ตอนที่ 10 ร่วมมือกันอย่างมีความสุข

ตอนที่ 10

ร่วมมือกันอย่างมีความสุข

ดอตตี้เดินตามซูไป๋มาด้วยความสงสัย หลังจากเดินมาได้ไม่นานพวกเขาก็เจอยามยืนอยู่กันสองคน ก่อนที่พวกเขาจะเดินเข้าไปหายามพวกนั้นอย่างรวดเร็ว ดอตตี้เหลือบมองซูไป๋อย่างเงียบ ๆ ไม่แสดงออกทางสีหน้าอะไร พร้อมกับเตรียมตัวเพื่อเกิดสถานการณ์ฉุกเฉินเธอจะได้ลงมือได้อย่างรวดเร็ว

"คุณเป็นใคร?" ยามถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงดุดัน

เมื่อซูไป๋ได้ยินน้ำเสียงของอีกฝ่าย เขาก็ตะโกนขึ้นเสียงกลับไปเหมือนกัน "คุณมีคุณสมบัติอะไรถึงได้มาถามฉันแบบนี้?"

เมื่อยามพวกนั้นได้ยินน้ำเสียงของซูไป๋และแรงกดดันร่างกายของพวกเขาโอนเอนโดยไม่รู้ตัว พวกเขามองไปที่ซูไป๋และดอตตี้อย่างระมัดระวัง พร้อมกับตรวจสอบว่าซูไป๋และดอตตี้เป็นบุคคลระดับสูงที่เขาไม่เคยเจอหรือเปล่า "คุณมองอะไร? อยากให้ฉันควักลูกตาของคุณออกมาใช่ไหม!" ซูไป๋จ้องมองเขม็งพร้อมกับยกมือขึ้นตบไปที่หน้าของพวกยามอย่างรุนแรง

เมื่อยามถูกตบเขาก็ยกปืนขึ้นมาเล็งอย่างกะทันหัน ทันใดนั้นซูไป๋ก็ตบไปที่ใบหน้าของยามอีกครั้ง

"ทำไม ... มีปัญหาอย่างงั้นหรอ?"

"เพียะ!"

"ยกปืนขึ้นทำไม? กล้ายิงหรือเปล่า? คุณรู้ผลของการกระทำที่กำลังจะทำหรือเปล่า? ไอ้โง่เอ้ย!"

"เพียะ!"

ซูไป๋ตบพวกเขาอีกครั้ง

หลังจากถูกตบอยู่หลายครั้งยามคนนั้นก็เริ่มรู้สึกแล้วว่าเขาจะเกิดมาทำไม

"คุณ ... คุณ …"

"หยุดพูดเรื่องไร้สาระแล้วพาฉันไปหาชอว์ได้แล้ว" ซูไป๋ขึ้นมาด้วยความโกรธ

ยามลังเลเล็กน้อย แต่เมื่อเขาเห็นว่าซูไป๋ยกมือขึ้นอีกครั้ง เขาก็รีบพูดอย่างร้อนรนว่า "ได้ ๆ ฉันจะนำทางคุณไปเดี๋ยวนี้"

หลังจากพูดจบยามก็ไม่กล้าที่จะถามอะไรไปมากกว่านี้อีก พร้อมกับเดินนำทางซูไป๋และดอตตี้เข้าไปด้านใน

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเจอกับยามคนอื่น ๆ ที่สอบถามเกี่ยวกับคนที่พาเข้ามา ยามคนนั้นก็พยายามอธิบายอย่างใจเย็นพยายามที่จะไม่ทำให้ซูไป๋โกรธขึ้นมาครั้ง

"คุณสุดยอดมาก!"

ดอตตี้พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอย่างชื่นชม เพราะเธอไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะใช้วิธีนี้ในการทำให้ยามพวกนั้นไม่กล้าแม้แต่จะถามและยอมพาพวกเขาเข้ามาด้านในแต่โดยดี

เมื่อเข้าสู่ค่ายกักกันเอาช์วิทซ์การพ่ายแพ้ให้กับสหภาพโซเวียตก็เหมือนกับการตกนรกทั้งเป็น มียามป้องกันอย่างแน่นหนาอยู่ทุกจุด บริเวณข้างในมีใบหน้าของนักโทษที่กำลังทำงานกันอย่างต่อเนื่องโดยมีหมายเลขที่ไม่ซ้ำกันปรากฏอยู่บนแขนของพวกเขา เพราะว่าพวกเขานั้นไม่สมควรที่จะได้ใช้ชื่อของพวกเขา เมื่อมีความผิดพลาดก็จะถูกดุด่า บางคนเป็นลมล้มลงกับพื้นพร้อมกับชักกระตุกอย่างรุนแรงก็จะถูกพาร่างออกไป ไม่มีการรักษาและไม่มีเวลาสำหรับการพักผ่อน

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก"

เมื่อพวกเดินมาถึงหน้าสำนักงานแห่งหนึ่งยามก็เคาะประตูเล็กน้อยก่อนที่จะผลักประตูเปิดแง้มเอาไว้เล็กน้อยและพูดด้วยน้ำเสียงเคารพและหวาดกลัวว่า "ท่านชายมีแขกที่ต้องการพบคุณ"

"ใคร"

"ผม ... ผมไม่รู้"

"ไม่รู้? นายกล้าพาคุณที่ไม่รู้จักมาพบฉัน?" คนที่อยู่ข้างในพูดขึ้นมาด้วยความโกรธเล็กน้อย ยามมองไปที่ซูไป๋โดยไม่รู้ตัว

"เอาล่ะ ... คุณสามารถไปได้แล้ว" ซูไป๋พูดขึ้นพร้อมกับเปิดประตูและเดินเข้าไปข้างใน

"คุณเป็นใคร?" ชอว์มองไปยังร่างของชายหญิงที่เดินเข้ามาความสงสัย

ซูไป๋ไม่ได้พูดอะไรพร้อมกับเดินไปที่เก้าอี้และนั่งลงก่อนที่จะมองไปที่ชอว์ตรงหน้า

ชอว์ก็ไม่ได้เคลื่อนไหวอะไรเช่นกันและดูเหมือนว่าเขาจะสนใจซูไป๋เป็นอย่างมาก

ในตอนนี้ชอว์สวมแว่นตาและไว้เครา เขาดูไม่เหมือนราชาดำของเฮลไฟร์คลับเลยแม้แต่น้อย

"สวัสดีผมชื่อ ซูไป๋ ผมมาที่นี่เพื่อร่วมมือกับคุณ" ซูไป๋พูดขึ้น

"ร่วมมือ? น่าสนใจ ... ฉันอยากรู้ว่าคุณจะร่วมมือกับฉันอย่างไร?" ชอว์ถามขึ้น

"ก่อนหน้านั้นผมอยากรู้ว่าตอนนี้สโมสรเฮลไฟร์คลับในตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง" ซูไป๋พูดขึ้นมาอีกครั้ง

ชอว์หน้าเปลี่ยนสีทันทีก่อนที่จะพูดขึ้นมาว่า "คุณรู้จักเฮลไฟร์คลับได้อย่างไร!"

"ในลิ้นชักของคุณมีช็อกโกแลตสักชิ้นไหม? ผมขอชิ้นหนึ่งสิ" ซูไป๋ไม่ตอบคำถาม แต่เปลี่ยนเรื่องเป็นอย่างอื่นแทน

ชอว์ลังเลเล็กน้อยก่อนที่เขาจะหยิบช็อกโกแลตออกมาจากลิ้นชักแล้วยื่นให้กับซูไป๋ ซูไป๋กินมันอย่างสบายอารมณ์ โดยที่ไม่ลืมยื่นให้ดอตตี้ชิ้นหนึ่ง

"ตอนนี้คุณกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของฉันได้สำเร็จแล้วล่ะ ตอนนี้ฉันกำลังวางแผนที่จะสร้างสโมสรขึ้นมาและจะตั้งชื่อให้มันว่า เฮลไฟร์คลับ ฉันอยากรู้ว่าคุณรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ได้อย่างไรและยิ่งไปกว่านั้นคุณวางแผนที่จะร่วมมือกับฉันอย่างไร"

"คุณกำลังจะสร้างสโมสรอย่างงั้นหรอ?" ซูไป๋พูดขึ้นมาด้วยสีหน้าว่างเปล่าพร้อมกับเริ่มเคี้ยวช็อกโกแลตด้วยความระมัดระวัง "ผมสามารถช่วยคุณตามหามนุษย์กลายพันธุ์ได้ ผมขอแค่หุ้น 50% ของเฮลไฟร์คลับ"

"คุณสามารถหามนุษย์กลายพันธุ์ได้อย่างงั้นหรอ?" ชอว์ถามขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ

"คุณหาไม่เจอหรอ?" ซูไป๋มองไปที่ชอว์

ชอว์ตกตะลึงก่อนที่จะพูดขึ้นมาว่า "ใช่ แต่ทำไมฉันจะต้องเชื่อคุณด้วยล่ะ?"

"ง่ายมาก!" ซูไป๋พูดขึ้นมาพร้อมกับชี้นิ้วไปที่ดอตตี้

ดอตตี้ที่เห็นว่าซูไป๋ชี้นิ้วมาที่เธอทันใดนั้นเธอก็คิดว่ามันคงจะเป็นโอกาสของเธอแล้วสินะ?

"คุณรู้ไหมว่าเธอเป็นใคร?" ซูไป๋หันไปถามกับชอว์

ชอว์สายหัวก่อนที่จะพูดขึ้นมาว่า "มนุษย์กลายพันธุ์?"

ซูไป๋ส่ายหัวเล็กน้อย "ไม่ใช่ แต่เธอเป็นมากกว่ามนุษย์กลายพันธุ์ เพราะว่าเธอจะเป็นส่วนที่ทำให้คุณเชื่อในความจริงใจของผมที่ผมจะร่วมมือกับคุณ ชื่อจริงของเธอก็คือ ดอตตี้ เป็นสายลับของโซเวียต เธอลักลอบอยู่ที่นี่มาสักระยะหนึ่งแล้วเพื่อสืบเรื่องของคุณ? ความจริงใจนี้เพียงพอไหม?"

ดวงตาของชอว์เปลี่ยนไปทันทีพร้อมกับจ้องมองไปที่ดอตตี้ด้วยสายตาคมกริบ

การแสดงออกของดอตตี้ก็เปลี่ยนไปเช่นกัน เธอไม่คิดเลยว่าซูไป๋จะขายเธอแบบนี้

"คุณหลอกฉัน!"

ดอตตี้ตะโกนขึ้นมาด้วยความโกรธและเตรียมที่จะชักปืนออกมา

ซูไป๋เมื่อได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมา ทันใดนั้นเขาก็ดึงร่างของดอตตี้เข้ามาและจูบไปที่ปากของเธอ

การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันของซูไป๋ทำให้ดอตตี้และชอว์ถึงกับตกตะลึง

อันไหนคือเรื่องจริงกันแน่?

"คุณ .... ยาชา ... นี่มัน" ซูไป๋ปล่อยร่างของดอตตี้ก่อนที่เธอจะค่อย ๆ ล้มลงกับพื้นอย่างหมดแรง

ซูไป๋ค่อย ๆ อุ้มเธอไปวางไว้บนเก้าอี้อย่างสบาย ๆ พร้อมกับเช็คมุมปากของเธอและพูดว่า "ผมลองทำแบบที่คุณเคยทำกับผมไง มันไม่เลวเลยนะเนี้ย!"

"ไง เราจะร่วมมือกันไหม?" ซูไป๋ไม่สนใจดอตตี้พร้อมกับหันไปถามชอว์

ชอว์จ้องมองไปที่ซูไป๋ก่อนที่จะพูดขึ้นมาว่า "ถ้าฉันปฏิเสธล่ะ?"

"ใครจะรู้ว่าเป็นอย่างไร ... คุณจะฆ่าผมอย่างงั้นหรอ?" ซูไป๋พูดขึ้นมาอย่างเรียบเฉย

ชอว์มองไปที่ซูไป๋อย่างตั้งใจและเขาก็แน่ใจว่าซูไป๋นั้นไม่กลัวความตายเลย ไม่ว่าเขาจะมีปัญหาทางจิตหรือต้องการตายจริง ๆ แต่ชอว์เชื่อว่าซูไป๋จะต้องรู้อะไรบางอย่างแน่นอน บางอย่างที่ทำให้เขาไม่สามารถฆ่าซูไป๋ทิ้งได้

หลังจากคิดอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้วชอว์ก็คิดว่ามันน่าจะเป็นอย่างหลังมากกว่า

ชอว์นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะยิ้มขึ้นมาพร้อมกับเหยียดมือออกไปข้างหน้า "ร่วมมือกันอย่างมีความสุข"

"ร่วมมือกันอย่างมีความสุข" ซูไป๋พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มพร้อมกับเอื้อมมือไปจับกับชอว์ "แต่ว่าผู้หญิงคนนี้คุณให้ผมเป็นคนจัดการกับเธอเองได้ไหม?"

โปรดติดตามตอนต่อไป …