บทที่ 22 - สำนักงานสาขาสมาพันธ์

บทที่ 22 - สำนักงานสาขาสมาพันธ์

เมืองอัน

เมืองที่ถ้ามองในระดับประเทศ ก็ต้องใช้คำว่า 'จืดจาง' มาบรรยาย

ไม่เล็กไม่ใหญ่ ไม่มีอุตสาหกรรมโดดเด่นอะไร แต่ภาพรวมก็ไม่ได้แย่ จัดว่าเป็นเมืองระดับกลางๆ ที่ทรงตัวอยู่อย่างนั้น

เรียกได้ว่า 'เสมอต้นเสมอปลาย'

ณ สำนักงานสาขาเมืองอัน ของสมาพันธ์นักสำรวจโลก

ตึกใหม่เอี่ยมหลังนี้เพิ่งเปิดทำการอย่างเป็นทางการเมื่อไม่กี่วันก่อน ถึงแม้พวกเขาจะเตรียมการล่วงหน้ามาสักพักแล้วก็ตาม

สมาพันธ์นักสำรวจโลก เป็นองค์กรที่มีอำนาจบริหารจริง ก่อตั้งขึ้นจากความร่วมมือของนานาประเทศ

เจ้าหน้าที่จากแต่ละประเทศจะมาประชุมหารือและตัดสินใจเรื่องเกี่ยวกับ 'ดันเจี้ยน' ทั่วโลกกันเป็นระยะ

ส่วนสาขาย่อยในแต่ละประเทศ ก็จะอยู่ภายใต้การดูแลของประเทศนั้นๆ โดยสมบูรณ์

ภายในอาคารกว้างขวางสูง 6 ชั้นแห่งนี้ จะเห็นเจ้าหน้าที่เดินขวักไขว่ไปมา บรรยากาศเต็มไปด้วยความวุ่นวาย

ก็แน่ล่ะ ดันเจี้ยนเพิ่งเปิดตัวอย่างเป็นทางการได้ไม่ถึงสัปดาห์ ช่วงเริ่มต้นแบบนี้ย่อมเป็นช่วงที่งานยุ่งที่สุด

"ฉันตาฝาดไปหรือเปล่า เมื่อเช้าคนที่มานั่นใช่เลขาธิการจากสาขามณฑลไหม" เจ้าหน้าที่คนหนึ่งจิบชาพลางกระซิบถามเพื่อนร่วมงาน

เพื่อนร่วมงานพยักหน้า "ใช่ ตาไม่ฝาดหรอก แต่แปลกนะ ทำไมเขาถึงมาที่นี่"

"ฉันรู้ แต่ฉันพูดไม่ได้" เพื่อนร่วมงานอีกคนถือแก้วกาแฟเดินผ่านมา ได้ยินบทสนทนาพอดีจึงยักคิ้วให้พร้อมรอยยิ้มมีเลศนัย

พอได้ยินแบบนั้น ไทยมุงแถวนั้นก็รีบกรูเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังทันที

"เล่าหน่อยสิพี่"

"อย่าบอกนะว่าจะมีการตรวจสอบ หรือจะมีใครโดนเด้งมา"

"อย่ามาทำให้อยากแล้วจากไปนะเว้ย"

แต่ชายคนนั้นทำได้แค่ยักไหล่ "บอกไม่ได้จริงๆ แต่รออีกวันสองวันพวกนายก็รู้เองแหละ รับรองว่าเป็นเรื่องดีสำหรับพวกเราแน่นอน"

และหัวข้อที่พวกเขากำลังซุบซิบกันอยู่นั้น

ตอนนี้กำลังนั่งอยู่ในห้องทำงานห้องหนึ่ง

"พวกคุณกำลังจะบอกว่า มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งเคลียร์ 'ปาร์ตี้ถนนซากศพ' ได้คะแนนเต็ม แถมยังเตรียมทำคลิปเฉลยออกมาเผยแพร่งั้นเหรอ"

ชายหนุ่มผู้มาเยือนทำหน้าสงสัยขีดสุด แม้เขาจะเชื่อว่าคนตรงหน้าไม่มีทางกล้าโกหกเรื่องสำคัญขนาดนี้ แต่ความกังขาในใจมันห้ามกันไม่ได้จริงๆ

ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาพยักหน้ายืนยันอย่างหนักแน่น

"ถูกต้องครับเลขาฯ เสิ่น ถึงพวกเราเองก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน แต่เขาอัปโหลดวิดีโอแล้วจริงๆ ทางพนักงานของสถานี Q เป็นคนแจ้งเรามา"

ชายวัยกลางคนร่างกำยำหน้าตาเคร่งขรึมที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็พยักหน้าสมทบ "ใช่ครับ พวกเราดูคลิปนั้นแล้ว ต้องยอมรับเลยว่าละเอียดมาก ถึงขั้นที่ว่าถ้าใครได้ดูแล้วปรับสภาพจิตใจให้ดีๆ การเคลียร์ดันเจี้ยนก็ไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป

ถ้าตั้งใจหน่อย ต่อให้มีจุดตัดคะแนนบ้าง การจะคว้าเกรด C มาครองก็ไม่ใช่เรื่องยากเลย"

ชายที่ถูกเรียกว่าเลขาฯ เสิ่นพยักหน้า "ขอผมดูวิดีโอหน่อย แล้วก็ดึงข้อมูลประวัติเขาออกมาด้วย

บทสรุปคะแนนเต็มงั้นเหรอ น่าสนใจ"

ทุกคนเตรียมเอกสารไว้พร้อมสรรพแล้ว จึงรีบยื่นให้ทันที จากนั้นก็ได้แต่รอ

ไม่นานนัก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น พร้อมกับเจ้าหน้าที่คนหนึ่งเดินเข้ามา

"ผอ. เฉินครับ คนที่คุณนัดไว้มาถึงแล้วครับ"

ทุกคนในห้องเงยหน้าขึ้นมอง แล้วหันมาสบตากัน

ผอ. เฉินพยักหน้า "พาเขาไปที่ห้องประชุมเล็กหมายเลข 3 ดูแลให้ดีล่ะ"

"ครับ"

เลขาฯ เสิ่นมองตามสายตาของผอ. เฉิน แล้วก็ลุกขึ้นยืน ทั้งกลุ่มจึงเดินออกไปพร้อมกัน

ในขณะเดียวกัน จวงไฉกำลังเดินตามเจ้าหน้าที่ขึ้นไปชั้นบน เขามองซ้ายมองขวาตลอดทาง

ตึกนี้เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ถึงจะอยู่ในเมืองอันมาตลอดแต่ก็ดูออกว่าเป็นตึกใหม่

สำหรับหน่วยงานใหม่แกะกล่องแบบนี้ แน่นอนว่าเขาต้องอยากรูอยากเห็นเป็นธรรมดา

เมื่อถูกพามานั่งรอในห้องประชุมเล็ก เจ้าหน้าที่ก็เอ่ยถาม "คุณจวงครับ รับเครื่องดื่มอะไรไหมครับ ท่านผอ. กำลังจะมาถึงแล้ว"

"อ๋อ ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณมาก" จวงไฉยิ้มพลางโบกมือปฏิเสธ

สิ้นเสียง ประตูก็เปิดออก

คน 4 คนเดินเรียงแถวเข้ามา

ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมหน้าตาใจดี ด้านหลังมีชายร่างใหญ่หน้าดุตัวตรงแหน็วเหมือนทหารยืนคุมเชิงอยู่

ถัดมาเป็นชายหนุ่มอายุราว 30 ปี รูปร่างสูงโปร่งแต่สีหน้าค่อนข้างเย็นชา ด้านหลังมีคนท่าทางเหมือนเลขาหรือผู้ช่วยถือแฟ้มเอกสารและโน้ตบุ๊กตามมาติดๆ

พอเห็นผู้มาเยือนทั้ง 4 คน เจ้าหน้าที่คนเดิมก็พยักหน้าแล้วถอยฉากออกไป

จวงไฉลุกขึ้นยืนต้อนรับ

"คุณจวงใช่ไหมครับ" ชายร่างท้วมเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม

"ใช่ครับ"

"ฮ่าๆ ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมเฉินเซิ่งกง ผู้อำนวยการสาขานี้ครับ"

จวงไฉยื่นมือไปจับทักทาย "สวัสดีครับผอ. เฉิน"

"เชิญนั่งครับ เชิญนั่ง"

ทุกคนนั่งลงประจำที่

พอนั่งปุ๊บ ผอ. เฉินก็เปิดประเด็นทันที "ที่เชิญคุณจวงมาวันนี้ เพราะวิดีโอของคุณอาจจะมีมูลค่าสูงกว่าที่คุณคิดไว้มากครับ"

พวกเขาตรวจสอบประวัติจวงไฉมาแล้ว เห็นได้ชัดว่าก่อนที่จะมีการแถลงข่าว ชายหนุ่มคนนี้ไม่รู้เรื่องการมีอยู่ของดันเจี้ยนมาก่อนแน่นอน

"เพื่อป้องกันไม่ให้เยาวชนอนาคตไกลอย่างคุณต้องเสียผลประโยชน์ เราเลยอยากจะมอบความคุ้มครองทางกฎหมายให้ก่อนที่คุณจะเผยแพร่มันออกไป"

พูดจบ ผู้ช่วยคนนั้นก็ยื่นเอกสารชุดหนึ่งมาให้

จวงไฉรับมาเปิดอ่านคร่าวๆ

ใจความประมาณว่า คู่มือการเล่นดันเจี้ยนที่มีความสมบูรณ์สูงแบบนี้จะได้รับความคุ้มครองทางกฎหมาย

แต่เนื่องจาก 'คู่มือเกม' เป็นสิ่งที่คุ้มครองยาก จึงจำเป็นต้องมีการรับรองอย่างเป็นทางการเสียก่อน

พอผ่านการรับรองแล้ว การตัดสินชี้ขาดต่างๆ ก็จะทำได้ง่ายขึ้น

สรุปง่ายๆ ก็คือ สำหรับตัวบุคคลแล้ว นอกจากความยุ่งยากทางเอกสารนิดหน่อย ที่เหลือมีแต่ข้อดีล้วนๆ

"เงื่อนไขดีมากครับ ผมยินดีสละเวลา"

ผอ. เฉินยิ้มกว้างเมื่อได้ยินคำตอบ "วางใจได้เลยครับ ทางเราจะช่วยอำนวยความสะดวกให้ แค่คุณให้ความร่วมมือนิดหน่อย แป๊บเดียวก็ผ่านการรับรองแล้ว

ไหนๆ คุณจวงก็มาแล้ว สนใจจะร่วมมือทำอะไรบางอย่างกับเราไหมครับ"

"ร่วมมือ?" ถ้าจวงไฉจำไม่ผิด หน่วยงานนี้แม้จะเป็นของใหม่ แต่ก็ขึ้นตรงกับทางเมืองหลวง

แถมยังเป็นหน่วยงานพิเศษที่รับคำสั่งตรงจากศูนย์กลางอำนาจอีกต่างหาก

นั่นเท่ากับว่าเป็นการร่วมมือกับรัฐบาลเลยไม่ใช่เหรอ

"ใช่ครับ อย่างที่คุณก็น่าจะรู้ ดันเจี้ยนที่คุณทำคลิปออกมามันตั้งอยู่ในเมืองของเรา

ถ้าข้อมูลนี้แพร่กระจายออกไป ผลประโยชน์มหาศาลที่จะตกอยู่กับเมืองของเรานั้นแทบจะคาดเดาได้ไม่ยากเลย"

จวงไฉพยักหน้า เรื่องนี้เขาพอจะเดาทางได้อยู่แล้ว

เป็นผลประโยชน์ที่เห็นกันชัดๆ และวางอยู่บนโต๊ะ

"ไม่ใช่แค่เมืองเรานะครับ ทั้งมณฑลเองก็น่าจะได้รับอานิสงส์ไปด้วยไม่น้อย

เรื่องแบบนี้เราคงจะเป็นฝ่ายรับอย่างเดียวโดยไม่ให้อะไรตอบแทนเลยก็คงไม่ได้จริงไหมครับ เราเลยอยากจะเสนอความร่วมมือกับคุณ"

จวงไฉลองตรองดูแล้ว ดูเหมือนจะไม่มีข้อเสียอะไร

หลังจากคุยรายละเอียดกันสักพัก เขาก็ตอบตกลง

เพราะเขาพบว่ามันไม่มีข้อเสียจริงๆ แถมยังไม่กระทบกับแผนเดิมของเขา หนำซ้ำทางนั้นยังจะช่วยใช้ทรัพยากรโปรโมทคลิปของเขาให้อีก

แถมยังจะช่วยเข้ารหัสพิเศษให้กับคลิปพาร์ท 2 ที่เขาจะเก็บเงินค่าดู เพื่อป้องกันการดูดคลิปไปเผยแพร่ต่อ

ดูเหมือนว่าสิ่งที่พวกเขาทำ คือการพยายามสานสัมพันธ์อันดีกับตัวเขา

ดูท่าความสำเร็จในการเคลียร์ดันเจี้ยนของเขาจะมีน้ำหนักมากกว่าที่เขาคิดไว้เยอะเลย

"งั้นก็ขอให้เราร่วมมือกันด้วยดีนะครับ" ผอ. เฉินยิ้มแล้วยื่นมือมาจับกับจวงไฉ

"เช่นกันครับ"

"ส่วนเรื่องเอกสารที่เหลือ เดี๋ยวผมให้เลขาดำเนินการต่อ รบกวนเวลาคุณอีกสักหน่อยนะครับ"

"ฮ่าๆ ไม่มีปัญหาครับ" จวงไฉตอบรับอย่างอารมณ์ดี

ตอนนั้นเอง ชายหนุ่มมาดขรึมที่ยืนเงียบมาตลอดก็เอ่ยปากขึ้น

"คุณจวง สนใจมาทำงานที่หน่วยปฏิบัติการพิเศษไหมครับ"

"หน่วยปฏิบัติการพิเศษ?" จวงไฉทำหน้างง

ผู้ชายคนนี้แค่นั่งฟังเงียบๆ มาตลอด และดูจากบุคลิกแล้ว ไม่น่าจะใช่ลูกน้องของผอ. เฉินแน่ๆ

"เป็นกองกำลังพิทักษ์ความปลอดภัยทางยุทธศาสตร์ระดับสูง สมาชิกทุกคนล้วนเป็นนักสำรวจระดับสูงครับ"

พอได้ยินแบบนั้น จวงไฉก็เข้าใจทันที

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธอย่างสุภาพ "ขอโทษด้วยครับ ตอนนี้ผมยังไม่มีความคิดด้านนั้นเลย"

"อืม ไม่เป็นไรครับ ถ้าสนใจเมื่อไหร่ก็มาคุยกันได้ อ้อ... เพื่อเป็นการตอบแทนที่คุณกำลังจะสร้างคุณูปการให้กับมณฑลของเรา รับสิ่งนี้ไว้สิครับ"

ผู้ช่วยของเขาหยิบกล่องเล็กๆ หน้าตาแปลกๆ ยื่นมาให้

จวงไฉรับกล่องนั้นมาด้วยความสงสัย

ชายคนนั้นไม่ได้อธิบายอะไรต่อ เพียงแค่ยิ้มและพยักหน้าให้จวงไฉก่อนจะเดินจากไป

จากนั้นผอ. เฉินก็ขอตัวไปทำงานต่อ ทิ้งให้จวงไฉเซ็นสัญญาต่างๆ อยู่ที่นั่น

เจ้าหน้าที่ที่ดูแลเรื่องสัญญาตรวจสอบเอกสารเสร็จก็ยิ้มให้

"คุณจวงครับ ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว วิดีโอของคุณน่าจะออนไลน์ได้ช่วงดึกๆ หรือไม่ก็พรุ่งนี้เช้าครับ"

"ขอบคุณครับ"

จวงไฉเดินออกมาด้วยรอยยิ้ม

เมื่อคืน หรือแม้กระทั่งเมื่อเช้าก่อนจะมาที่นี่ เขาเตรียมใจรับมือสถานการณ์ต่างๆ ไว้เยอะมาก แต่ดูเหมือนสิ่งที่เตรียมมาจะไม่ได้ใช้เลย

มันต่างจากที่เขาคิดไว้ลิบลับ

แต่ไม่ว่าจะยังไง อย่างน้อยมันก็เป็นเรื่องดี และตอนนี้เขาก็มีหลักประกันที่มั่นคงระดับหนึ่งแล้ว

[จบแล้ว]