ตอนที่ 18 เลี้ยงต้อย [ฟรี]

ตอนที่ 18

เลี้ยงต้อย

ซูไป๋ต้องการเสี่ยงโชคเพื่อตามหาใครสักคน และคน ๆ นั้นก็คือเรเวน

เรเวน เป็นตัวร้ายและเป็นบุคคลที่สำคัญในหมู่ของมนุษย์กลายพันธุ์ ในภาพยนต์การพบกันครั้งแรกของเธอและศาสตราจารย์เอ็กซ์ก็คือการที่เธอเข้าไปขโมยของจากบ้านของเขาและถูกจับได้ จนกระทั่งชาร์ลส์หรือศาสตราจารย์เอ็กซ์ได้พบกับเอริคหรือแม็กนีโต้ เธอก็ถูกจับแยกตัวออกมาจากชาร์ลส์ได้ในที่สุด แต่ในตอนนี้เปลี่ยนเป็นซูไป๋ที่เป็นคนแรกที่ได้พบเธอแทน

เขาจับมือของเรเวนเอาไว้ก่อนที่จะอุ้มเธอขึ้นมา

"ไปกันเถอะ พวกเรากลับไปหาข้าวกินกัน" ซูไป๋พูดกับเรเวนด้วยรอยยิ้มพร้อมกับหันหลังเดินจากไป

ส่วนดอตตี้ก็เดินตามมาด้วยความแปลกใจเล็กน้อย

ไม่เพียงแค่รูปลักษณ์ที่แท้จริงของเรเวนเท่านั้นที่ทำให้เธอประหลาดใจ แต่ยังรวมถึงการกระทำของซูไป๋ที่ทำให้เธอประหลาดใจยิ่งกว่า

เธออยู่กับซูไป๋มานานมาก เพราะฉะนั้นเธอจึงเข้าใจนิสัยของซูไป๋เป็นอย่างดี

เขาเป็นคนที่รักความสะอาดมาก พูดได้เลยว่าเขาไม่สามารถทนเห็นสิ่งสกปรกได้เลยแม้แต่น้อย

ซึ่งในตอนนี้ตัวของเรเวนก็สกปรกเป็นอย่างมาก แต่ซูไป๋ไม่เพียงแค่จับมือเธอเท่านั้นแต่เขายังอุ้มเธออีกด้วย นี่มันเป็นเรื่องที่คาดไม่ถึงจริง ๆ ขนาดเอริคยังไม่ได้รับการดูแลดีขนาดนี้เลย?

มันมีอะไรที่พิเศษมากยิ่งกว่านี้นอกเหนือจากรูปลักษณ์ของเรเวนอย่างงั้นหรอ?

"แอ๊ด ... กึก!"

ภายในค่ำคืนที่เงียบสงัดเมื่อมีเสียงเปิดประตูดังขึ้น มันก็มีแสงสว่างไสวส่องออกมากจากทางประตู พร้อมกับร่างเด็กคนหนึ่งที่ยืนอยู่ที่ประตูกำลังมองมาด้วยความสงสัย

"สวัสดีตอนเย็นชาร์ลส์ตัวน้อย"

เมื่อเห็นชาร์ลส์ตัวน้อยมองมาจากทางประตู ซูไป๋ก็ยิ้มขึ้นมาพร้อมกับทักทายเขา

ชาร์ลส์อยากจะพูดสวัสดีตอบกลับไปโดยไม่รู้ตัว แต่ทันใดนั้นเขาก็ตระหนักได้ว่าเขาไม่เคยรู้จักคน ๆ นี้มาก่อนแล้วคน ๆ นี้รู้ชื่อของเขาได้อย่างไร? เขาที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่างจู่ ๆ ประตูก็ปิดลง หลังจากตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งชาร์ลส์ก็รีบเปิดประตูอีกครั้งและมองไปยังที่ที่มีคนยืนอยู่เมื่อกี้นี้ แต่เขาก็ไม่พบใครอยู่เลยสักคนมันเต็มไปด้วยความเงียบสงบ

"ฉันรู้อยู่แล้วว่าไม่ใช่ฉันเพียงแค่คนเดียวที่มีความสามารถพิเศษในโลกใบนี้!" ชาร์ลส์พึมพำขึ้นมาอย่างตื่นเต้น พร้อมกับจำเสียงของซูไป๋เอาไว้ในใจ

สำหรับชาร์ลส์ซูไป๋ไม่ได้รู้สึกพิเศษอะไรขนาดนั้น ถึงแม้ว่าเขาจะควรค่าแก่การชื่นชม แต่ความเชื่อหรือความคิดของเขาซูไป๋ไม่ค่อยเห็นด้วยสักเท่าไหร่ เขาจึงไม่ได้ชวนชาร์ลส์ให้มาเข้าร่วม แต่สำหรับเรเวนแล้วมันแตกต่างออกไป นับได้ว่าการเดินทางในครั้งนี้คุ้มค่าเป็นอย่างมาก

ระหว่างทางซูไป๋ได้ให้เรเวนเล่าชีวิตที่ผ่านมาของเธอคร่าว ๆ ให้เขาฟัง และอย่ามองว่าเธอเป็นแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ เพราะเธอเป็นคนที่ฉลาดมากและสามารถแก้ปัญหาได้เป็นอย่างดี เมื่อพวกเขาเดินเข้าสู่ถนนและเริ่มมีผู้คน รูปลักษณ์ของเรเวนก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง

ถึงแม้ว่ารูปร่างและหน้าตาของเธอจะไม่เปลี่ยนแปลง แต่เธอเปลี่ยนจากผิวสีน้ำเงินเป็นสีขาวแทน

หลังจากกลับมาถึงที่พักคนรับใช้และริพไทด์ที่ยังไม่นอนก็มองไปยังซูไป๋และดอตตี้ด้วยความตกตะลึง พวกเขาเพิ่งจะออกไปเดทกันวันนี้ แต่กลับมาพร้อมกับเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ความเร็วแบบนี้มันอะไรกัน ใช้สารเร่งโตหรอ?

"ฉันพบเธอที่ถนน และเห็นว่าเธอน่ารักและน่าสงสารเป็นอย่างมาก ฉันก็เอาเธอกลับมาด้วย เมื่อเธอโตขึ้นจะต้องเป็นผู้หญิงที่สวยมากอย่างแน่นอนและฉันจะเป็นคนที่คอยเลี้ยงดูเธอเอง เอาล่ะ! นายไปหาซื้อผ้าสะอาดมาให้เธอใส่หน่อย" ซูไป๋พูดขึ้นมาอย่างเป็นกันเอง

เธอจะต้องเป็นผู้หญิงที่สวยมากอย่างแน่นอนเมื่อเธอโตขึ้น และฉันจะเป็นคนที่คอยเลี้ยงดูเธอเอง .... เดี๋ยวก่อนนะ??

ทุกคนดูเขินอายเล็กน้อยและไม่รู้จะพูดอะไรออกมาดี ซึ่งใบหน้าของเรเวนก็ค่อย ๆ เริ่มแดงขึ้น แน่นอนว่าเธอเข้าใจความหมายของเขาอย่างชัดเจน

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่เข้าใจรสนิยมที่พิเศษของซูไป๋ แต่คนรับใช้ก็ยังเชื่อฟังคำสั่งของเขาพร้อมกับออกไปหาซื้อผ้าให้เรเวน แน่นอนว่ามันสามารถหาซื้อได้ดังนั้นไม่จำเป็นที่จะต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้

เมื่อกลับมาถึงห้องซูไป๋ก็วางเรเวนลงและพูดว่า "เธอไปอาบน้ำให้เรียบร้อยก่อนแล้วค่อยมากินอาหารกัน"

"อืม!"

เรเวนตอบขึ้นมาอย่างเขินอาย ก่อนที่เธอจะไปอาบน้ำด้วยตัวของเธอเอง

"ทำไมมองผมแบบนั้น?" เมื่อซูไป๋หันหลังกลับเขาก็พบเข้ากับสายตาของดอตตี้ที่มองเขาอย่างแปลกประหลาด

ดอตตี้ส่ายหัวเล็กน้อย ตอนนี้เธอรู้สึกว่าซูไป๋มีทัศนคติกับเรเวนแตกต่างจากเด็กคนอื่น ๆ เขาบอกว่าจะเป็นคนเลี้ยงดูเธอเอง? ประโยคนี้ทำให้ดอตตี้สงสัยว่าเป็นเหตุผลนี้หรือเปล่าที่เขาปฏิบัติกับเธอแตกต่างจากเด็กคนอื่น ๆ!

ราวกับว่าเขาคาดเดาความคิดของดอตตี้ได้ ซูไป๋ก็พูดขึ้นมาด้วยหงุดหงิดว่า "คุณกำลังคิดอะไรอยู่! ที่ผมพูดไปแบบนั้นก็เพราะกลัวว่าพวกเขาจะสงสัย เรเวนเป็นเด็กที่น่าสงสารมากจริง ๆ เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่มีความสามารถแบบนี้การจะใช้ชีวิตแต่ละวันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย"

"อืม!" ดอตตี้พยักหน้าเห็นด้วยเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นก็สังเกตเห็นได้ชัดว่าเธอไม่มั่นใจอย่างสมบูรณ์เกี่ยวกับรูปร่างและหน้าตาของเธอ

เธอไม่ได้กลัวว่าซูไป๋จะทำสิ่งนั้น แต่เป็นเพราะว่าซูไป๋เป็นคนพิเศษ!

ปกติแล้วถ้าคนธรรมดาเลี้ยงดูเด็กตั้งแต่ยังเล็กเมื่อเวลาผ่านไปเรเวนก็จะโตขึ้นส่วนซูไป๋ก็จะแก่ตัวลงถูกไหม? แต่สำหรับซูไป๋แล้วไม่ใช่เพราะว่าเขาจะไม่แก่ชราและเวลาไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา ดังนั้นเมื่อถึงเวลาที่เรเวนโตขึ้น อะไรมันก็เกิดขึ้นได้!

เมื่อเห็นความสนสัยของดอตตี้ซูไป๋ก็ไม่สนใจที่จะอธิบายอะไรอีกต่อไป เขาหันหลังกลับพร้อมกับหันไปวานให้ริพไทด์ไปหาของกินมาให้ เมื่ออาหารมาถึงหลังจากนั้นไม่นานคนรับใช้ก็นำเสื้อผ้าที่ซื้อมาใหม่สองชุดขนาดพอดีตัวของเรเวนมาให้ ก่อนที่เขาจะขอให้ดอตตี้ไปช่วยเรเวนแต่งตัวให้เรียบร้อย เมื่อเรเวนเดินออกมาซูไป๋ก็ยิ้มพร้อมกับกวักมือเรียกให้เธอมากินอาหาร

ด้วยเสื้อผ้าที่สะอาดและสวยงาม บวกกับอาหารที่อร่อยเลิศรส และยังไม่มีคนที่เกลียดเธอ เรเวนรู้สึกเหมือนว่าเธอกำลังอยู่ในสวรรค์!

นี่คือชีวิตที่เธอไม่เคยแม้แต่จะฝันถึง ถ้านี่เป็นความฝันเธอก็หวังว่าจะฝันแบบนี้ไปชั่วนิจนิรันดร์!

โปรดติดตามตอนต่อไป …