บทที่ 1 การเริ่มต้นของระบบนี้มันช่างยากเย็นแสนเข็ญ

บทที่ 1 การเริ่มต้นของระบบนี้มันช่างยากเย็นแสนเข็ญ

“เหวี่ยงดาบ: 1” “เหวี่ยงดาบ: 1” “เหวี่ยงดาบ: 1” ...

“ฮึบ!” “ย้าก!” ...

เบื้องหน้าเรือนไม้ทรงญี่ปุ่นโบราณที่ดูเรียบง่าย เด็กหนุ่มวัยราวสิบเอ็ดปีกำลังตั้งหน้าตั้งตาฝึกเหวี่ยงดาบไม้ในมืออย่างขยันขันแข็ง

“พี่ยามาโตะ* ทำอะไรอยู่เหรอคะ?”

เสียงใสๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ ยามาโตะ หยุดมือจากการเหวี่ยงดาบแล้วหันกลับไปมอง

“หือ? มิฮิเดะเองเหรอ ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะ?” ยามาโตะเดินเข้าไปหาพร้อมกับเอื้อมมือไปขยี้ผมของแม่หนูน้อยโลลิคนนั้นด้วยความเอ็นดู

มิฮิเดะเบิกตากว้าง ก่อนจะเอ่ยด้วยท่าทีขัดเขิน “ท่านแม่บอกให้หนูเอาอาหารมาส่งพี่ค่ะ...”

ยามาโตะมองไปด้านหลังของเด็กน้อย ก็เห็นถังไม้ขนาดเล็กใส่อาหารวางอยู่จริงๆ

เขายิ้มบางๆ ที่มุมปากก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ขอบใจมากนะมิฮิเดะ ที่อุตส่าห์ลำบากเอามาให้ถึงที่นี่”

“พี่ยามาโตะ คือว่าจริงๆ แล้ว... ท่านพ่อกับท่านแม่หวังว่าพี่จะไปทานข้าวที่บ้านเรานะคะ...” มิฮิเดะพูดพลางใบหน้าเริ่มขึ้นสีระเรื่อ

เด็กในยุคสมัยนี้มักมีความคิดความอ่านเป็นผู้ใหญ่เกินวัย สถานการณ์ทางบ้านของยามาโตะเป็นเรื่องที่รู้กันดีไปทั่วทั้งหมู่บ้าน

เมื่อไม่นานมานี้ พ่อแม่ของยามาโตะได้หายตัวไปอย่างลึกลับ มีข่าวลือหนาหูว่าพวกเขาถูกสัตว์ป่าทำร้ายขณะขึ้นไปตัดไม้บนภูเขา ทิ้งให้ยามาโตะต้องใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพัง

และด้วยความที่พ่อแม่ของยามาโตะเป็นคนอัธยาศัยดีและสนิทสนมกับชาวบ้านเมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่ หลังจากที่พวกเขาจากไป ชาวบ้านจึงมักจะคอยแวะเวียนมาช่วยเหลือจุนเจือยามาโตะในการใช้ชีวิตประจำวันอยู่เสมอ

“อืม... เข้าใจแล้วล่ะ มิฮิเดะกลับไปก่อนเถอะนะ เดี๋ยวพี่จะเอาปิ่นโตไปคืนให้ทีหลัง”

ยามาโตะเงียบไปครู่หนึ่ง... แท้จริงแล้วเขามีความลับอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือเขาไม่ใช่เจ้าของร่างนี้ แต่เป็นวิญญาณจากต่างโลกที่เข้ามาสวมรอย และเขาก็ไม่ได้รับความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมมาทั้งหมด ข้อมูลส่วนใหญ่ที่เขารู้เกี่ยวกับสถานการณ์ปัจจุบันล้วนมาจากคำแนะนำของ ‘ระบบ’ ทั้งสิ้น

ในชาติก่อน ยามาโตะเป็นเพียงนักศึกษาจบใหม่ที่ยังไม่ทันได้สัมผัสความโหดร้ายของโลกแห่งความจริง ก็ดันหลุดเข้ามาในโลกอนิเมะเรื่องนี้เสียก่อน... โลกที่ได้รับความนิยมอย่างมากทั้งในประเทศเกาะและจีนในชาติที่แล้ว โลกที่ผู้คนล้มตายกันเป็นใบไม้ร่วง

เขาไม่ได้มีรางวัลจากระบบสุดโกงเหมือนตัวเอกนิยายคนอื่นๆ ในช่วงเริ่มต้น ไม่มีภูมิหลังที่ยิ่งใหญ่ ยิ่งไปกว่านั้น ‘นิ้วทองคำ’ หรือตัวช่วยโกงของเขายังไม่ถูกเปิดใช้งานด้วยซ้ำ เงื่อนไขคือเขาต้องออกแรงเหวี่ยงดาบให้ครบหนึ่งล้านครั้งเพื่อปลุกมันให้ตื่นขึ้น

ด้วยความเป็นแฟนคลับเดนตายและเป็นคนมองโลกในแง่ดีจากชาติก่อน เขาจึงไม่ได้รู้สึกโศกเศร้าเสียใจกับการจากไปของพ่อแม่เจ้าของร่างเดิม ตอนนี้สิ่งเดียวที่เขาต้องการคือการรีบเปิดใช้งานระบบ เพื่อที่จะได้ยืนหยัดอย่างมั่นคงในโลกใบนี้

ยามาโตะรู้ดีว่าโลกใบนี้คือโลกของ “กองพิฆาตอสูร”...

และยังมีบอสใหญ่บางคนที่ชอบแต่งหญิง ผู้ซึ่งแพร่เชื้อสายทิ้งไว้ไปทั่ว รวมถึงเหล่าสมุนสุดสยองขวัญภายใต้สังกัด... ลำพังแค่อสูรธรรมดา ร่างกายเล็กจ้อยของเขาก็ไม่มีทางต่อกรได้ไหว...

หนทางเดียวคือต้องเปิดใช้งานระบบ ต้องแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น...

และเพื่อที่จะแข็งแกร่งขึ้น เขาต้องเหวี่ยงดาบให้ครบหนึ่งล้านครั้ง...

มิฮิเดะไม่รู้ว่ายามาโตะกำลังคิดอะไรอยู่ เธอเห็นเพียงแค่เขายืนเหม่อลอย สีหน้าเดี๋ยวก็เศร้าสร้อย เดี๋ยวก็ดูมุ่งมั่นขึงขัง

“พี่ยามาโตะ อย่าคิดมากเลยนะคะ... หนูจะอยู่ข้างๆ พี่เอง...”

พูดจบ เธอก็หน้าแดงก่ำ ก่อนจะคว้ามือของยามาโตะมากุมไว้แล้วกระซิบเสียงเบา

ยามาโตะมองดูแม่หนูน้อยโลลิที่จู่ๆ ก็หน้าแดงและเข้ามากุมมือพร้อมพูดจาแปลกๆ เขาก็ได้แต่รู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

“ยัยเด็กนี่คิดอะไรอยู่เนี่ย? ชั้นไม่ใช่พวกหมีกินเด็ก  สักหน่อย และผู้หญิงมีแต่จะทำให้ความเร็วในการเหวี่ยงดาบของชั้นช้าลง...”

“ไม่ได้การล่ะ ชั้นต้องรีบสะสมจำนวนการเหวี่ยงดาบเพื่อเปิดใช้งานระบบ แล้วออกไปจากที่นี่ หาทางเข้าร่วม ‘กองพิฆาตอสูร’ เพื่อเรียนรู้ ‘วิชาปราณ’ สำหรับสังหารอสูร...”

แววตาของยามาโตะเริ่มฉายแววมุ่งมั่นขึ้นมาอีกครั้ง แต่แล้วความตั้งใจนั้นก็ต้องพังทลายลงเพราะเสียงท้องที่ร้องคำรามประท้วง

ยามาโตะเปิดห่ออาหารที่แม่หนูน้อยนำมาให้ พบว่าเป็นเพียงข้าวปั้นธรรมดาๆ แต่เขากลับกินมันอย่างเอร็ดอร่อย อาจเป็นเพราะความหิวโหย หรืออาจเป็นสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของร่างกายนี้

ยามาโตะจัดการข้าวปั้นจนหมดเกลี้ยงในไม่กี่คำ จากนั้นก็หยิบดาบไม้ขึ้นมาและเริ่มฝึกเหวี่ยงดาบต่อทันที

“พี่ยามาโตะเท่จังเลย ฝึกดาบขยันขันแข็งขนาดนี้ พี่เขาตั้งใจจะแก้แค้นให้ท่านลุงกับท่านป้าสินะ...? ต่อไปนี้หนูต้องดูแลพี่ยามาโตะให้ดีๆ แล้วสิ...”

มิฮิเดะคิดในใจพลางเฝ้ามองยามาโตะฝึกชักดาบอย่างไม่วางตา

ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า เด็กหนุ่มผู้ฝึกฝนการเหวี่ยงดาบ และเด็กสาวที่นั่งเคียงข้าง

ราตรีมาเยือน ไร้ซึ่งแสงไฟนีออนจากโลกเดิมหรือสิ่งบันเทิงเริงใจ ผู้คนต่างทานมื้อเย็นแต่หัวค่ำและเข้านอนพักผ่อน

ยามาโตะนอนแผ่หราอยู่บนเตียงในเรือนไม้ บรรยากาศรอบกายเงียบสงัด และเนื่องจากเป็นช่วงต้นฤดูร้อน เสียงแมลงด้านนอกจึงดังระงมเป็นพิเศษ

หลังจากฝึกเหวี่ยงดาบมาทั้งวัน เขาทำยอดได้เพียงราวๆ สองพันครั้งเท่านั้น เพราะร่างกายนี้ยังไม่โตเต็มวัย ฝึกไปสักพักก็ต้องพักเหนื่อย ทำให้จำนวนครั้งเพิ่มขึ้นช้ามาก

ขณะนอนอยู่บนเตียง สัมผัสถึงความปวดร้าวและอ่อนล้าที่แขน เขาก็เปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาดูเงียบๆ

ระบบ: แข็งแกร่งขึ้นด้วยการเหวี่ยงดาบ

เงื่อนไขเปิดใช้งาน: เหวี่ยงดาบ 1,000,000 ครั้ง

ตัวละคร: ยามาโตะ

จำนวนการเหวี่ยง: 4530 (คำอธิบาย: พยายามเข้าล่ะเจ้าหนุ่ม! เมื่อไหร่ที่เหวี่ยงครบ 1,000,000 ครั้ง นายจะได้เป็นดั่งพระเจ้า)

หน้าต่างระบบช่างเรียบง่าย ยามาโตะถอนหายใจและคำนวณในใจเงียบๆ ว่าคงต้องใช้เวลาอีกสักปีกว่าจะครบหนึ่งล้านครั้ง

“เริ่มได้ยากบรรลัยเลยแฮะ...”

และเมื่อนึกถึงพ่อแม่ที่จากไป ขาดเสาหลักของครอบครัว และต้องหาเงินเลี้ยงชีพด้วยตัวเอง ยามาโตะก็เริ่มปวดหัวจี๊ด...

พอนึกถึงตัวเอกคนอื่นๆ ในชาติก่อนที่เริ่มต้นมาก็เทพซ่าอลังการ ยามาโตะก็ได้แต่ก่นด่าระบบไร้ประโยชน์ของตัวเองในใจ

ฟังก์ชันเดียวของระบบในตอนนี้คือ ไม่ว่าเขาจะฝึกเหวี่ยงดาบจนเหนื่อยล้าเจียนตายแค่ไหนในแต่ละวัน ร่างกายของเขาก็จะฟื้นฟูกลับมาสมบูรณ์พร้อมในเช้าวันถัดไป

คิดไปคิดมา เขาก็เผลอผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว...

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═