ตอนที่ 12 แม็กนีโต้ตอนเด็ก [ฟรี]

ตอนที่ 12

แม็กนีโต้ตอนเด็ก

ในท้ายที่สุดแล้วชอว์ก็ไม่ได้หารือเกี่ยวกับรายละเอียดต่าง ๆ กับซูไป๋ เพราะเขาเห็นด้วยเกี่ยวกับความร่วมมือที่ซูไป๋พูดขึ้นมา และเขาก็หวังว่าซูไป๋จะสามารถหามนุษย์กลายพันธุ์ได้โดยเร็วที่สุด ซึ่งอันที่จริงแล้วซูไป๋ไม่มีความสามารถในการตามหามนุษย์กลายพันธุ์เลยแม้แต่น้อย แต่เป็นเพราะว่าเขารู้เนื้อเรื่องและได้อ่านข้อมูลมากมายจาก SSR มาก่อนดังนั้นแล้วเขาจึงสามารถหามนุษย์กลายพันธุ์บางคนได้อย่างรวดเร็ว

แต่ก่อนที่จะจากไปซูไป๋ก็ยังคงรอใครบางคนอยู่

นั่นก็คือแม็กนีโต้!

ดังนั้นถึงแม้ว่าชอว์จะหวังว่าให้ซูไป๋ออกเดินทางเพื่อค้นหามนุษย์กลายพันธุ์โดยเร็วที่สุด แต่ถึงอย่างนั้นซูไป๋ก็ยังไม่ได้จากไปไหน ในทุก ๆ วันเขายังคงเดินไปมารอบ ๆ และคอยมองสำรวจนักโทษทุกคนที่ถูกพาตัวเข้าใหม่ทุกคน เขาไม่แน่ใจว่าแม็กนีโต้จะเข้ามาเมื่อไหร่ดังนั้นแล้วเขาจึงทำได้เพียงแค่รอดูเท่านั้น

โชคยังดีที่ถึงแม้ว่าชอว์จะพยายามกระตุ้นเขา แต่ในตอนนี้เขาก็ยังไม่ได้เคลื่อนไหวอะไร

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ความสามารถของชอว์ก็ค่อนข้างดีเช่นกัน เขาสามารถดูดซับพลังงานและเปลี่ยนเป็นการโจมตีได้ แม้แต่ระเบิดก็ไม่สามารถทำอะไรเขาได้ อย่างไรก็ตามซูไปก็ยังไม่ต้องการที่จะให้ชอว์ฆ่าเขาตายและรู้ความลับของเขาในตอนนี้ เอาไว้รอถึงเวลาที่เหมาะสมก่อนอาจจะได้ผลลัพธ์ที่ดีกว่า

เอาไว้จนกว่าชอว์จะยกเลิกความร่วมมือตอนนั้นเขาจะทำมันแน่นอนเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม อย่างไรก็ตามชอว์อาจจะฆ่าซูไป๋ได้ แต่สำหรับซูไป๋แล้วชอว์ก็เปรียบเสมือนไข่ไก่ที่ออกมาจากแม่ไก่ เขาจะฆ่าชอว์แน่แม้แต่เฮลไฟร์คลับเขาก็จะแย่งมันมา!

"คุณกำลังจะทำอะไร?"

วันหนึ่งจู่ ๆ ซูไป๋ก็ได้ยินดอตตี้ถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

ซูไป๋หันหน้ามองมาก่อนที่จะยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า "โอ้! ในที่สุดคุณก็ยอมคุยกับผมแบบปกติแล้วสินะ ผมคิดว่าคุณจะไม่สนผมอีกต่อไปแล้วซะอีก ตอนนี้ผมกำลังรอใครบางคนอยู่ และเมื่อผมหาเขาเจอแล้วผมจะออกไปข้างนอกเพื่อตามหามนุษย์กลายพันธุ์และคุณก็สามารถใช้โอกาสนี้ในการติดต่อองค์กรของคุณ"

ดอตตี้ไม่ได้พูดอะไรและเธอก็ไม่รู้ว่าซูไป๋กำลังจะตั้งใจทำอะไรกันแน่ อีกด้านหนึ่งเขากำลังร่วมมือกับชอว์ส่วนอีกด้านหนึ่งเขาก็ปล่อยให้เธอเป็นหน่วยข่าวกรองให้องค์กร สรุปเขาอยู่ข้างไหนกันแน่? จุดประสงค์ของเขาคืออะไร?

"เอาล่ะ ... ผมจะลองออกไปยืนดูอีกครั้ง ผมหวังว่าคนที่ผมรอจะปรากฏขึ้นในเร็ว ๆ นี้" เมื่อซูไป๋พูดจบเขาก็ลุกขึ้นพร้อมกับแต่งตัวและเดินออกไป

เมื่อเขาเดินออกมาด้านนอกเขาก็พบกับยามที่คุ้นเคย แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ไม่ได้ให้ความสนใจซูไป๋มากนัก ไม่นานหลังจากที่เขาเดินแยกออกมาเขาก็ได้ยินเสียงดังพร้อมกับกลุ่มคนที่ถูกพาตัวเข้ามาภายในค่าย

ท่ามกลางฝูงชนเขามองเห็นแม่และลูกชายที่ถูกแยกออกจากกัน ลูกชายของผู้หญิงคนนั้นตัวไม่ได้ใหญ่มากนัก มีอายุมากกว่าสิบปี

ถึงแม้ว่าเขาจะถูกทหารลากไปแต่เขาก็ไม่ต้องการที่จะแยกจากแม่ของเขาไป เขายังคงดึงดันตะโกนดุด่าและต่อต้านสุดกำลัง

"ในที่สุดคนที่รอก็มาสักที" ดวงตาของซูไป๋สว่างขึ้นมาทันที

เด็กผู้ชายคนนั้นถูกทหารกระชากออกมาก่อนที่ประตูจะถูกปิดอย่างช้า ๆ เขาพยายามเหยียดมือออกไปเพื่อพยายามที่จะจับแม่ของเขาเอาไว้ แต่ทั้งหมดมันก็ไร้ประโยชน์ แม้แต่ทหารรอบตัวเขาก็คิดแบบนี้ แต่ทันใดนั้นซูไป๋ก็สังเหตุเห็นว่าประตูเหล็กมันเริ่มสั่นคลอน

ซูไป๋เหลือบมองไปยังทางสำนักงานของชอว์เล็กน้อย แต่เขาก็ไม่พบใคร!

นี่คือโอกาส!

ถ้าหากชอว์รู้ว่าแม็กนีโต้ในภาพยนต์สุดยอดขนาดไหนเขาคงจะไม่ยอมพลาดโอกาสแบบนี้อย่างแน่นอน เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ซูไป๋ก็เดินไปด้านหน้าอย่างรวดเร็วพร้อมกับแตะต่อยไปที่ทหารยามพวกนั้นทำให้คนที่ถูกเตะต่อยถึงกับตกตะลึงและตอบโต้กลับโดยไม่รู้ตัว หลังจากนั้นไม่นานซูไป๋ก็หยุดพร้อมกับร่างของแม็กนีโต้ที่ล้มลงกับพื้น

"จะตายอยู่ตรงนี้ หรือว่าจะติดตามฉันจนกว่าจะตาย!"

ซูไป๋เดินไปตรงหน้าของแม็กนีโต้ก่อนที่จะเตะไปที่ร่างของเขา เอริคพยายามที่จะลุกขึ้นพร้อมกับมองไปที่ซูไป๋ด้วยความหวาดกลัวเล็กน้อยพร้อมกับความคาดหวังเป็นพิเศษ

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าซูไป๋เป็นใคร แต่เอริครู้สึกได้ว่าเขาแข็งแกร่งมาก

"ตามฉันมา!" ซูไป๋พูดขึ้นมาอย่างไม่แยแส เอริคมองไปยังทหารยามที่อยู่ด้านข้างและเขาก็พบว่าไม่มีใครขวางเขาเอาไว้สักคน ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ เดินตามซูไป๋ไป

ซูไป๋พาเอริคกลับมาที่ห้องของเขาพร้อมกับกวักมือเรียกทหารยามที่อยู่ประตูให้มาหาเขาก่อนที่จะพูดขึ้นมาว่า "พาเขาไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้สะอาดแล้วค่อยพาเขามาหาฉัน"

"ได้ครับ!"

ทหารยามตอบกลับในทันที ส่วนเอริคนั้นเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่ซูไป๋ก็โบกมือขึ้นมาเล็กน้อย "ไปทำความสะอาดอะไรให้เรียบร้อยก่อนแล้วค่อยมาคุยกับฉัน"

หลังจากผ่านไปได้ประมาณครึ่งชั่วโมงเอริคก็ถูกนำตัวกลับมาหลังจากที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทำให้เขาดูดีมากขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อมองไปยังเอริคที่มีท่าทางประหม่ามันก็ยากที่จะจินตนาการได้ว่าในอนาคตเขาจะดุร้ายเป็นอย่างมาก

"ฉันชื่อ ซูไป๋ ฉันได้ช่วยชีวิตของนายเอาไว้ ซึ่งนายเลือกที่จะติดตามฉันได้ในภายหลังหรือจะเลือกหนีออกไปจากสถานที่สกปรกแห่งนี้ก็ได้เช่นกัน" ซูไป๋พูดขึ้นมาตรง ๆ แบบไม่อ้อมค้อม

"ผม ... ผมจะติดตามคุณ แต่คุณช่วยแม่ของผมออกมาได้ไหม?" เอริคถามขึ้นมาด้วยความลังเล

"มันก็ขึ้นอยู่กับว่านายจะเชื่อฟังฉันหรือเปล่า"

ซูไป๋หยิบมีดออกมาถือเอาไว้บนมือพร้อมกับผลักประตูเดินออกไป ซึ่งเอริคลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะเดินตามซูไป๋ไป หลังจากเดินไปได้ไม่นานซูไป๋ก็พาเดินมาถึงห้องที่ใช้สำหรับประหารชีวิตพวกนักโทษ

เมื่อพวกเขาทั้งสองคนเดินเข้ามาเรียบร้อยแล้ว ซูไป๋ก็ปิดประตูห้องขังพร้อมกับโยนมีดลงกับพื้น

"ใช้มันฆ่าฉันซะ!" ซูไป๋พูดขึ้นมาเบา ๆ

"อะไรนะ ... คุณหมายความว่ายังไง" เอริคตกตะลึง

"ฉันบอกว่าใช้มันฆ่าฉันซะ! ถ้านายทำมันฉันก็จะช่วยแม่ของนายออกมาและช่วยให้เธอมีชีวิตที่มั่นคงในอนาคต แน่นอนว่ารวมถึงนายด้วย แต่ถ้าเกิดว่านายทำไม่ได้ฉันไม่เพียงแต่จะไม่ช่วยแม่ของนาย แต่จะรวมถึงนายด้วยที่ฉันจะไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยของนายได้อีกต่อไป!" ซูไป๋พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงลึกลับ "ตั้งสมาธิและกำหนดจิตใจให้มั่นคง นายจะต้องปลดปล่อยความโกรธออกมาและควบคุมมันเพื่อฆ่าฉันซะ!"

โปรดติดตามตอนต่อไป …