ตอนที่ 4 เพ็คกี้ คาร์เตอร์

ตอนที่ 4

เพ็คกี้ คาร์เตอร์

ดูอินและเจมส์หยิบปืนขึ้นมาจากพื้นและวิ่งตามซูไป๋ไป ส่วนคนอื่น ๆ ก็ทำตามเช่นเดียวกัน และเมื่อมีทหารหรือผู้คุมปรากฏตัวขึ้นมาระหว่างทางพวกเขาก็สามารถจัดการได้อย่างง่ายดาย หลังจากวิ่งผ่านพ้นประตูทหารที่อยู่ด้านนอกก็เริ่มตอบสนองแล้วเช่นกัน

มีเสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวราวกับไม่มีที่สิ้นสุด

มีบางคนที่ถูกยิงจนล้มลงกับพื้น แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่มีใครวอกแวก ซูไป๋วิ่งนำดูอินและเจมส์มุ่งหน้าไปยังที่ที่รถถังจอดอยู่และเริ่มทำการตอบโต้กลับไปทันที

ตูม!!

"พวกนายกำลังทำอะไรเนี้ยจะเข้ามาคันเดียวกับฉันทำไม ไปขึ้นรถถังคันอื่นสิ" ซูไป๋ตะโกนบอกพวกเขาเมื่อเห็นว่าพวกเขาจะตามเขาเข้ามาในรถถัง

ทั้งสองเหลือบมองกันและกันหลังจากนั้นไม่นานพวกเขาก็แยกกันไปขึ้นรถถังคนละคัน แต่แน่นอนว่าพวกเขาไม่ขับรถถังหนีออกไปข้างนอก แต่พวกเขาเริ่มยิงถล่มฐานทัพ

ฐานทั้งหมดตกอยู่ในความโกลาหล

เมื่อมองไปรอบ ๆ จะสามารถมองเห็นได้ว่ามันมีสงครามอยู่ทุกหนทุกแห่ง

"ว่าแต่เรด สกัลล์ หายไปไหน?" ทันใดนั้นซูไป๋ก็นึกถึงสิ่งนี้ขึ้นมาได้ ในขณะเดียวกันเขาก็ได้ยินเสียงระเบิดดังขึ้นมาจากตึกไม่ไกลจากนี้มากนักพร้อมกับเครื่องบินที่กำลังบินขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว เขาไม่ต้องเดาเลยเพราะว่ามันคือเรด สกัลล์ ที่กำลังหนีโดยใช้เครื่องบินอย่างแน่นอน

"ช้าไปอย่างงั้นหรอ? แต่ช่างมันเถอะ เรามาจัดการปัญหาตรงหน้าก่อนดีกว่า" ซูไป๋ส่ายหัวด้วยความผิดหวังพร้อมกับตะโกนขึ้นมาว่า "รีบเร่งมือกันเร็วเข้า ฐานทัพมันกำลังจะระเบิดแล้ว!!"

เขาจำได้ว่าหลังจากที่เรด สกัลล์ หนีออกไปได้แล้วฐานมันจะเริ่มโปรแกรมระเบิดทำลายตัวเองทันที

ดังคำกล่าวที่ว่า “ทหารที่พ่ายแพ้ก็เปรียบเหมือนกับภูเขา” หลังจากที่นักโทษปล้นอาวุธและรถถังมาได้ พวกทหารที่อยู่ภายในฐานก็เริ่มไม่สามารถต่อต้านพวกนักโทษได้อีกต่อไป บวกกับการที่ผู้นำของพวกเขาได้หนีเอาตัวรอดไปแล้ว และฐานกำลังจะเบิด

การต่อสู้มันก็สิ้นสุดลงได้อย่างง่ายดาย

เมื่อพวกนักโทษหนีออกมาจากฐานได้สำเร็จ ทันใดนั้นฐานทัพก็เริ่มระเบิดพร้อมกับเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

ทันใดนั้นภายในเปลวไฟก็มีร่างของสตีฟที่ช่วยบัคกี้เพื่อนรักของเขาเดินออกมาอย่างช้า ๆ

ความสุขของการได้รับอิสรภาพและล้างแค้นศัตรูได้สำเร็จมันเอ่อร้นออกมาพร้อมกับเสียงร้องตะโกนลั่นด้วยความดีใจดังขึ้นมากันอย่างพร้อมเพียง

"ขอบคุณ!" สตีฟเดินไปหาซูไป๋พร้อมกับยื่นมือออกไปจับกับซูไป๋เพื่อเป็นการแสดงความขอบคุณ ส่วนบัคกี้ก็ยืนมือไปหาซูไป๋เพื่อเป็นการขอบคุณเช่นกัน

หลังจากที่พูดคุยกันสั้น ๆ บวกกับหยุดพักหายใจ พวกเขาก็พร้อมจะกลับไปที่ฐานทัพ ซูไป๋ , สตีฟ , บัคกี้ และคนอื่น ๆ พูดคุยกับไปมาระหว่างเดินทางโดยมีดูอินและเจมส์ซึ่งเดินมาอยู่แถวหน้าของกลุ่มโดยไม่รู้ตัว กลุ่มคนของพวกเขามันเรียงแนวยาวเหยียดราวกับหางของมังกรที่ไม่มีที่สิ้นสุด เช่นเดียวกับในภาพยนตร์เมื่อพวกเขากลับไปถึงฐานทัพพวกเขาก็ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น เพราะท้ายที่สุดแล้วการที่พวกเขากลับมาได้แบบนี้มันคือปาฏิหาริย์!

มีเสียงตะโกนโห่ร้องกันด้วยความดีใจพร้อมกับเสียงปรบมือดั่งสนั่นหวั่นไหวอย่างไม่รู้จบ เพราะว่านี่คือการกลับมาของเหล่าวีรบุรุษ ซึ่งความแตกต่างจากภาพยนตร์ก็คือตามปกติสตีฟจะเป็นคนเดินนำด้านหน้าเพียงคนเดียว แต่ตอนนี้มันคือซูไป๋

ซึ่งเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเป็นแบบนี้ แต่เขาก็ยังคงเดินต่อไป

หลังจากนั้นไม่นานพวกเขาก็ได้พบผู้บัญชาการฐานทัพของที่นี่คนรู้จักของกัปตันอเมริกา พันเอก เชสเตอร์ ฟิลลิปส์ และเพ็กกี้ คาร์เตอร์!

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาประหลาดใจเล็กน้อยกับตัวตนและตำแหน่งของซูไป๋ ท้ายที่สุดแล้วไม่ใช่ว่าใครก็สามารถไปยืนอยู่หน้าแถวได้ แต่เรื่องนี้เอาไว้ค่อยพูดภายหลังเพราะว่าตอนนี้มันไม่เหมาะสำหรับการพูดถึงในตอนนี้ หลังจากที่ทักทายกันเล็กน้อยก็บอกให้คนอื่น ๆ แยกย้ายและไปพักผ่อนกันให้ดี

จากนั้นสตีฟ บัคกี้ และซูไป๋ก็มุ่งหน้าไปยังห้องบัญชาการพร้อมกับพันเอกฟิลลิปส์และเพ็กกี้ คาร์เตอร์

"สวยมาก!"

เมื่อเห็นความงามของเพ็กกี้ คาร์เตอร์ ซูไป๋ก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมเธอ ถึงแม้ว่าเขาจะรู้อยู่แล้วจากการดูภาพยนตร์แต่พอมาเห็นตัวจริงแล้วเธอสวยยิ่งกว่าในภาพยนตร์เสียอีก

ด้วยการที่เธอมีผมหยิกพร้อมกับใส่เครื่องแบบทหารมันก็ทำให้เธอดูเป็นคนที่กล้าหาญเป็นอย่างมาก

"ที่หน้าฉันมีอะไรติดอยู่อย่างงั้นหรอ?" เพ็กกี้ คาร์เตอร์ รู้สึกได้ถึงการจ้องมองมาจากซูไป๋ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา

ซูไป๋ไม่ตอบเธอ แต่เขาถามเธอขึ้นมาด้วยรอยยิ้มว่า "ที่นี่มีห้องอาบน้ำไหม ? มันจะดีกว่านี้ถ้าให้ผมได้ไปอาบน้ำและเปลี่ยนไปใส่เสื้อผ้าที่สะอาดก่อนที่จะมาพบผู้หญิงที่สวยเช่นคุณ ... ผมคิดว่าตอนนี้ผมขอตัวไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนดีกว่า!"

"…."

ใบหน้าของเพ็กกี้ คาร์เตอร์เปลี่ยนไปเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ ส่วนคนอื่น ๆ ที่ได้ยินก็ตกตะลึงเช่นกัน

อาบน้ำก่อนที่จะมาพบฉัน ? นี่คุณคิดอย่างงี้จริง ๆ อย่างงั้นหรอ ? ทำไมมันฟังดูเป็นเรื่องแบบว่า ... ประหลาด!

"แค่ก ๆ เพ็กกี้"

พันเอกฟิลลิปส์ไอออกมาเล็กน้อยก่อนที่เพ็กกี้ คาร์เตอร์จะหันไปหาซูไป๋และพูดว่า "ตามฉันมาเดี๋ยวฉันจะพาคุณไปห้องอาบน้ำ!"

"ไม่มีปัญหา"

ซูไป๋พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มพร้อมกับเดินตามเพ็กกี้ คาร์เตอร์ออกไป

เมื่อเพ็กกี้ คาร์เตอร์และซูไป๋เดินไปถึงค่ายทหารและเธอก็เตรียมเสื้อผ้าชุดใหม่ให้กับเขา เขาก็แยกตัวออกไปทำธุรส่วนตัวให้เรียบร้อย อาบน้ำ ใส่เสื้อผ้าตัวใหม่ จัดทรงผม และอื่น ๆ ก่อนที่ซูไป๋จะเดินออกมาหลังจากเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ทันทีที่เขาเดินออกมาเขาก็เห็นเพ็กกี้ คาร์เตอร์ยืนรอเขาอยู่ด้านนอก

เมื่อเห็นเช่นนี้ซูไป๋ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะและพูดหยอกล้อออกมาเล็กน้อยว่า "น่าอายจริง ๆ ที่ผมปล่อยให้ผู้หญิงที่สวยแบบคุณต้องมารอผมตั้งนาน และผมก็รู้นะว่าคุณกำลังรอผมอยู่อยู่ ... "

"ฉันคิดว่าคุณน่าจะใช้เวลาไม่นาน" เพ็กกี้ คาร์เตอร์ตอบ

"ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ผมก็แค่คิดว่าคุณจะเข้ามาเชิญผมออกไป" ซูไปยิ้มเล็กน้อย

โปรดติดตามตอนต่อไป …