ตอนที่ 39 ระวังถนนเป็นหลุม! [ฟรี]

ตอนที่ 39

ระวังถนนเป็นหลุม!

ซูไป๋สามารถคาดเดาผลลัพธ์ในเรื่องนี้ได้มานานแล้ว เพราะการเลือกปฏิบัติทางเชื้อชาติและทางเพศเป็นลักษณะของคนยุคนี้ ถึงแม้ว่าเพ็กกี้จะพบระเบิดโมเลกุลและป้องกันไม่ให้สิ่งนี้ออกนอกประเทศและส่งผลกระทบขึ้นมา แต่มันก็ไม่มีได้มีประโยชน์อะไรเลยถ้าเกิดว่าไม่มีสูตรโมเลกุล สำหรับเรื่องของฮาวเวิร์ด? การเจอระเบิดโมเลกุลเหล่านี้มันไม่ได้ช่วยคลายข้อสงสัยหรือพิสูจน์ว่าฮาวเวิร์ดไม่ได้เป็นคนทรยศได้เลย

ดังนั้นมันจึงไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับฮาวเวิร์ด

ซึ่งเพ็กกี้ก็ไม่ได้พูดเกี่ยวกับเรื่องของลิเวียธาน และมันก็ยังไม่สายเกินไปที่จะรายงานข้อมูลนี้กับ SSR แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ไม่น่าจะจริงมากนักถ้าเกิดว่าไม่มีหลักฐาน

ซูไป๋ยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยพร้อมกับความรู้สึกโล่งใจและในขณะที่พวกเขากำลังจะพูดคุยกันต่อ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากทางด้านหลังและเมื่อหันหลังกลับไปมองก็พบเข้ากับคนที่ไม่ค่อยจะสมประกอบสักเท่าไหร่?

"เพื่อนร่วมงานของคุณ?"

"แดเนียล?"

เพ็กกี้หันกลับไปมองด้านหลังและพบเข้ากับแดเนียล เธอก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "แดเนียลเกิดอะไรขึ้นกับนาย?"

"เพ็กกี้รถบรรทุกถูกขโมยไป เราจะต้องรีบไปเอามันคืนมา" แดเนียลพูดขึ้นมาด้วยลมหายใจอันแผ่วเบา

"อะไรนะ!"

เพ็กกี้ร้องขึ้นมาด้วยความตกใจทันที

นั่นคือรถบรรทุกที่มีระเบิดโมเลกุล!

"ตั้งแต่เมื่อไหร่? เกิดขึ้นที่ไหน?" เพ็กกี้ถามขึ้นมาด้วยความร้อนรน

"ถ้าฉันเดาไม่ผิดมันน่าจะเกิดเมื่อกี้นี้ ส่วนสถานที่ ... ก็น่าจะตรงนั้น!"

ก่อนที่แดเนียลจะพูดอะไรออกมา ซูไป๋ก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาซะก่อนพร้อมกับชี้ไปที่ด้านข้างอย่างสบาย ๆ

รถบรรทุกวิ่งไปตามถนนด้วยความเร็วสูงพร้อมกับรถสองคันที่กำลังขับไล่ตามอย่างกระชั้นชิด

เพ็กกี้หันไปมองรอบ ๆ เพื่อพยายามวิธีหยุดรถบรรทุกคันนั้นเอาไว้พร้อมกับวิ่งไล่ตามไป

พวกเขาวิ่งไล่ตามไปได้ไม่ไกลก่อนที่จะหยุดลงและพูดคุยปรึกษากันเล็กน้อย ก่อนที่จะเดินไปยังด้านข้างของเฮลไฟร์คลับ ซูไป๋เหลือบมองเล็กน้อยก่อนที่เขาจะบังเอิญเห็นลูกค้าที่กำลังลงจากรถและเตรียมจะเอารถไปจอด ซูไป๋ก็เดินไปที่รถคันนั้นพร้อมกับแย่งกุญแจมาถือเอาไว้ในมือโดยตรง

"คุณเป็นใคร แล้วคุณจะเอากุญแจรถของฉันไป .... "

"คุณผู้ชายไม่ต้องกังวล เดี๋ยวทางสโมสรจะแก้ปัญหาและชดเชยค่าเสียหายให้กับคุณ" เมื่อเห็นว่าซูไป๋เป็นใครก็ไม่รู้จู่ ๆ มาแย่งกุญแจรถไป ทางพนักงานรับรถที่เห็นแบบนั้นก็รีบหันไปอธิบายให้กับชายคนนั้นฟังอย่างใจเย็น ส่วนซูไป๋ก็เดินไปที่นั่งฝั่งคนขับพร้อมกับขึ้นไปบนรถ "ขึ้นรถ!"

เพ็กกี้ที่ได้ยินเช่นนั้นถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะรีบเปิดประตูแล้วขึ้นไปบนรถ

แดเนียลที่กำลังเดินมาด้วยการพยุงตัวจากไม้เท้าและเตรียมที่จะขึ้นรถ แต่ทันใดนั้นรถก็สตาร์ทและขับออกไปอย่างรวดเร็ว

"เดี๋ยวก่อนฉันยังไม่ได้ขึ้น ... " แดเนียลตะโกนขึ้นมาด้วยความหดหู่ แต่ถึงอย่างนั้นรถก็ขับออกไปไกลแล้ว

ถึงแม้ว่าเพ็กกี้จะสังเกตเห็นแดเนียล แต่เธอก็ไม่มีเวลาที่จะสนใจ เธอจ้องมองไปที่รถคันข้างหน้า พร้อมกับหยิบปืนออกมาจากกระเป๋าของเธอ

แต่ถึงอย่างนั้นเพ็กกี้ก็ไม่กล้าที่จะยิงมั่วซั่ว เพราะว่ารถบรรทุกคันนั้นมันมีระเบิดโมเลกุลอยู่มากมายมหาศาล และถ้าเกิดว่ามันระเบิดขึ้นมาเมืองทั้งเมืองคงแหลกเป็นจุณ แต่ถึงอย่างนั้นคนในรถทั้งสองคันข้างหน้าก็ไม่ได้คิดเหมือนกับเพ็กกี้ พวกเขาพยายามยิงสกัดรถบรรทุกเอาไว้ให้ได้ ทำให้ซูไป๋รีบเร่งเครื่องแซกไปตรงกลางระหว่างรถสองคนนั้น

คนในรถมองดูด้วยความประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นเพ็กกี้และชายแปลกหน้า

แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ ซูไป๋ก็เร่งเครื่องแซกหน้าพวกเขาไปแล้ว

"รถบรรทุกคันนั้นกำลังมุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่มีคนหนาแน่นที่สุดบริเวณใจกลางเมือง เราต้องรีบหยุดเขาให้เร็วที่สุด!" เพ็กกี้พูดขึ้นมาพร้อมกับโน้มตัวออกไปนอกหน้าต่างรถพร้อมกับหยิบปืนขึ้นมาเล็งเป็นเวลานาน ก่อนที่เธอจะยอมแพ้ในที่สุด "ไม่มีช่องให้ยิงเลย คุณพยายามขับรถไปใกล้ ๆ แล้วส่งฉันขึ้นไปข้างบนนั้นได้ไหม?"

"ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอก คุณมาขับรถแทนผม" ซูไป๋พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

"ให้ฉันขับรถ?" เพ็กกี้ตกตะลึง เห็นได้ชัดว่าเวลานี้มันไม่เหมาะที่จะหยุดรถและเปลี่ยนที่นั่งกัน เมื่อจอดรถพวกเขาคงตามรถบรรทุกคันนั้นไม่ทันอย่างแน่นอน ดังนั้นจึงทำได้เพียง ... เพ็กกี้ยกกระโปรงของเธอขึ้นเล็กน้อยก่อนที่จะเหยียดขาไปทางซูไป๋

ด้วยขาที่เรียวยาวของเพ็กกี้ที่คร่อมขาของซูไป๋เอาไว้ ทำให้ซูไป๋เหลือบมองมันเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะเห็นเพ็กกี้เอามือดันหลังคารถเอาไว้เพื่อขยับตัวและนั่งลงบนตักของซูไป๋อย่างกะทันหัน

รถคลาสสิกประเภทนี้มีพื้นที่ภายในรถค่อนข้างน้อย ทำให้การเคลื่อนไหวของเพ็กกี้เป็นได้อย่างยากลำบาก ซูไป๋เอนหน้าไปด้านข้างเพื่อมองไปยังถนนด้านหน้า ส่วนเพ็กกี้ก็เริ่มขยับตัวให้ซูไป๋ย้ายไปอีกฝั่ง

"ระวังตัวด้วย เอาล่ะ! คุณค่อย ๆ ปล่อยพวงมาลัยอย่างช้า ๆ" เพ็กกี้เริ่มขยับตัวพร้อมกับหันไปพูดกับซูไป๋

ในขณะที่ซูไป๋กำลังจะปล่อยมือจากพวงมาลัย ทันใดนั้นรถก็เหมือนชนเข้ากับอะไรบางอย่าง การชนอย่างกะทันหันทำให้เพ็กกี้ประหลาดใจและไม่สามารถพยุงร่างกายของเธอได้อีกต่อไป ทำให้เธอล้มลงและนั่งลงบนตักของซูไป๋อีกครั้ง

"เกิดอะไรขึ้น ... "

"เกิดอะไรขึ้น ... "

พวกเขาทั้งสองคนตะโกนขึ้นมาพร้อมกัน

ซูไป๋สูดลมหายใจเข้าไปลึก ๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ของตัวเอง ร่างกายส่วนล่างของเขาเกือบที่จะโค้งงอขึ้นมา เพ็กกี้นั่งบนร่างของซูไป๋ได้ไม่ค่อยดีมากนัก

"คุณโอเคไหม?" เพ็กกี้รีบถามขึ้นมาอย่างร้อนรน

ซูไป๋พยายามอดกลั้นตัวเองเอาไว้และไม่พูดอะไรออกมา

"ระวังด้วยถนนสายนี้เต็มไปด้วยหลุมบ่อมากมาย ... ถนนเป็นหลุม!" ทันใดนั้นเพ็กกี้ก็พบว่าถนนข้างหน้าเต็มไปด้วยหลุมและบ่อมากมายไม่สม่ำเสมอ ก่อนที่เธอจะพูดจบรถที่กำลังแล่นอยู่ก็เริ่มสั่น และกระแทกไปมา

"อ๊า ... "

หัวของเพ็กกี้กระแทกเข้ากับหัวของซูไป๋ ก่อนที่เธอจะรีบเอามือไปจับหัวของซูไป๋เอาไว้

"ปล่อย ... ปล่อยฉัน ... ฉันมองไม่เห็น!"

ในตอนนี้ซูไป๋มองไม่เห็นถนนเลยแม้แต่น้อย ทำให้เพ็กกี้ที่เริ่มเสียหลักก็ล้มลงอย่างแรงพร้อมกับมือของเธอที่คว้าพวงมาลัยเอาไว้ ทำให้รถเริ่มส่ายไปส่ายมา

ถึงแม้ว่าจะมีหลุมมีบ่อ แต่อย่างนั้นมันก็ไม่ได้ทำให้คนที่อยู่ในรถกลิ้งไปกลิ้งมาแบบนี้

โปรดติดตามตอนต่อไป …