บทที่ 31: แม้ไม่มีเวทมนตร์ ก็ยังแข็งแกร่งได้ขนาดนี้
บทที่ 31: แม้ไม่มีเวทมนตร์ ก็ยังแข็งแกร่งได้ขนาดนี้
กุญแจนำทางเป็นของที่พบได้ทั่วไปในโลกของพ่อมดแม่มด
มันสามารถพาคนจากที่หนึ่งไปอีกที่หนึ่งได้อย่างรวดเร็ว และไกลกว่าการหายตัวซะอีก
แถมยังพาคนไปได้หลายคนมากกว่าการหายตัวอีกด้วย
สิ่งที่ใช้เป็นพาหนะก็ได้แทบทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นถุงเท้า รองเท้า ประตู หรือแม้แต่รูปปั้น
ขอแค่ร่ายคาถาเสกกุญแจนำทางใส่ของชิ้นนั้น แค่แตะก็จะถูกส่งไปยังสถานที่ที่กำหนดไว้ทันที
รูฟัส สคริมเจอร์เลยรู้สึกว่าเหตุการณ์ที่โกคูเล่ามา มันตรงกับสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากแตะกุญแจนำทางเป๊ะเลย
หลังจากถามโกคูอีกนิดหน่อย เขาก็พอจะเรียบเรียงเรื่องราวทั้งหมดได้คร่าวๆ
ดูจากหน้าตาและชื่อ ‘ซุนโกคู’ แล้ว น่าจะมาจากประเทศจีน
พ่อหรือแม่ของเขา คนหนึ่งน่าจะเป็นพ่อมดแม่มด อีกคนอาจจะเป็นสัตว์วิเศษอะไรสักอย่าง
หรือไม่ก็อาจจะเป็นบรรพบุรุษที่เป็นสัตว์วิเศษ แล้วสายเลือดที่สืบทอดมาก็เพิ่งตื่นขึ้น
โกคูถูกทอดทิ้งตั้งแต่เกิด แล้วมีมักเกิ้ลคนหนึ่งเก็บไปเลี้ยง
ต่อมามักเกิ้ลคนนั้นตาย โกคูเลยกลายเป็นเด็กกำพร้า ต้องเร่ร่อนไปเรื่อยๆ แล้วก็ไปแตะกุญแจนำทางโดยบังเอิญจนโดนส่งมาที่ตรอกน็อกเทิร์น
ทำไมถึงคิดว่าคนแก่ที่เจอโกคูเป็นมักเกิ้ล?
ก็เพราะโกคูไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโลกเวทมนตร์เลย แถมยังใช้เวทมนตร์ไม่เป็นอีกต่างหาก
ที่เขาชนะอเล็กได้ก็เพราะใช้แรงล้วนๆ หรือไม่ก็เพราะอเล็กประมาทเกินไป
แต่ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ แล้วควรจะจัดการกับโกคูยังไงดีล่ะ?
"ลุงครับ รู้จักสถานีคิงส์ครอสมั้ย?"
ขณะรูฟัส สคริมเจอร์กำลังใช้ความคิด โกคูก็เอ่ยถาม
คุณปู่ในตรอกน็อกเทิร์นบอกให้เขาไปที่ชานชาลาเก้าเศษสามส่วนสี่ที่สถานีคิงส์ครอสในเช้าวันพรุ่งนี้ จะได้นั่งรถไฟสายด่วนฮอกวอตส์
เขาจะได้ไปถึงฮอกวอตส์ แล้วไปหาพ่อมดที่เก่งที่สุดที่ชื่อดัมเบิลดอร์
เขาอยากประลองกับดัมเบิลดอร์เพื่อพัฒนาความแข็งแกร่งของตัวเอง
"สถานีคิงส์ครอสเหรอ... เธอจะไปฮอกวอตส์ใช่มั้ย?"
รูฟัส สคริมเจอร์เห็นโกคูพยักหน้าแล้วก็ตบต้นขา
"ใช่เลย อายุขนาดนี้ก็ถึงเวลาต้องไปฮอกวอตส์แล้วล่ะ"
พ่อมดแม่มดเด็กส่วนใหญ่จะได้รับจดหมายจากนกฮูกตอนอายุสิบเอ็ดหรือสิบสอง แล้วก็จะไปเรียนที่ฮอกวอตส์
ปีนี้โกคูอายุสิบสองพอดี เป็นเวลาที่เหมาะจะเข้าเรียนปีหนึ่ง
"ในฐานะคนที่จับตัวอเล็กได้ ฉันจะขอรางวัลพิเศษให้ ซึ่งเธอเอาไว้ใช้จ่ายค่าเล่าเรียนกับค่ากินอยู่ได้เลย"
ยิ่งคิดรูฟัส สคริมเจอร์ก็ยิ่งรู้สึกว่านี่คือทางออกที่ดีที่สุดสำหรับโกคูแล้ว
พูดจบ เขาก็รีบนั่งลง เขียนจดหมายถึงดัมเบิลดอร์ อธิบายสถานการณ์ของโกคู
จริงๆ ต่อให้ไม่มีเงินรางวัลนี้ โกคูก็สามารถเข้าเรียนที่ฮอกวอตส์ได้อยู่ดี
เพราะถ้าใครมีพรสวรรค์ด้านเวทมนตร์ ต่อให้เป็นเด็กกำพร้าก็มีสิทธิ์เรียนฮอกวอตส์ได้
เด็กที่ไม่ได้ไปโรงเรียนมีความเสี่ยงสูงที่จะกลายเป็นออบสคูรัสที่น่ากลัว
สำหรับเด็กกำพร้าหรือครอบครัวยากจน ฮอกวอตส์มีมาตรการช่วยเหลือ เช่น ลดค่าเล่าเรียนหรือไม่คิดค่าใช้จ่ายเลย
กระทรวงเวทมนตร์ก็มีค่าครองชีพให้นิดหน่อย
พรุ่งนี้ก็วันที่ 1 กันยายนแล้ว เป็นวันเปิดเทอมพอดี นกฮูกของฮอกวอตส์ก็ส่งจดหมายครบหมดแล้ว
ถ้าจะรับโกคูเข้าเรียน ต้องติดต่อดัมเบิลดอร์ก่อน แล้วให้เขาส่งจดหมายตอบรับเพิ่มอีกฉบับ
"ถึงศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์..."
รูฟัส สคริมเจอร์เขียนจดหมายเสร็จพอดี กำลังจะสะบัดไม้กายสิทธิ์เสกให้จดหมายกลายเป็นนกตัวเล็กๆ แล้วบินไปที่กองที่เกี่ยวข้องของกระทรวงเวทมนตร์ เพื่อส่งต่อไปยังฮอกวอตส์ผ่านนกฮูกเฉพาะกิจ
ทันใดนั้น เขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างแล้วก็อึ้งไปทันที
"เด็กน้อย เธอทำอะไรน่ะ?"
"ผมกำลังฝึกอยู่ เตรียมตัวไปฮอกวอตส์พรุ่งนี้ไงครับ" โกคูขณะกำลังวิดพื้นด้วยนิ้วเดียว หายใจหอบ
พรุ่งนี้เขาต้องประลองกับดัมเบิลดอร์ จะปล่อยเวลาให้เปล่าประโยชน์ไม่ได้ ต้องฝึกหนักเข้าไว้
"ไม่ต้องเตรียมตัวขนาดนี้ก็ไปฮอกวอตส์ได้" รูฟัส สคริมเจอร์ยิ้มพลางส่ายหัว เขาเข้าใจว่าพ่อมดแม่มดเด็กที่โตมากับมักเกิ้ลหลายคนมักจะไม่รู้อะไรพื้นฐานแบบนี้
"ท็องส์ มาที่ห้องผมที!"
ไม่นานนัก หญิงสาว หน้าตาสวย แต่งตัวทันสมัยก็เปิดประตูเข้ามา "มีภารกิจเหรอคะ?"
"พาเด็กคนนี้ไปตรอกไดแอกอน ไปซื้อของจำเป็นสำหรับเด็กปีหนึ่ง" รูฟัส สคริมเจอร์ชี้ไปที่โกคู
นิมฟาดอร่า ท็องส์ เป็นแม่มดสาวฝีมือดี เพิ่งจบจากฮอกวอตส์ และตอนนี้เป็นมือปราบมารฝึกหัด
รูฟัส สคริมเจอร์ให้ความสำคัญกับเด็กฝึกคนนี้มาก
ไม่ใช่เพราะเธอมีสายเลือดตระกูลแบล็ก แต่เพราะเธอเป็นเมตามอร์ฟเมกัส ซึ่งหาได้ยากมาก
เมตามอร์ฟเมกัสเกิดมาพร้อมความสามารถเปลี่ยนรูปลักษณ์ได้ตามต้องการ
สำหรับมือปราบมารแล้ว ความสามารถนี้มีประโยชน์มาก เพราะสามารถทำภารกิจที่คนอื่นทำไม่ได้
แน่นอนว่าการเปลี่ยนรูปลักษณ์ไม่ได้จำกัดแค่เมตามอร์ฟเมกัสเท่านั้น เพราะน้ำยาสรรพรสก็ใช้เปลี่ยนรูปลักษณ์ได้เช่นกัน
แต่ปัญหาคือ น้ำยาสรรพรสเป็นยาระดับสูงที่ราคาแพง และไม่สามารถใช้ได้กับทุกภารกิจ
แถมยังต้องใช้เส้นผมของเป้าหมายด้วย
ในขณะที่เมตามอร์ฟเมกัสเปลี่ยรูปลักษณ์ได้ตลอดเวลา
ที่สำคัญที่สุด จากที่สังเกตมา นิมฟาดอร่า ท็องส์มีความเป็นคนดีและมีจรรยาบรรณสูง ไม่เหมือนมือปราบมารหลายคนที่ถูกซื้อไปเรียบร้อยแล้ว
เขาเลยมั่นใจฝากเด็กที่ต่อยพ่อมดศาสตร์มืดจนสลบได้ด้วยหมัดเดียวไว้กับเธอ
เขายังมีงานราชการอีกเยอะ ไม่มีเวลาพาโกคูไปซื้อของที่ตรอกไดแอกอนเอง
"รับทราบค่ะ!" ท็องส์พยักหน้า เธอมองโกคูที่กำลังวิดพื้นกลับหัวด้วยนิ้วเดียวด้วยความสงสัย
เด็กคนนี้เป็นใครกัน?
หรือจะเป็นลูกของรูฟัส สคริมเจอร์?
แต่เธอก็ไม่เคยได้ยินว่าเขาแต่งงานนี่นา… หรือจะเป็นลูกนอกสมรส?
แต่หน้าตาเด็กนี่ก็ไม่เหมือนเขาเลย... แม่ของเด็กเป็นคนเอเชียเหรอ?
ถึงภายนอกจะไม่แสดงอารมณ์ แต่ในใจของท็องส์ ความอยากรู้อยากเห็นกำลังลุกโชน
"เด็กคนนี้ชื่อซุนโกคู เป็นเด็กกำพร้าที่เผลอแตะกุญแจนำทาง เลยไปโผล่ที่ตรอกน็อกเทิร์น แล้วก็ช่วยเราจับอเล็กซ์ นีลได้…"
รูฟัส สคริมเจอร์อธิบายเรื่องราวของโกคูอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยิบเกลเลียนจากลิ้นชักแล้วยื่นให้เธอ
พอฟังจบ ท็องส์ก็มองโกคูด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ
"อเล็กซ์ นีลโดนจับเพราะเขาเนี่ยนะ? เด็กคนนี้ไม่มีเวทมนตร์แต่เก่งขนาดนั้นเลยเหรอ?"
เธอเคยได้ยินเพื่อนร่วมงานพูดถึงเรื่องที่จับอเล็กซ์ นีล พ่อมดศาสตร์มืดที่เป็นอาชญากรระดับนานาชาติได้ แต่เธอไม่รู้รายละเอียดเลย
"ฮอกวอตส์คงคึกคักน่าดู แต่ไม่รู้ว่าเขาจะถูกคัดเข้าบ้านไหนนะ…"
ท็องส์รู้สึกสนใจซุนโกคูมาก เด็กที่จับพ่อมดศาสตร์มืดได้ทั้งที่ยังไม่รู้เวทมนตร์เลยเนี่ยนะ?
น่าสนใจจริงๆ…
……….