซเวียตยังไม่มีความกล้ามากพอที่จะตามหาบุคคลสำคัญของกองทัพพันธมิตร ทำให้พวกเขาไม่รู้ว่าเรามาจากไหน และไม่สามารถทำอะไรเราได้ ส่วนชาวบ้านพวกนั้น ... ก็น่าจะไม่รอดเช่นกัน" ซูไป๋พูดขึ้นมาอย่างเย็นชา

ทันใดนั้นคนรับใช้ก็เข้าใจและไม่ถามอะไรอีกต่อไป

พวกเขาเดินกลับมาขึ้นรถและขับออกไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากผ่านไปได้ประมาณครึ่งวันก็มีทหารมายังหมู่บ้านแห่งนี้เพื่อสอบถามและตรวจสอบสถานการณ์ ซึ่งชาวบ้านเหล่านี้ก็ได้บอกข้อมูลของซูไป๋ไปทั้งหมดที่พวกเขารู้ ทำให้กองทัพโซเวียตกระจายกำลังค้นหาบริเวณโดยรอบทั้งหมด แต่หลังจากผ่านไปได้สามวันพวกเขาก็ไม่พบอะไรเลย ในที่สุดพวกทหารก็จัดการฆ่าชาวบ้านทุกคนในหมู่บ้านแห่งนี้ ด้านหนึ่งก็เพื่อบรรเทาความโกรธและเซ่นไหว้วิญญาณของทหารที่ต้องตายไป ส่วนอีกด้านหนึ่งมันก็เป็นเพราะว่ามันง่ายต่อการอธิบายให้โลกภายนอกรับรู้โดยอ้างว่าชาวบ้านเหล่านี้ได้ฆ่าทหารและเจ้าหน้าที่ทางการของโซเวียต

สำหรับบาดแผลที่ปรากฏอยู่บนหน้าผากและแปลกประหลาดแบบนี้ก็ไม่มีใครรู้ว่ามันเป็นไปได้ยังไง

ในขณะเดียวกันทางด้านของซูไป๋การขับรถบนถนนที่ไม่ค่อยดีแบบนี้มันทำให้รถของเขาแก่วงไปมา ก่อนที่ซูไป๋จะเหลือบมองเจียหยิงที่กำลังประหม่าพร้อมกับพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มว่า "ผมชื่อ ซูไป๋ และที่ผมเดินทางมาที่นี่ก็เพราะคุณ!"

โปรดติดตามตอนต่อไป …