ตอนที่ 9 ผมแค่กลัวว่าคุณจะฆ่าผมไม่ได้!

ตอนที่ 9

ผมแค่กลัวว่าคุณจะฆ่าผมไม่ได้!

"ดูเหมือนว่าคุณจะรู้จักองค์กรของฉันเป็นอย่างดีเลยนะ?" ดอตตี้ถามขึ้นมาด้วยความสงสัย

ซูไป๋ยิ้มเล็กน้อย "ตอนนี้คุณคือคนที่จะต้องตอบคำถามของผม"

"ถ้าเกิดว่าฉันปฏิเสธล่ะ?"

"ถ้าอย่างนั้นผมก็คงจะต้องยืนยันด้วยตัวของผมเอง ผมขอบอกเลยว่าผมกล้าทำอย่างแน่นอน!" ดวงตาของซูไป๋มองสำรวจไปที่ร่างกายของดอตตี้อย่างไร้ยางอาย

ดอตตี้ยิ้มขึ้นพร้อมกับพูดว่า "จริงหรอ ? ฉันกลัวว่าคุณจะไม่กล้าทำมัน"

"คุณอยากลองไหมล่ะ?" ซูไป๋คุกเข่าลงพร้อมกับเอื้อมมือเข้าไปหาเธออย่างรวดเร็ว

"@#$%*%($@()@"

ในขณะที่ดอตตี้กำลังตะโกนดุด่าซูไป๋ แต่ถึงอย่างนั้นซูไป๋ก็ยังไม่หยุดและยังคงบีบหน้าอกของเธอต่อไป

"คุณ ... "

"คุณจะตอบคำถามผมดี ๆ หรือจะให้ผมบีบมันต่อ?" ซูไป๋ถามขึ้นมาอีกครั้ง

"ฉัน ... ฉันยังไม่ผ่านหลักสูตรทั้งหมด นี่เป็นภารกิจประเมิณครั้งสุดท้ายของฉัน เมื่อฉันทำภารกิจสำเร็จฉันก็จะจบหลักสูตรทั้งหมดทันที และฉันก็จะได้รับมอบหมายภารกิจจากทางองค์กรอย่างเป็นทางการ!" ดอตตี้พูดขึ้นมาด้วยความโกรธ

"ทำไมถึงเป็นอย่างนั้น? การทดสอบแบบนี้ทำไมไม่เริ่มทำตั้งแต่เนิ่น ๆ? แล้วมันจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเกิดว่าผมทำลายกองทัพที่อยู่ที่นี่ไปทั้งหมด?" ซูไป๋ถามขึ้นมาด้วยความสนใจ

"คุณจะไปรู้อะไรล่ะ! คุณคิดว่าการจะจบหลักสูตรพวกนี้มันง่ายขนาดนั้นเลยหรือไง เฉพาะพวกที่สำเร็จเท่านั้นถึงจะเป็นอย่างที่ฉันพูด ถ้าหากว่าพวกเขาล้มเหลวพวกเขาก็จะถูกส่งตัวไปยังประเทศต่าง ๆ เพื่อเป็นสายลับ" ดอตตี้พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ใช้ทรัพยากรได้คุ้มค่ามากเลยจริง ๆ!"

ซูไป๋กัดริมฝีปากเล็กน้อยก่อนที่จะเขาจะบีบหน้าอกของดอตตี้อีกสองสามครั้งก่อนที่จะลุกขึ้น

น้ำกำลังเดือดได้ที่!

ซูไป๋เติมน้ำเข้าไปในอ่างอีกครั้งโดยไม่ได้สนใจดอตตี้เลยแม้แต่น้อย พร้อมกับลงไปแช่ในอ่างอย่างสบายใจ

"ฉันบอกข้อมูลให้คุณตั้งมากมาย คุณจะไม่ฉันหน่อยหรอว่าคุณเป็นใคร?" ดอตตี้ถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ผม ... คุณสามารถเรียกผมว่า มิสเตอร์อิมมอร์ทอล ได้" ซูไป๋พูดขึ้นมาพร้อมยักไหล่

"มิสเตอร์อิมมอร์ทอล?" ดอตตี้พึมพำชื่อเบา ๆ ก่อนที่เธอจะเริ่มรู้สึกว่าผลของยาชาเริ่มหายไปแล้ว ทันใดนั้นเธอก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนพร้อมกับเอาปืนออกมาและเล็งไปที่ซูไป๋ "คราวนี้เป็นฉันที่จะเป็นฝ่ายถามคุณบ้างแล้ว"

ซูไป๋เหลือบมองเธอก่อนที่จะหรี่ตาลงเล็กน้อย

"สายตาแบบนั้นคุณหมายความว่ายังไง" ดอตตี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย

"ผมไม่อยากคุยกับคุณ ผมก็เลยหรี่ตาใส่คุณไง"

...

"นี่คุณกำลังล้อฉันเล่นใช่ไหม?" ดอตตี้พูดขึ้นมาด้วยใบหน้าจริงจัง

"ตอนนี้ผมไม่สนใจที่จะคุยกับคุณ และไม่ว่าคุณจะถ่ายภาพหรือ ... คุณจะเอาอาหารมาให้ผม แต่อย่างไรก็ตามถ้าหากว่าคุณถ่ายภาพคุณจะได้กลับไปนอนอยู่บนพื้นอีกครั้ง" ซูไป๋หลับตาลงพร้อมกับพูดขึ้นมาอย่างไม่แยแส "ถ้าหากว่าคุณอยากทำให้ภารกิจล้มเหลวและถูกส่งไปเป็นของเล่นให้ผู้ชายเพื่อล้วงข้อมูลแล้วล่ะก็ คุณจะยิงผมตอนนี้เลยก็ได้นะ"

"คุณไม่กลัวความตายอย่างงั้นหรอ" ดอตตี้กัดฟันพูดขึ้นมาอีกครั้ง

"เชื่อผมเถอะ ผมกลัวว่าคุณจะฆ่าผมไม่ได้!" ซูไป๋ยิ้มเล็กน้อย "คุณช่วยไปหาของกินมาให้ผมหน่อย ถ้าเกิดว่าคุณทำตัวดีบางทีผมอาจจะช่วยให้คุณทำภารกิจเสร็จเร็วกว่าที่คิดก็ได้ ไม่ว่าผมจะนิสัยแย่ขนาดไหนแต่ผมจะไม่ทำลายภารกิจของคุณอย่างแน่นอน"

ดอตตี้จ้องมองไปที่ซูไป๋อยู่สักพักก่อนที่เธอจะค่อย ๆ ลดมือที่ถือปืนลง

เธอพบว่าซูไป๋ไม่กลัวความตายจริง ๆ แต่สำหรับเธอ .... ด้วยเหตุนี้นี่เองที่ทำให้เธอถูกเขาใช้งานจนตาย!

ซูไป๋ค่อย ๆ อาบน้ำอย่างสบาย ๆ พร้อมกับกินอาหารที่ดอตตี้ทำ แน่นอนว่าซูไป๋ยอมให้เกียรติสุภาพสตรีก่อน โดยให้เธอกินก่อนเขาหนึ่งคำ เมื่อเขามองไปยังท่าทางที่หดหู่ของเธอซูไป๋ก็เช็คปากของเขาเบา ๆ หลังจากที่กินและดื่มเสร็จแล้ว เขาก็พูดขึ้นมาว่า "ผมต้องการหาคน ๆ หนึ่ง เขามีชื่อว่า ชอว์ คุณเคยได้ยินชื่อนี้ไหม?"

"ชอว์?" ดอตตี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะพูดขึ้นมาว่า "คุณจะตามหาเขาไปทำไม?"

"นี่คือเรื่องของผม ผมก็แค่ต้องการช่องทางการติดต่อของเขา"

"ภารกิจของฉันก็คือเขาคนนี้!" ดอตตี้หยุดคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า "ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่ทหารของนาซี แต่ว่าเขามีความร่วมมือกับพวกนาซีอยู่ในระดับหนึ่ง เขามีภูมิหลังที่ค่อนข้างลึกลับ ภารกิจของฉันก็คือตรวจสอบภูมิหลังเขาอย่างละเอียด!"

"นี่จะต้องเป็นเรื่องบังเอิญแน่ ๆ ในเมื่อภารกิจของเราเหมือนกันดังนั้นความร่วมมือของพวกเรามันจะต้องเข้าขากันสุด ๆ อย่างแน่นอน คืนนี้คุณไปพักผ่อนได้แล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะพาคุณไปทำภารกิจให้เสร็จ!" ซูไป๋พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

"คุณจะทำอะไร?" ดอตตี้อยู่ที่นี่มาสักระยะหนึ่งแล้ว แต่เธอก็ยังหาโอกาสเข้าใกล้ชอว์ไม่ได้เลย

"เดี๋ยวพรุ่งนี้คุณก็รู้เอง แต่ผมขอสัญญาเลยว่าคุณจะสามารถตามสืบข้อมูลเกี่ยวกับเขาได้จนกว่าคุณจะพอใจเลยล่ะ!" ซูไป๋พูดขึ้นมาอย่างลึกลับก่อนที่เขาจะลุกขึ้นและเดินไปที่ห้องนอนเพื่อพักผ่อน

"เดี๋ยวก่อนนั่นมันห้องนอนของฉัน คุณเข้าไปนอนห้องของฉันไม่ ... "

"คุณจะเข้ามานอนกับผมและอยู่ด้วยกันหรือว่าคุณจะหาทางด้วยตัวเอง?" ซูไป๋โบกมือให้เธอเล็กน้อยก่อนที่จะเดินตรงเข้าห้องไป

"ไอ้บ้าเอ้ย ฉันจะไม่ปล่อยคุณไปแน่!"

เมื่อมองไปที่ประตูที่ถูกปิดสนิทดอตตี้ก็ตะโกนด่าขึ้นมาด้วยความโกรธ

ภายในกระเพาะของเขาเต็มไปด้วยไวน์และอาหารมากมาย บวกกับผ้าปูที่นอนที่เต็มไปด้วยกลิ่นอันหอมหวานของร่างกายดอตตี้คืนนี้ซูไป๋ก็นอนหลับได้อย่างง่ายดาย หลังจากที่นอนหลับจนถึงเช้าซูไป๋ก็ค่อย ๆ เดินออกมาจากห้องอย่างช้า ๆ พร้อมกับมองไปยังดอตตี้ที่กำลังทำอาหารเช้าอยู่ แต่ด้วยสิ่งที่ซูไป๋ทำไว้เมื่อวานดอตตี้ไม่ได้พูดคุยด้วยพร้อมกับจ้องเขม็งไปที่ซูไป๋

หลังจากล้างหน้าแปรงฟันและแต่งตัวเรียบร้อยแล้วซูไป๋ก็มองไปที่ดอตตี้ที่กำลังนั่งทานอาหารอยู่ ดูเหมือนว่าเธอจะทำสำหรับเธอเพียงแค่คนเดียว

"ในหม้อยังมีอยู่คุณไปตักมันเอาเอง!" ดอตตี้พูดขึ้นมาอย่างเย็นชา

"ผมยังไม่หิว คุณสามารถไปตักมากินได้เลยผมกลัวว่าคุณจะกินไม่อิ่ม" ซูไป๋มองไปที่ดอตตี้พร้อมกับพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

ดอตตี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย คำพูดของเขา ... มันรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติ "คุณวางแผนที่จะเข้าหาชอว์อย่างไร ? แล้วคุณจะทำให้ฉันอยู่กับเขาได้อย่างไร?"

"อืม ... อีกไม่นานเดี๋ยวคุณก็รู้เอง คุณเชื่อผมเถอะ!" ซูไป๋ยังคงพูดอย่างลึกลับเช่นเดิม ถึงแม้ว่าดอตตี้จะรู้สึกสงสัย แต่ถึงอย่างนั้นภารกิจของเธอก็ไม่ก้าวหน้ามาตั้งนานแล้ว ดังนั้นตอนนี้เธอคงทำได้เพียงแค่ ... ลองดูเท่านั้น!

โปรดติดตามตอนต่อไป …