ตอนที่ 43 เธอยังเด็กยังไม่เข้าใจมันหรอก [ฟรี]

ตอนที่ 43

เธอยังเด็กยังไม่เข้าใจมันหรอก

เขาสั่งให้เรเวนไปอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อย ส่วนซูไป๋ก็หยิบแผนที่ออสเตเรียที่คนรับใช้เตรียมเอาไว้ให้ขึ้นมาดูและจ้องมองไปที่มัน แผนที่นี้มีความพิเศษบางอย่างอยู่ มันระบุกองกำลังของพันธมิตรและโซเวียตเอาไว้อย่างชัดเจน และด้วยแผนที่อันนี้การที่จะตามหาใครสักคนมันจะช่วยอำนวยความสะดวกเป็นอย่างมากและหลีกเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็นไปได้

หลังจากเรเวนอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ซูไป๋ก็พับเก็บแผนที่และเข้าไปอาบน้ำต่อ

หลังจากผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมงเมื่อซูไป๋ทำอะไรเสร็จเรียบร้อยแล้วไฟในห้องก็ถูกดับลง

ซูไป๋ยกผ้าห่มขึ้นมาห่มและหลับตาลงเพื่อเตรียมตัวพักผ่อนออมแรงเอาไว้สำหรับการเดินทางตามหาเจียหยิงในวันพรุ่งนี้ แต่ในทันทีที่เขานอนลงบนเตียงเขาก็รู้สึกได้ว่าเรเวนขยับเข้ามาใกล้ตัวของเขา ซึ่งในตอนแรกเขาไม่ได้จริงจังอะไรมากนักเพราะยังไงเรเวนก็ยังเป็นเพียงแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ และเคยนอนด้วยกันมาก่อนแล้ว แต่หลังจากนั้นไม่นานเขาก็พบว่ามันมีอะไรบางอย่างผิดปกติ

ขนาดตัวของเธอมันแปลกไป

เมื่อเขาหันไปมองทางเรเวนซูไป๋ก็รู้สึกงุนงงเล็กน้อย "ทำไมเธอถึงเปลี่ยนร่างเป็นดอตตี้ล่ะ?"

"ฉัน ... ฉันเห็นว่าคุณชอบนอนกับดอตตี้บ่อย ๆ ใช่ไหม ... แต่ว่าคุณไม่ชอบนอนกับฉันอย่างงั้นหรอ? ดังนั้นฉันจึงกลายร่างเป็นเธอเพื่อที่คุณจะได้นอนกับฉัน?" เรเวนพูดอธิบายขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"เมื่อไหร่ที่ฉันบอกว่าไม่ชอบนอนกับเธอ?" ซูไป๋ถามขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ

"ถ้าเป็นดอตตี้คุณคงจะไม่ถามเรื่องห้องขึ้นมาแบบนั้น" เรเวนพูดขึ้น

ซูไป๋ส่ายหัวเล็กน้อยพร้อมกับอาการพูดไม่ออก "เธอเป็นเด็กฉลาด แต่เธอก็ยังไม่เข้าใจบางอย่างเพราะว่าตอนนี้เธอยังเด็กเกินไป เปลี่ยนร่างกลับไปเป็นตัวเธอเองเถอะ ฉันชอบนอนกับเธอโอเคไหม?"

"จริงหรอ?"

"จริง ๆ"

เรเวนเปลี่ยนร่างกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกครั้งพร้อมกับจับแขนของซูไป๋เอาไว้และปากที่อมยิ้มเล็กน้อย

ไม่มีอะไรเกิดต่อในคืนนั้น เช้าวันรุ่งขึ้นเรเวนตื่นขึ้นมาแต่เช้าเพื่อช่วยซูไป๋ทำอาหารเช้าและเปลี่ยนเสื้อผ้า เธอทำสิ่งต่าง ๆ ด้วยความสนุกสนานและความน่ารักน่าชัง ทุกคนที่มองเห็นเธอในตอนนี้จะต้องตกหลุมรักอย่างแน่นอนไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง ซึ่งซูไป๋ก็ไม่มีข้อยกเว้น

ในตอนแรกเขาไม่ได้วางแผนเอาไว้ว่าจะให้เรเวนเป็นคนรับใช้ เพราะโดยปกติแล้วเธอไม่จำเป็นที่จะต้องทำเรื่องพวกนี้เลย แต่เมื่อมองไปที่หน้าตาสนุกสนานของเรเวน ถ้าเขาปฏิเสธผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แบบนี้มันคงจะทำร้ายจิตใจของเธออย่างมาก และจะต้องรู้ก่อนว่าเรเวนอยู่ตัวคนเดียวมาตั้งแต่อายุยังน้อย ทำให้เธอเจออะไรต่าง ๆ มากมายทำให้จิตใจของเธอค่อนข้างอ่อนแอ

หลังจากออกมาจากห้องซูไป๋ก็สั่งให้คนรับใช้ออกไปสืบข้อมูลเกี่ยวกับชาวจีนทั้งหมดที่อาศัยอยู่ในออสเตเรีย

เนื่องจากสถานที่มันมีขนาดใหญ่ ดังนั้นเขาจึงต้องทำแบบนี้เพื่อให้ระยะการค้นหามันแคบลง

หลังจากผ่านไปไม่นานคนรับใช้ก็กลับมาพร้อมกับชี้สามจุดลงบนแผนที่

ที่นี่คือสถานที่ที่บุคคลภายนอกที่ไม่ใช่คนของออสเตเรียมาอาศัยอยู่ร่วมกัน มันเป็นชุมชนที่เต็มไปด้วยการแข่งขัน ถ้าหากต้องการที่จะหาคนที่มาจากประเทศจีนที่นี่ค่อนข้างที่จะหาได้ง่ายมากกว่า เพราะในพื้นที่อื่น ๆ มีคนที่มาจากประเทศจีนน้อยมาก ๆ นอกจากนี้คนรับใช้ไม่ใช่แค่หาข้อมูลมาเท่านั้น แต่เขายังเตรียมรถเอาไว้ให้อีกด้วย ถ้าเกิดว่าคนรับใช้คนนี้ไม่ใช่คนของชอว์เขาคงจะเอามาเป็นลูกน้องของเขาไปแล้วเพื่อที่จะช่วยเขาจัดการเรื่องต่าง ๆ

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ซูไป๋ก็รู้สึกอิจฉาฮาวเวิร์ดเล็กน้อย เพราะพ่อบ้านอย่างจาร์วิสนั้นหาได้ยากจริง ๆ

หลังจากนั้นไม่นานรถก็ขับออกไป โดยที่ซูไป๋และเรเวนนั่งอยู่ด้านหลังกำลังชื่นชมสภาพแวดล้อมโดยรอบอยู่ สถานที่แห่งนี้เป็นของกองทัพสัมพันธมิตร เขามองเห็นทหารของหลายประเทศมากมายระหว่างทาง ถึงแม้ว่าทัศนคติของทหารพวกนี้จะไม่เลว แต่ดูเหมือนว่าชาวบ้านจะดูหวาดกลัวพวกเขามาก ซึ่งชอว์ก็น่าจะมีเส้นสายกับสัมพันธมิตรทำให้กลุ่มของเขาสามารถผ่านไปได้อย่างง่ายดายโดยไม่มีใครหยุด และไม่นานพวกเขาก็มาถึงสถานที่แห่งแรก

สถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่ค่อนข้างห่างไกล เป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ทรุดโทรดใกล้พัง และเมื่อเขาขับรถเข้าไปด้านในหมู่บ้านคนในหมู่บ้านก็ดูหวาดกลัวและตื่นตระหนักเป็นอย่างมาก แต่พวกเขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้

หลังจากขับไปข้างในได้สักระยะรถก็จอด ก่อนที่ซูไป๋และเรเวนจะก้าวลงมาจากรถ ซูไป๋มองสำรวจไปรอบ ๆ ก่อนที่จะพบกับชายวัยกลางคนที่มีผิวสีเหลืองแทนที่ดูเหมือนคนเอเชีย "ผมกำลังตามหาผู้หญิงคนหนึ่งเธอชื่อว่า เจียหยิง เธออยู่ที่นี่ไหม?"

เขาพูดออกมาเป็นภาษาจีน

แต่ดูเหมือนว่าชายวัยกลางคนคนนั้นจะไม่เข้าใจ

"คุณไม่ได้มาจากประเทศจีนอย่างงั้นหรอ?" ซูไป๋ถามขึ้นมาเป็นภาษาอังกฤษแทน

ชายวัยกลางคนคนนั้นดูเหมือนว่าจะเข้าใจมัน ก่อนที่เขาหนวดขมับเล็กน้อยพร้อมกับพูดขึ้นมาว่า "ไม่ ฉัน ... ฉันเป็นคนญี่ปุ่น"

ซูไป๋หันหลังเดินกลับไปที่รถก่อนที่จะหันไปพูดกับคนรับใช้ว่า "ไปบอกพวกเขาว่าฉันกำลังตามหาผู้หญิงคนหนึ่งเธอชื่อว่า เจียหยิง เป็นคนจากประเทศจีน"

"ได้ครับ!"

คนรับใช้พยักหน้าเล็กน้อย และออกไปจัดการตามที่สั่ง

ซึ่งวิธีการนั้นก็ง่ายมากแทนที่จะถามทีละคนและอธิบาย แต่ให้รวมทุกคนมาอยู่ด้วยกันและถามทีเดียวจะได้ไม่เป็นการเสียเวลา อย่างไรก็ตามเขาไม่จำเป็นที่จะต้องทำแบบนี้ เพราะซูไป๋รู้ว่าที่นี่ไม่มีคนที่เขากำลังตามหา!

"ให้เงินพวกเขาเล็กน้อยเพื่อเป็นค่าเสียเวลา เอาล่ะไปกันเถอะ!"

ซูไป๋พูดสั่งขึ้นมา ถึงแม้ว่าคนรับใช้จะรู้สึกว่ามันไม่จำเป็นที่จะต้องให้เงินกับชาวบ้านพวกนี้ แต่เขาก็ยังคงทำตามที่ซูไป๋สั่งโดยทิ้งเงินเอาไว้จำนวนหนึ่ง

ถึงแม้ว่าพวกชาวบ้านจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พวกเขาก็รู้สึกขอบคุณซูไป๋เป็นอย่างมาก

ชาวต่างชาติที่อาศัยอยู่ที่นี่ล้วนมีชีวิตที่ยากลำบากมาก พวกเขาไม่เคยพบคนที่ใจดีแบบนี้มาก่อน ชาวบ้านหลายคนได้ถามชื่อของซูไป๋กับคนรับใช้เพื่อต้องการรู้ชื่อผู้มีพระคุณของพวกเขา และเมื่อเห็นว่าซูไป๋ไม่ได้ว่าอะไรคนรับใช้ก็บอกชื่อให้กับชาวบ้านไป

หลังจากเสียเวลาไปสักพักหนึ่งเขาก็ขึ้นรถและออกเดินทางอีกครั้งไปยังสถานที่ที่สองและทำเช่นเดียวกัน แต่น่าเสียดายที่เขาก็ยังไม่เจอ วันเวลาผ่านไปอย่างไม่รู้ตัว และสถานที่ที่สามก็อยู่ในการปกครองของกองทัพโซเวียตและเวลาในตอนนี้ก็เริ่มมืดแล้วมันจึงไม่ค่อยสะดวกมากนัก พวกเขาจึงหาที่พักอาศัยในคืนนี้กันก่อนและค่อยออกตามหาอีกทีในวันพรุ่งนี้!

โปรดติดตามตอนต่อไป …