บทที่ 21 - คู่มือพิชิตดันเจี้ยนฉบับสมบูรณ์

บทที่ 21 - คู่มือพิชิตดันเจี้ยนฉบับสมบูรณ์

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้น

จวงไฉที่กำลังนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เงยหน้าขึ้นมา สภาพขอบตาดำคล้ำบ่งบอกถึงความเหนื่อยล้าอย่างหนัก

ช่วงหลายวันมานี้เขาปั่นงานแบบไม่ได้หลับไม่ได้นอน ทั้งถ่ายทำ ตัดต่อ เขียนบทพากย์ และยังต้องวาดแผนที่ในดันเจี้ยนออกมาจากความทรงจำอีก

ถึงแม้จะเป็นแผนที่แบบคร่าวๆ แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้คนดูเข้าใจได้ ยิ่งทำคู่มือเสร็จเร็วเท่าไหร่ ผลลัพธ์ก็ยิ่งดีเท่านั้น

เขาลุกขึ้นไปเปิดประตู แล้วก็เจอกับเด็กหนุ่มยืนอยู่หน้าห้อง

"พี่... สภาพพี่นี่มัน..."

แค่เห็นแวบเดียวใครๆ ก็ดูออกว่าตอนนี้จวงไฉโทรมขนาดไหน

"กลับมาแล้วเหรอ" จวงไฉโบกมือปัดๆ แล้วเดินกลับเข้าไปในห้อง ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้คอมพิวเตอร์เหมือนเดิม

ทันทีที่หนานซูเป่ยเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น เขาก็เห็นอุปกรณ์วางระเกะระกะเต็มโต๊ะคอมฯ ไปหมด มีทั้งกระดาษที่เขียนอะไรยุ่งเหยิง และกล่องข้าวมื้อดึกที่กินเหลือวางกองอยู่ ชัดเจนเลยว่าพี่ชายเขาหมกตัวอยู่แต่ในบ้านมาหลายวันแล้ว

"พี่เป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย"

จวงไฉไม่ได้อธิบายอะไร เขาแค่กวักมือเรียก

"มานี่สิ มาดูวิดีโอนี้หน่อยว่าเป็นไงบ้าง"

เขาคลิกเปิดวิดีโอที่ตัดต่อเสร็จแล้วให้ดู

หนานซูเป่ยทำหน้างงๆ แต่ก็นั่งลงดูข้างๆ

บนหน้าจอปรากฏโลโก้รูปหัวสิงโตสีขาวทองที่จวงไฉออกแบบเอง พร้อมกับภาพหน้าจอข้อมูลดันเจี้ยน 'ปาร์ตี้ถนนซากศพ' และเสียงบรรยายของจวงไฉก็ดังขึ้น

"สวัสดีครับเพื่อนๆ ผมครีเอเตอร์หัวสิงโตแพลตตินัมเองครับ เชื่อว่าช่วงนี้ทุกคนคงนอนไม่ค่อยหลับกันใช่ไหมครับ

แหงล่ะครับ ก็โลกเราเล่นเปลี่ยนไปขนาดนี้ ผมเองก็เพิ่งไปลองของในดันเจี้ยนมาเหมือนกัน ผ่านด่านมาได้แบบขำๆ

ก็ตามชื่อคลิปเลยครับ ผลประเมินหลังจบดันเจี้ยนถือว่าไม่เลว ได้คะแนนเต็ม พร้อมกับระดับ S มาครองแบบสวยๆ

ผมคิดว่ามีความสุขคนเดียวสู้มีความสุขด้วยกันไม่ได้ ทุกคนคงต้องการข้อมูลชุดนี้ ผมเลยรวบรวมประสบการณ์ทั้งหมดมาทำเป็นคู่มือพิชิตดันเจี้ยนฉบับนี้ครับ

หวังว่ามันจะเป็นประโยชน์กับทุกคนนะครับ..."

หนานซูเป่ยดูจนจบคลิปด้วยความอึ้ง เขาหันมามองหน้าพี่ชายตาค้าง

"พี่... พี่จะปล่อยคลิปสอนผ่านดันเจี้ยนจริงๆ เหรอ"

จวงไฉพยักหน้า "ใช่แล้ว แบบนี้ไม่เพียงแต่จะสร้างชื่อเสียงให้พี่ แต่ยังจะทำเงินมหาศาลให้เราด้วย

ซึ่งเงินพวกนี้สำคัญมากสำหรับการตะลุยดันเจี้ยนในช่วงแรกของเรา"

ช่วงไม่กี่วันนี้เขาไม่ได้แค่ทำวิดีโอ แต่ยังศึกษาข้อมูลสถานการณ์ปัจจุบันอย่างละเอียด ยิ่งรู้เยอะเขาก็ยิ่งตระหนักว่า ถ้าอยากจะรักษาความได้เปรียบหรือแม้แต่จะวิ่งไล่ตามคนอื่นให้ทัน จำเป็นต้องใช้เงินเยอะมาก

แน่นอนว่าเขาสามารถค่อยๆ เก็บเล็กผสมน้อยด้วยความสามารถตัวเองได้ แต่มันช้าเกินไปสำหรับเขา

ถ้าไม่หาทางทำเงินจากนอกดันเจี้ยน

ในอนาคตเขาอาจจะต้องเอาแต้มคะแนนที่หามาได้อย่างยากลำบากไปแลกเป็นเงินออกมาใช้ ซึ่งนั่นเป็นความคิดที่แย่มาก

ถ้าต้องทำแบบนั้นทุกครั้ง แต้มคงไม่พอใช้อัปเกรดตัวเองแน่ๆ มีแต่จะถ่วงความเจริญตัวเองเปล่าๆ

"แต่มันจะไม่ส่งผลกระทบอะไรเหรอพี่ ข้อมูลพวกนี้มันมีค่ามากเลยนะ" หนานซูเป่ยยังไม่ค่อยเข้าใจ

จวงไฉยิ้มมุมปาก "วิดีโอนี้มีพาร์ทสอง ข้อมูลลับระดับลึกจะอยู่ในนั้น และพี่จะเปิดระบบเก็บเงินค่าเข้าชม

พี่จะยื่นเรื่องขอระบบป้องกันการคัดลอกระดับสูงสุดมาใช้ ถ้าคนพวกนั้นไม่โง่จนเกินไป เดี๋ยวเขาก็ต้องประเคนทรัพยากรมาสนับสนุนเราเอง"

วิธีนี้จะทำให้เขาได้ทั้งชื่อเสียงและเงินทองอย่างรวดเร็ว

หนานซูเป่ยพยักหน้าหงึกหงัก ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจกลไกเท่าไหร่ แต่เชื่อพี่ชายไว้ก่อนดีที่สุด

แต่เขาก็อดถามไม่ได้ว่า "เราขาดเงินขนาดนั้นเลยเหรอ"

"ขาดสิ ขาดหนักมาก ต่อให้นายเอาเงินมาวางตรงหน้าพี่ตอนนี้หนึ่งล้าน พี่ก็ใช้หมดได้ในพริบตา" จวงไฉคุยโว

"เหอะ แค่นั้นผมก็ใช้หมดเหมือนกันแหละ"

"ไม่ต้องมาต่อล้อต่อเถียงเลย พี่ถามหน่อย นายต้องเข้าดันเจี้ยนพรุ่งนี้กี่โมง"

นับจากวันที่เขาผ่านดันเจี้ยนมาก็สามวันแล้ว พรุ่งนี้ก็ถึงคิวที่น้องชายเขาต้องเข้าไปบ้าง

"พรุ่งนี้ประมาณเที่ยงๆ ครับ" หนานซูเป่ยตอบ

จวงไฉเหลือบดูนาฬิกา ตอนนี้เก้าโมงเช้าแล้ว

มีเวลาอีกแค่วันเดียว

"เวลาเหลือน้อยแล้ว มาเริ่มฝึกกันเดี๋ยวนี้"

พูดจบจวงไฉก็ลากน้องชายมายืนกลางห้องนั่งเล่นที่ตอนนี้ถูกเคลียร์พื้นที่จนโล่ง

เขาหยิบไม้หน้าสามกับโล่ที่ทำจากกระดาษลังหนาๆ ขึ้นมา

"เอ้า ถือไว้"

หนานซูเป่ยรับของมาแบบงงๆ มองดูพี่ชายที่มายืนประจันหน้า

แต่แป๊บเดียวเขาก็เข้าใจ เพราะช่วงนี้เขาก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ เขาศึกษาข้อมูลดันเจี้ยนที่จะต้องเข้า รวมถึงข่าวสารต่างๆ ที่ทยอยออกมา

ทำให้เขาพอรู้ข้อมูลดันเจี้ยนนี้มาบ้าง

เขารู้ว่าตอนเริ่มเกมจะมีอาวุธให้เลือก

"นี่พี่จะฝึกให้ผมตีซอมบี้เหรอ"

จวงไฉพยักหน้า "ถูกต้อง ตอนนี้สมมติว่าพี่เป็นซอมบี้ นายต้องใช้ไม้นั่นแทงเข้ามาที่หัวพี่แรงๆ

แล้วถ้าพี่สวนกลับ นายก็ต้องใช้โล่นั่นกันเอาไว้"

หนานซูเป่ยตาเป็นประกายทันที เขารีบตั้งท่าแปลกๆ เลียนแบบหนังแอ็คชั่น

เขาเอาไม้เคาะโล่กระดาษป้าบๆ แล้วตะโกนลั่น "เข้ามาเลย! นักรบสปาร์ตันไม่มีวันถอย!"

จวงไฉสูดหายใจลึก ไม่เป็นไร เขาชินกับความเบียวของน้องชายแล้ว

"ย้าากกก!"

เจ้าเด็กนั่นแหกปากร้องแล้ววิ่งโยกตัวเข้ามาหา

แต่ไอ้ท่าแทงไม้นั่นมันเบาหวิวชอบกล

"แทงเบาขนาดนี้จะไปสะกิดใครเขา จิ้มลมหรือไง คิดว่าจะโดนตัวพี่รึ น้องก็คือน้องวันยังค่ำ"

"เฮ้ย ดูถูกกันนี่หว่า!"

"ถ้าวันนี้แกจิ้มโดนตัวพี่ได้ พี่ให้เลยร้อยนึง"

"ได้! พี่พูดเองนะ งั้นผมไม่เกรงใจแล้วนะเว้ย"

ว่าแล้วเจ้าตัวดีก็เริ่มรัวไม้ใส่ไม่ยั้ง

แม้ท่าทางจะสะเปะสะปะ แต่เขาก็เริ่มรู้ตัวแล้วว่าแทงไม่โดนหัวจวงไฉสักที

ทั้งที่เขามั่นใจว่าเร็วแล้ว แต่พี่ชายเขาแค่เอียงคอนิดเดียว ก็หลบได้แบบชิวๆ เหมือนยอดฝีมือในหนังจีนกำลังภายในไม่มีผิด

จวงไฉสวนกลับด้วยฝ่ามือตบเข้าไปหนึ่งที แน่นอนว่าเขายั้งแรงไว้แล้ว

แต่แค่นั้นก็ทำเอาหนานซูเป่ยร้องจ๊าก

"มือหนักชะมัด! พี่กะจะตีแขนผมหักเลยหรือไง"

"ในดันเจี้ยนมันไม่ให้โอกาสแกแก้ตัวหรอกนะ อย่ามัวแต่ใช้โล่รับอย่างเดียว หัดใช้มันกระแทกกลับไปบ้าง!"

การฝึกดำเนินต่อไป

จนกระทั่งตกดึก

หลังจากเคี่ยวกรำมาทั้งวัน น้องชายตัวดีก็หมดสภาพหนีกลับเข้าห้องนอนไปแล้ว

ส่วนจวงไฉที่ไม่ได้นอนมาสองวันเต็มๆ ตอนนี้ร่างกายล้าจนแทบจะปิดสวิตช์ตัวเอง

ขณะที่เขากำลังจะทิ้งตัวลงนอน เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เป็นเบอร์แปลกที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

"ฮัลโหล?"

"สวัสดีครับ นั่นใช่คุณจวงหรือเปล่าครับ"

"ครับ ผมเอง"

"ผมติดต่อจากคณะกรรมการนักสำรวจโลก สาขามณฑลซู ฝ่ายเมืองอันครับ"

"เหอะๆ ผมเป็นผู้ใหญ่บ้านโลกครับ" จวงไฉสวนกลับทันควัน

ช่วงนี้เขาเห็นข่าวในมือถือบ่อยๆ ว่ามีพวกมิจฉาชีพใช้อ้างเรื่องพวกนี้มาหลอกกินตังค์

แก๊งคอลเซ็นเตอร์สมัยนี้มันทันโลกจริงๆ

"เอ่อ ผมว่าคุณกำลังเข้าใจผิดนะครับ... เราได้รับข้อมูลจากทางสถานี Q เกี่ยวกับวิดีโอที่คุณอัปโหลด..."

พอได้ยินแบบนี้ จวงไฉก็ตาสว่างทันที น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจัง เพราะวิดีโอของเขายังอยู่ในขั้นตอนตรวจสอบจริงๆ

"อ้าว ขอโทษทีครับ เมื่อกี้ผมนึกว่าพวกแก๊งต้มตุ๋น"

"ฮ่าๆ ไม่เป็นไรครับ ระวังตัวไว้ก็ดีแล้ว"

"เกี่ยวกับวิดีโอของคุณ เนื่องจากข้อมูลข้างในมีความสำคัญมาก และเพื่อให้เป็นไปตามกฎหมายที่เกี่ยวข้อง คุณยืนยันที่จะเผยแพร่มันจริงๆ ใช่ไหมครับ"

"ไม่ได้เหรอครับ หรือว่ามีอะไรที่ผมไม่รู้หรือเปล่า" จวงไฉถามกลับพลางครุ่นคิด

"เปล่าครับ เราแค่จะแจ้งว่า คู่มือการเคลียร์ดันเจี้ยนของคุณสามารถนำมาจดสิทธิบัตรได้ ซึ่งรายได้ทั้งหมดที่เกิดจากคู่มือนี้จะตกเป็นของคุณ

เพื่อป้องกันไม่ให้คุณเสียผลประโยชน์ เราเลยโทรมาแจ้งให้ทราบครับ"

ถ้าเป็นเรื่องจริง นี่ก็ถือว่าเป็นข่าวดีเลยนะเนี่ย?

"งั้นผมต้องทำยังไงบ้างครับ"

"ถ้าคุณว่าง พรุ่งนี้เชิญที่สำนักงานสาขาเมืองอันได้เลยครับ เราจะคุยรายละเอียดกัน"

"ได้ครับ ไม่มีปัญหา"

[จบแล้ว]