ตอนที่ 41 มนุษย์กลายพันธุ์ และ อินฮิวแมน [ฟรี]

ตอนที่ 41

มนุษย์กลายพันธุ์ และ อินฮิวแมน

แน่นอนว่าเพ็กกี้รู้จักนิสัยของผู้อำนวยการดอลลี่เป็นอย่างดีและยังไม่มีใครในหน่วยที่ไว้ใจเธออย่างเต็มที่ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็คนจับคนที่ขโมยระเบิดโมเลกุลและเป็นคนที่หาเขาเจอ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้เป็นคนสอบสวน แต่อย่างน้อยก็ให้เธอเป็นผู้ช่วยก็ได้!

"ดูเหมือนว่าคุณจะยังมีหนทางอีกยาวไกลที่จะทำให้พวกเขายอมรับในตัวคุณ ว่าแต่คุณต้องการให้ผมช่วยไหม?" ซูไป๋พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

"คุณจะช่วยฉันอย่างไร?" เพ็กกี้มองไปที่ซูไป๋ด้วยความสงสัย แต่ทันใดนั้นเธอก็เห็นว่าซูไป๋หยิบกุญแจอะไรบางอย่างขึ้นมาถือเอาไว้บนมือ

"นี่คือกุญแจโรงแรมที่นักฆ่าอยู่? คุณหามันเจอได้ยังไง ทำไมฉันถึงมองไม่เห็น" เพ็กกี้พูดขึ้นมาด้วยความแปลกใจ ตอนที่ซูไป๋เดินไปที่หลังรถบรรทุกและเปิดดูระเบิดโมเลกุลที่อยู่ข้างใน เขาในตอนนั้นไม่ได้ทำอะไรนอกเหนือจากนั้นเลย และนักฆ่าคนนั้นคงจะไม่ลืมทิ้งกุญแจเอาไว้ในรถอย่างแน่นอน? ดังนั้นเพ็กกี้จึงสงสัยว่าซูไป๋ไปเอากุญแจดอกนี้มาจากไหนกันแน่

เนื่องจากนักฆ่าคนนั้นขโมยรถและขับออกไปทันที เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ว่างแผนเอาไว้ก่อน ทำให้เขาไม่มีเวลาในการที่จะเตรียมตัวและตรวจสอบให้ละเอียด

"ไปกันเถอะ ไม่แน่เราอาจจะได้อะไรบางอย่าง" ซูไป๋ควงกุญแจบนมือเล็กน้อยก่อนที่จะเดินขึ้นไปบนรถ

หลังจากผ่านไปไม่นานพวกเขาทั้งสองคนก็ปรากฏตัวขึ้นที่โรงแรมพร้อมกับมุ่งหน้าไปที่ห้องบริเวณชั้นบน

พวกเขาไขประตูและเปิดเข้าไปข้างใน บริเวณด้านในข้าวของเก็บเป็นระเบียบเรียบร้อย แต่นี่ก็อาจจะเป็นแค่ฉากบังหน้าเฉย ๆ

เพ็กกี้ลูบคลำไปรอบ ๆ ก่อนที่จะถามขึ้นมาด้วยความลังเลว่า "ก่อนหน้านี้ ... "

"มันคือความสามารถพิเศษของผม" ซูไป๋รู้ว่าเพ็กกี้ต้องการจะถามอะไร และเขาก็ไม่ได้ต้องการปิดบังมันจากเธอ

"นอกจากมนุษย์ปกติบนโลกใบนี้แล้ว มันยังมีมนุษย์ที่พิเศษกว่าคนอื่นอยู่ด้วย ซึ่งเรื่องพวกนี้มันเกี่ยวกับปัญหาทางพันธุกรรม มนุษย์ที่พิเศษพวกนี้จะถูกเรียกว่า มนุษย์กลายพันธุ์ เมื่อยีนกลายพันธุ์ในร่างกายของพวกเขาถูกปลุกให้ตื่นขึ้นพวกเขาจะมีความสามารถพิเศษบางอย่างปรากฏขึ้นมา และมนุษย์กลายพันธุ์ที่เก่าแก่ที่สุดก็เกิดในราชวงศ์แรกของอียิปต์ และเขายังเป็นมนุษย์กลายพันธุ์คนแรกในประวัติศาสตร์อีกด้วย" ซูไป๋พูดขึ้น

"มนุษย์กลายพันธุ์ … ดังนั้นคุณก็เป็นมนุษย์กลายพันธุ์ด้วยอย่างงั้นหรอ?" เพ็กกี้ถามขึ้น "ไม่แปลกใจเลยที่ครั้งนั้นคุณหลบหนีออกมาจากฐานทัพของไฮดราได้"

"มนุษย์กลายพันธุ์บางคนจะมีความสามารถเพียงแค่อย่างเดียว และบางคนก็มีความสามารถสองอย่างหรือมากกว่านั้น และความสามารถของผม ... สามารถเพิ่มขึ้นได้เรื่อย ๆ แต่ถึงอย่างนั้นสถานการณ์ของผมมันค่อนข้างจะพิเศษดังนั้นผมจึงไม่แน่ใจว่าผมเป็นมนุษย์กลายพันธุ์หรือเปล่า" ซูไป๋พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

ซูไป๋ไม่รู้จริง ๆ ว่าเขาเป็นมนุษย์กลายพันธุ์หรือไม่ เนื่องจากมนุษย์กลายพันธุ์จะมียีนกลายพันธุ์อยู่ในร่างกาย แต่ซูไป๋ไม่รู้ว่าเขามีมันหรือเปล่า ซึ่งเขาก็ไม่ได้สนใจมันมากนักและค่อยหาโอกาสภายหลังตรวจสอบก็ยังไม่สาย

เพ็กกี้หยุดคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะพูดขึ้นมาว่า "ฉันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เพราะดูเหมือนว่าฉันจะเคยเห็นมนุษย์กลายพันธุ์มาก่อน"

"คุณเคยเจอพวกเขามาก่อน?" ซูไป๋ถามขึ้นก่อนที่จะพูดต่อว่า "ผู้ชายที่ไม่ค่อยสูงมากนักแต่เขามีร่างกายอันแข็งแกร่ง และไว้หนวดเคราใช่หรือเปล่า? และเขาก็เข้าร่วมกับหน่วยคอมมานโดคำรามด้วยใช่ไหม?"

"ไม่ ... ถึงแม้ว่าหน่วยคอมมานโดคำรามจะเปิดรับสมัครสมาชิกใหม่อยู่ แต่ก็ไม่มีใครที่มีรูปร่างอย่างที่คุณบอก" เพ็กกี้ส่ายหัวด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

ไม่ใช่อย่างงั้นหรอ? ถ้าอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้พูดถึงวูล์ฟเวอรีน!

ซูไป๋จำได้ว่าในการ์ตูนวูล์ฟเวอรีนได้เข้าร่วมกับหน่วยคอมมานโดคำรามด้วย แต่ว่า ... นี่น่าจะเป็นจักรวาลในภาพยนตร์ ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องปกติที่ไม่เจอเขา

"ถึงแม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงใคร แต่เรื่องนี้มันก็มีส่วนเกี่ยวกับข้องหน่วยคอมมานโดคำรามเช่นกัน เพราะหลังจากที่เรดสกัลล์และกัปตันอเมริกาหายไปตัวไปพวกนาซีก็ล่าถอยอย่างต่อเนื่อง และในตอนนั้นฉันก็ได้เอาหน่วยคอมมานโดคำรามไล่ล่าจับกุมเจ้าหน้าที่คนสำคัญของกองทัพนาซีในออสเตรียเขาชื่อว่า ไวท์ ฮอลล์  และดูเหมือนว่าเขาจะทำการทดลองบางอย่างในเวลานั้น มันมีอะไรบางอย่างที่เป็นแท่ง ๆ แหลมซึ่งลึกลับและดูชั่วร้ายเป็นอย่างมาก ถ้าคุณสัมผัสมันคุณจะตายทันที ต่อมาสิ่งต่าง ๆ ก็ถูกเก็บเป็นความลับและส่งต่อให้หน่วยที่ก่อตั้งขึ้นมาเป็นพิเศษ นอกจากสมาชิกของกองทัพนาซีและยังมีคนธรรมดาบางคนอีกด้วย ฉันจำได้ว่าหนึ่งในนั้นคือผู้หญิงคนหนึ่งที่มาจากประเทศจีน เธอถูกขังแยกเดียวและถูกปล่อยตัวออกมาหลังจากนั้นไม่นาน"

"ตอนที่คุณพูดถึงมนุษย์กลายพันธุ์ฉันก็นึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้และเธอก็อาจจะเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ด้วยเช่นกัน ดังนั้นเธอจึงถูกจับมาทำวิจัยและขังเอาไว้โดยพวกนาซี" เพ็กกี้พูดสิ่งที่นึกออกให้ซูไป๋ฟัง

ซูไป๋ส่ายหัวเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า "เธอไม่ใช่มนุษย์กลายพันธุ์! และในโลกใบนี้ก็ไม่ได้มีแค่มนุษย์กลายพันธุ์ที่มีความสามารถพิเศษหรือยีนพิเศษ แต่มันยังมีมนุษย์ต่างดาวชนิดหนึ่งที่เรียกว่า อินฮิวแมน อีกด้วย"

"มนุษย์กลายพันธุ์ มนุษย์ต่างดาว ... ถ้าคุณไม่เล่าเรื่องราวโดยละเอียดให้ฉันฟัง ฉันคงคิดว่าคุณคงมีปัญหาทางสมอง" เพ็กกี้พูดขึ้นมาอย่างช้า ๆ ทันใดนั้นเพ็กกี้ก็สัมผัสอะไรบางอย่างได้แถว ๆ เก้าอี้ เธอหยิบมีดออกมาจากกระเป๋าเสื้อของเธอ และเอามีดเจาะเก้าอี้ให้เป็นรู บริเวณด้านในมีหนังสือเดินทางและตั๋วเครื่องบินจากหลายประเทศซ่อนเอาไว้ในฟองน้ำอีกชั้นหนึ่ง

"เจอแล้ว!" เพ็กกี้พูดขึ้น

"ที่นี่มีเครื่องวิทยุสื่อสารด้วย มันอาจจะมีเบาะแสอะไรบางอย่างก็ได้" ซูไป๋ชี้ไปที่เครื่องวิทยุสื่อสารที่วางอยู่บนโต๊ะ ที่เขาสามารถสังเกตเห็นมันได้ในทันทีหลังจากเข้ามาในห้อง

"ฉันต้องเอาของพวกนี้กลับไปที่สำนักงาน เพื่อหาข้อมูลเกี่ยวกับชายคนนี้!" เพ็กกี้พูดขึ้น

"ผมจะไปส่งคุณที่นั่นเอง!"

โปรดติดตามตอนต่อไป …