บทที่ 39 สงครามแถบดาวเคราะห์น้อยครั้งที่สอง (สอง)

บทที่ 39 สงครามแถบดาวเคราะห์น้อยครั้งที่สอง (สอง)

แถบดาวเคราะห์น้อย เขต 027 สะพานเดินเรือยานอูรานอส

“รายงาน กองเรือหลักที่สี่ปะทะกับกองเรือจักรวรรดิอ๊อกซ์ที่เขต 016 แล้วครับ”

“แจ้งกองเรือ เปลี่ยนทิศทางไปยังตำแหน่ง 070”

“รับทราบครับ!”

“ใช้ช่องทางลับหมายเลข 7 ส่งข้อความ เนื้อหาคือให้ไปสมทบกันที่เขต 019”

“ครับ!”

ถึงแม้จะสงสัยอยู่บ้างว่าเขต 019 คือที่ที่กองเรือของตนเองกำลังจะมุ่งหน้าไปหลังจากเปลี่ยนทิศทางแล้ว หรือว่าจะมีกำลังเสริมมางั้นหรือ?

แต่ในเมื่อท่านผู้บัญชาการไม่ได้พูด ก็ไม่ควรจะไปซักไซ้ให้มากความ!

ในขณะนี้ ณ สนามรบหลักเขต 016 ยานรบ 5,000 ลำของกองเรือที่สี่ได้จัดกระบวนทัพอย่างหนาแน่น กำลังมุ่งหน้าทะลวงไปยังทิศทาง 010 ของกองเรือด้วยความเร็วสูง

การเคลื่อนไหวนี้ค่อนข้างจะเหนือความคาดหมายของโคดี้ ผู้บัญชาการกองเรือหน้าของจักรวรรดิอ๊อกซ์อยู่บ้าง เพราะเขาได้ยินมาว่าลูกสาวของเหลียงซิงเฉินถูกจับเป็นตัวประกันอยู่บนยานลำนั้น เดิมทีคิดว่าฝ่ายมนุษย์คงจะไม่กล้าโจมตีอย่างหนักหน่วงในทิศทางนี้ ดังนั้นจึงได้วางกำลังยานรบไว้เพียง 2,000 ลำ ส่วนกองเรือหลักนั้นวางกำลังอยู่ด้านหน้าของกองเรือที่สี่

ในขณะที่โคดี้ยังคงลังเลว่าจะต้องโยกย้ายกองเรือไปสนับสนุนแนวรบด้านซ้ายหรือไม่ กองเรือทะลวงที่เหลียงซิงเฉินส่งออกไปก็เปิดฉากยิงแล้ว

การทะลวงด้วยยานรบ 5,000 ลำต่อ 2,000 ลำ ทำให้จักรวรรดิอ๊อกซ์สูญเสียยานรบไปกว่า 200 ลำในทันที และยังมีกระสุนพลังงานพุ่งผ่านข้างๆ ยานขนส่งที่กำลังหลบหนีด้วยความเร็วสูงสุดอยู่เป็นระยะๆ

ภาพนี้ทำเอาหัวใจของโคดี้สั่นสะท้าน หากถูกกระสุนลูกหลงยิงถูกเข้า จนทำให้องค์ชายเก้าประสบอันตราย ต่อให้พวกเขาทำลายล้างมนุษย์ได้ในภายหลัง ก็ยังคงหนีไม่พ้นชะตากรรมที่จะถูกองค์จักรพรรดิสั่งประหารอยู่ดี

ด้วยความจำเป็น เขาจึงจำต้องจัดกองเรือ 10,000 ลำไปสนับสนุนทางด้านซ้าย และสั่งให้ยานรบที่เหลืออยู่ในแนวรบด้านซ้ายเดิมคุ้มกันยานขนส่งให้ถอยออกจากสนามรบ มุ่งหน้าไปยังทิศทางของดาวพฤหัสบดี

หลายนาทีต่อมา ยานรบที่เหลืออีกกว่า 900 ลำก็เริ่มคุ้มกันยานขนส่งค่อยๆ ถอยกลับไป ส่วนกองเรือ 10,000 ลำที่มาจากส่วนกลางก็เข้ามาเสริมกำลังในช่องว่าง ปะทะกับกองเรือย่อยห้ากองที่กำลังทะลวงเข้ามา

ในตอนนี้สนามรบทั้งหมดได้ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนแล้ว ส่วนหนึ่งคือทางด้านหน้าขวาของกองเรือที่สี่ ตรงนั้นมีกองเรือย่อยห้ากองซึ่งปัจจุบันมียานรบประมาณ 4,700 ลำ กำลังปะทะกับกองเรือ 10,000 ลำของจักรวรรดิอ๊อกซ์

อีกส่วนหนึ่งคือสนามรบหลักตรงกลาง กองเรือหลัก 10,000 ลำของกองเรือที่สี่ กำลังปะทะกับกองเรือ 18,000 ลำของจักรวรรดิอ๊อกซ์

“สั่งให้กองเรือทะลวงเปลี่ยนทิศทางไปยัง 050 ทำการเคลื่อนที่เป็นเส้นโค้งอ้อมไป!”

“ครับ!”

ณ ส่วนกลาง กองเรือของทั้งสองฝ่ายได้เปิดฉากยิงใส่กันอย่างดุเดือดแล้ว แต่การรบนี้ไม่ใช่สิ่งที่สามารถตัดสินผลแพ้ชนะได้ในเวลาอันสั้น เหลียงซิงเฉินไม่เคยคาดหวังว่าจะสามารถคว้าชัยชนะได้จากการปะทะกันตามแบบแผนปกติ ตอนนี้ประเด็นสำคัญอยู่ที่ว่ากองเรือศัตรูทางด้านหน้าขวาจะติดกับหรือไม่

กองเรือทะลวงหลังจากได้รับคำสั่งจากเหลียงซิงเฉินแล้วก็รีบเปลี่ยนเส้นทางทันที เริ่มเคลื่อนที่เป็นเส้นโค้งไปยังทิศทาง 050

ตำแหน่งนี้ถือว่าดีมาก ทำไมถึงว่าดีน่ะหรือ เพราะหลังจากเคลื่อนที่เป็นเส้นโค้งไปแล้ว ก็จะสามารถข้ามผ่านกองเรือ 10,000 ลำที่อยู่ด้านหน้า และไปอยู่ด้านหลังของยานขนส่งที่กำลังหลบหนีได้พอดี

เมื่อพบสถานการณ์นี้ โคดี้ก็สั่งให้กองเรือ 10,000 ลำทางด้านซ้ายของตนเองหันกลับไปไล่ตามทันที กัดหางกองเรือของมนุษย์ และทำลายล้างพวกเขาให้สิ้นซาก

“รายงาน! กองเรือศัตรู 10,000 ลำจากทิศทาง 010 เริ่มเปลี่ยนทิศทางแล้ว ดูเหมือนว่าต้องการจะกัดหางกองกำลังทะลวงของเรา หากถูกกัดหางได้ สถานการณ์จะเลวร้ายมากครับ”

“อืม ผมรู้แล้ว สั่งให้กองเรือหลักละทิ้งศัตรูตรงหน้า เปลี่ยนทิศทางไปยังตำแหน่ง 050 เช่นกัน ไล่ตามไปแล้วโจมตีจากด้านหลังอย่างหนักหน่วง”

หลังจากเห็นการเคลื่อนไหวของกองเรือหลักที่สี่แล้ว โคดี้ก็รู้สึกงุนงงเล็กน้อย เจ้าเหลียงซิงเฉินนั่นมันกำลังทำอะไรกันแน่ หรือว่าเตรียมจะเปิดท้ายให้ฉันกัดเล่นงั้นหรือ?

จริงๆ แล้ว หากเหลียงซิงเฉินไล่ตามกัดส่วนท้ายของกองเรือ 10,000 ลำทางด้านหน้าขวานั้น กองเรือหลักที่นำโดยโคดี้ก็เปลี่ยนทิศทางไปยังด้านซ้ายเช่นกัน ไล่ตามไปยังส่วนท้ายของกองเรือที่สี่

ทว่าสิ่งที่โคดี้คาดไม่ถึงก็คือ ยานรบ 5,000 ลำที่ทะลวงเข้าไปในตอนแรกของกองเรือที่สี่นั้น หลังจากเคลื่อนที่เป็นเส้นโค้งอ้อมไปอยู่ด้านหลังของยานขนส่งที่กำลังหลบหนีอยู่ ก็ไม่ได้ไล่ตามขึ้นไป แต่ยังคงเคลื่อนที่เป็นเส้นโค้งต่อไป จนกระทั่งวนกลับมาเป็นวงกลมใหญ่ กัดส่วนท้ายของกองเรือหลักที่นำโดยโคดี้ได้สำเร็จ

ดังนั้นจึงเกิดภาพที่แปลกประหลาดขึ้นมา สนามรบทั้งหมดกลายเป็นวงกลม กองเรือทั้งสี่ของทั้งสองฝ่ายต่างก็ไล่กัดหางกันเอง ตกอยู่ในสภาวะการรบแบบสิ้นเปลืองล้วนๆ

กองเรือทะลวง 5,000 ลำของกองเรือที่สี่ ไล่ตามกองเรือ 18,000 ลำที่นำโดยโคดี้

กองเรือ 18,000 ลำที่นำโดยโคดี้ ไล่ตามกองเรือหลัก 10,000 ลำของกองเรือที่สี่ของเหลียงซิงเฉิน

กองเรือหลัก 10,000 ลำของกองเรือที่สี่ของเหลียงซิงเฉิน ไล่ตามกองเรือ 10,000 ลำที่เดิมทีสกัดกั้นกองเรือทะลวงอยู่

และสุดท้ายกองเรือ 10,000 ลำของอ๊อกซ์นี้ ก็ไล่ตามกองเรือทะลวง 5,000 ลำ

ภาพทั้งหมดราวกับงูสี่ตัวกำลังกัดหางของตัวที่อยู่ข้างหน้า ตกอยู่ในการรบแบบสิ้นเปลืองโดยแท้จริง

“ท่านผู้บัญชาการ แบบนี้มันเป็นการรบแบบสิ้นเปลืองล้วนๆ เลยนะครับ อีกทั้งจำนวนยานรบของฝ่ายเราก็น้อยกว่าฝ่ายตรงข้ามมาก มันไม่เป็นผลดีกับฝ่ายเราเลยนะครับ!”

“ผมเข้าใจ ตอนนี้ก็คงต้องเป็นแบบนี้ไปก่อน ผมมีแผนการของผมอยู่แล้ว!”

ในตอนนี้เจียงไห่คิดไม่ตกว่าทำไมท่านผู้บัญชาการถึงต้องทำให้สถานการณ์กลายเป็นการรบแบบสิ้นเปลืองเช่นนี้ ตอนนี้ต่อให้คิดจะถอยก็ถอยไม่ได้แล้ว

กองเรือทั้งสี่ที่ไล่ตามกันอยู่นั้น ไม่ว่ากองใดกองหนึ่งต้องการจะถอนตัวออกไป ในระหว่างที่กำลังเลี้ยวหันก็จำเป็นต้องเปิดเผยด้านข้างให้กับกองเรือศัตรูที่อยู่ข้างหลังอย่างแน่นอน ในสงครามอวกาศ การเปิดเผยด้านข้างของกองเรือหมายความว่าอย่างไร? หมายความว่าจะถูกศัตรูทำลายล้างอย่างหนัก

แต่ถ้ายังคงรักษาสถานการณ์การรบแบบสิ้นเปลืองเช่นนี้ต่อไป ถึงแม้กองเรือที่สี่จะไม่พ่ายแพ้ในทันที สามารถยื้อต่อไปได้อีกนาน หรือแม้กระทั่งหลายสิบชั่วโมงก็ตาม

เพราะจำนวนยานรบทั้งหมดเกือบจะน้อยกว่าฝ่ายตรงข้ามเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น ในที่สุดก็จะถูกกองเรือของฝ่ายตรงข้ามบดขยี้จนหมดสิ้นอยู่ดี ต่อให้ไม่เป็นเช่นนั้น หลังจากผ่านไปหลายสิบชั่วโมง กองเรือสนับสนุนของจักรวรรดิอ๊อกซ์เดินทางข้ามแถบดาวเคราะห์น้อยมาถึงสนามรบ กองเรือที่สี่ก็ยังคงหนีไม่พ้นชะตากรรมที่จะถูกทำลายล้างทั้งหมดอยู่ดี

“แผนการวางไว้เรียบร้อยแล้ว ต่อไปก็ขึ้นอยู่กับคุณแล้วนะ หลินฟาน!”

เหลียงซิงเฉินพูดกับตนเองเบาๆ อีกครั้งด้วยเสียงที่ได้ยินเพียงคนเดียว

เมื่อไม่มีกองเรือที่สี่ไล่ตามแล้ว ยานขนส่งที่ถูกวู้ดลักพาตัวไปพร้อมกับยานรบเกือบ 900 ลำที่คุ้มกันอยู่ ก็เดินทางไปยังทิศทางของดาวพฤหัสบดีได้อย่างราบรื่นไม่มีอุปสรรค

“องค์ชาย กองเรือที่สี่ถูกกองเรือของจักรวรรดิกั้นไว้แล้ว ไม่มีใครสามารถไล่ตามพวกเราได้อีกแล้วครับ”

“อืม ครั้งนี้อดัมส์ทำได้ดีมาก! เจ้าก็ทำได้ดีมากเช่นกัน อยากได้รางวัลอะไรล่ะ?”

“องค์ชาย หากเป็นไปได้ กระหม่อมอยากได้ผู้หญิงคนนี้ครับ!”

พลางพูด วู้ดก็ชี้ไปยังเหลียงเสวี่ยที่ถูกมัดโยนทิ้งไว้ข้างๆ

“ผู้หญิงคนนี้รึ? ได้ ข้าอนุญาตให้เป็นรางวัลแก่เจ้า!”

โดรันมองเหลียงเสวี่ยสองสามแวบ ก็ตกลงโดยไม่คิดอะไรมาก เพราะรูปร่างหน้าตาของมนุษย์นั้นไม่ตรงกับมาตรฐานความงามของชาวอ๊อกซ์อย่างรุนแรง

หรือถึงกับดูถูกวู้ดในใจอยู่ด้วยซ้ำว่าเสียแรงเปล่าที่องค์ชายอย่างตนเองให้คำมั่นสัญญาว่าจะให้รางวัล กลับต้องการเพียงสิ่งมีชีวิตเพศเมียที่น่าเกลียดคนนี้คนเดียว

ส่วนวู้ดนั้นกลับมองเหลียงเสวี่ยด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ ว่าไปแล้วเขาก็อยากได้เหลียงเสวี่ยมานานแล้วไม่ใช่แค่วันสองวัน เพียงแต่เพื่อภารกิจจึงต้องอดทนไว้เท่านั้นเอง

เมื่อได้ยินบทสนทนาของคนทั้งสอง เหลียงเสวี่ยก็จ้องมองวู้ดด้วยสายตาที่เหมือนจะฆ่าคน

แต่ยิ่งเหลียงเสวี่ยทำเช่นนี้ ก็ดูเหมือนจะยิ่งตอบสนองความพึงพอใจอันวิปริตของวู้ดมากขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ยิ่งดูชั่วร้ายมากขึ้นไปอีก!