บทที่ 26: เข้าสู่โลกแฮร์รี่ พอตเตอร์

"เข้าใจแล้ว จัดการให้พวกเขาเข้าที่ก่อน แล้วค่อยกลับมารายงานภารกิจแบบละเอียด"

หลังจากนิค ฟิวรี่วางสาย เขาก็หยิบเอกสารข้อเสนอ "โครงการอเวนเจอร์ส" ที่เตรียมไว้หลายปีออกมาจากลิ้นชัก

เขาเปิดเอกสารขึ้น แล้วเขียนชื่อศาสตราจารย์ X กับวูล์ฟเวอรีนไว้ในรายชื่อเบื้องต้นของทีมอเวนเจอร์ส

เขาหยุดคิดอยู่สองสามวินาที ก่อนจะเติมชื่อโกคูลงไปอีกคน แต่ใส่เครื่องหมายคำถามไว้ข้างหลัง

ศาสตราจารย์ X มีพลังจิตและผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยา ถ้าเขาจะโกหกขึ้นมา ต่อให้เป็นแบล็กวิโดว์ก็จับไม่ได้

ดังนั้น เรื่องที่โกคูจะเป็นลิงยักษ์จริงหรือเปล่าเลยยังเป็นเครื่องหมายคำถามอยู่

เขาไม่ได้ให้ศาสตราจารย์ X กับคนอื่นๆ กลับไปที่สถาบันอัจฉริยะเซเวียร์ในเวสต์เชสเตอร์

แต่เลือกจะเคลียร์ฐานลับแห่งหนึ่งใกล้นิวยอร์กให้กลายเป็นโรงเรียนมิวแทนท์แห่งใหม่แทน

เผื่อเอาไว้ว่าวันนึงโกคูจะกลายร่างเป็นลิงยักษ์ขึ้นมาจริงๆ

โรงเรียนมิวแทนท์ใหม่นี้ตั้งอยู่บนเกาะ ถูกล้อมรอบด้วยทะเล

ดังนั้น ต่อให้ลิงยักษ์โผล่มาจริงๆ ก็จะไม่กระทบกับใคร

แถมตอนนั้นศาสตราจารย์ X ก็น่าจะฟื้นพลังกลับมาแล้ว และใช้พลังจิตควบคุมลิงยักษ์ได้

นี่ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่เขายอมช่วยศาสตราจารย์ X กับวูล์ฟเวอรีนให้ฟื้นพลังกลับมา

เขาใช้เวลานานมากในการศึกษานิสัยของศาสตราจารย์ X

นี่คือมิวแทนท์ที่ใกล้ชิดกับมนุษย์จริงๆ และตรงตามคุณสมบัติที่เขาต้องการสำหรับอเวนเจอร์สในทุกๆ ด้าน

ที่สำคัญคืออีกฝ่ายเก่งเรื่องพัฒนาพลังของมิวแทนท์ และช่วยให้พวกมิวแทนท์เด็กเติบโตได้

เขาเชื่อว่า ภายใต้การดูแลของศาสตราจารย์ X มิวแทนท์เด็กเหล่านั้นจะกลายเป็นอเวนเจอร์สที่แข็งแกร่งในอนาคตแน่นอน

แน่นอน แม้เขาจะไว้ใจนิสัยของศาสตราจารย์ X แต่ก็ยังเตรียมแผนรับมือเอาไว้

พลังจิตของศาสตราจารย์ X นั้นทรงพลังมาก ถ้าใช้อย่างเหมาะสมจะเป็นเครื่องมือที่ยอดเยี่ยม แต่ถ้าใช้ผิดทาง ก็สามารถลากมนุษยชาติลงนรกได้เลย

โชคดีที่ในเมื่อเขาใช้ผลงานวิจัยของดร.ไรซ์ ฟื้นฟูพลังให้ศาสตราจารย์ X ได้ เขาก็สามารถสร้างอาวุธที่ผนึกยีน X ของศาสตราจารย์ X ได้เหมือนกัน

ดังนั้น เขาจะช่วยฟื้นพลังจิตให้ก็ต่อเมื่ออาวุธผนึกนั้นพัฒนาเสร็จแล้วเท่านั้น

ขบวนรถของชีลด์เดินทางมาถึงฐานของชีลด์ในนิวเม็กซิโก แล้วก็บินไปยังนอร์ทดาโคต้า

พวกเขารับมิวแทนท์เด็กทั้งสิบหกคนจากเขตชายแดน แล้วบินต่อไปยังเกาะเล็กๆ ใกล้นิวยอร์ก

ตอนที่เครื่องบินบินผ่านเมืองนิวยอร์ก ก็เข้าสู่ยามค่ำคืนพอดี

บนเครื่องบิน โกคูนั่งมองวิวกลางคืนที่มืดสนิทนอกหน้าต่าง แล้วค่อยๆ หลับตาลงตรงที่นั่งของตัวเอง

เวลานี้ เขาควรจะนอนหลับอยู่แล้ว

พอส่งป้ากาเบรียลากับคนอื่นๆ ไปอยู่บนเกาะเรียบร้อย เขาก็จะออกเดินทางไปฝึกฝนต่อ

สามวินาทีต่อมา ร่างของโกคูก็หายไปจากที่นั่ง

ลอร่าที่นั่งอยู่ข้างๆ เห็นเหตุการณ์เต็มตา

เธอลุกพรวดขึ้นมาแล้วเขย่าที่นั่งของวูล์ฟเวอรีนที่อยู่ข้างหน้าอย่างแรง พูดว่า "โกคูหายไปแล้ว!"

"เธอพูดได้แล้วเหรอ" วูล์ฟเวอรีนหันกลับมาด้วยความตกใจเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองที่นั่งข้างลอร่า ซึ่งตอนนี้ว่างเปล่า

"โกคูไปเข้าห้องน้ำรึเปล่า?"

"หายไปเลย! หายไปเฉยๆ เลย!" ลอร่าพูดย้ำอีกครั้ง

เรื่องนี้ดึงความสนใจของศาสตราจารย์ X แบล็กวิโดว์ และคนอื่นๆ ได้ทันที

พอค้นหาทั้งลำแล้วไม่เจอโกคู พวกเขาก็เปิดกล้องวงจรปิดของเครื่องบินขึ้นมาดู และก็เห็นว่าโกคูหายไปจากที่นั่งจริงๆ

"ศาสตราจารย์ คุณรู้เรื่องนี้ไหม"

หลังจากดูภาพจากกล้อง แบล็กวิโดว์ขมวดคิ้วหันไปมองศาสตราจารย์ X ซึ่งก็ส่ายหัวตามคาด

"คุณก็รู้นี่ เราเพิ่งรู้จักเขาก่อนคุณแค่สองวันเอง"

หลังจากแบล็กวิโดว์เดินไปแจ้งสถานการณ์ให้ผู้อำนวยการทราบ ศาสตราจารย์ X ก็พึมพำกับตัวเองเบาๆ

"โกคู ที่เหลือก็แล้วแต่เธอแล้วล่ะ"

ชีลด์ยังไม่รู้ว่าโกคูคือลิงยักษ์ แต่เขารู้อยู่แล้ว ดังนั้น เขาเลยสังเกตเห็นสิ่งที่ชีลด์ไม่ทันสังเกต

นั่นคือทำไมโกคูที่กลายร่างเป็นลิงยักษ์ถึงได้หายไปในตอนท้าย และทำไมจู่ๆ โกคูถึงโผล่มาอีกทีในตอนเช้า

หลังจากได้ถามดู เขาก็รู้ว่าโกคูมีอีกพลังหนึ่ง: ทุกครั้งที่เขาหลับ เขาจะหายไป แล้วจะกลับมาอีกครั้งตอนตื่น

ที่สำคัญคือ เขาจะกลับมาในที่เดิมที่เขาหายไป

ดังนั้น ที่นอร์ทดาโคต้า เขาเลยจงใจถ่วงเวลาไว้หน่อย ทำให้เครื่องบินไปถึงเกาะช้าลงนิดนึง

เขายังบอกโกคูด้วยว่า ทุกคนปลอดภัยแล้ว และโกคูสามารถฝึกฝนตามที่ตัวเองต้องการได้เลย

เขาทำแบบนี้เพราะไม่อยากให้โกคูต้องติดอยู่บนเกาะเหมือนพวกเขา

ถึงแม้เขาจะร่วมมือกับชีลด์ แต่นั่นก็เพราะไม่มีทางเลือก

ถ้าไม่มีการอนุญาตจากชีลด์ พวกเขาก็ออกจากเกาะไม่ได้ ซึ่งมันไม่ต่างจากนักโทษเลย

และโกคูก็ไม่มีความจำเป็นต้องติดอยู่ที่เกาะไปด้วยกัน

แล้วถ้าโกคูโดนชีลด์จับในอนาคตล่ะ?

หลังจากที่เขาได้เห็นการต่อสู้ระหว่างโกคูกับแม็กนีโต้ไซบอร์ก แล้วก็รู้ว่า

ต่อให้โกคูไม่กลายร่างเป็นลิงยักษ์ ถ้าเขาไม่ยอมให้จับ ก็ไม่มีใครจับเขาได้แน่นอน

ที่สำคัญ โกคูในตอนนี้โดนตัดหางไปแล้ว ดูจากภายนอกก็ไม่ต่างจากเด็กทั่วไป สามารถใช้ชีวิตอยู่ในเมืองของมนุษย์ได้ปกติ

วันต่อมา ตอนเช้า

โกคูตื่นขึ้นมาในพื้นที่สีขาว พร้อมเสียงท้องร้องดังโครกคราก

"แย่ล่ะสิ ลืมไปเลยว่าแค่หลับก็กลับมาที่นี่แล้ว!"

พอรู้ตัวว่าอยู่ในพื้นที่สีขาวอีกครั้ง โกคูก็เกาหัว

"ช่างเถอะ ยังไงป้ากาเบรียลากับคนอื่นๆ ก็ปลอดภัยแล้วนี่นา"

เขาลืมเรื่องนี้ทิ้งไปทันที ตั้งใจจะเดินหน้าฝึกฝนต่อ

ที่ผ่านมาก็เป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางการฝึกฝน ยังไม่ใช่จุดสิ้นสุด

ในเมื่อป้ากาเบรียลากับคนอื่นๆ ปลอดภัยแล้ว เขาก็ต้องเดินหน้าต่อ ไปเริ่มต้นการฝึกครั้งใหม่

แต่พอเขาเดินไปที่ประตูแสงที่มีคำว่า ‘มาร์เวล’ และกำลังจะเปิดออก เขาก็เปลี่ยนใจหันไปมองประตูแสงอีกบานที่มีคำว่า "แฮร์รี่ พอตเตอร์"

ประตูแสงในพื้นที่สีขาวแห่งนี้สามารถพาเขาไปยังสถานที่ต่างๆ ได้

ก่อนหน้านี้ เขาได้พบกับป้ากาเบรียลา และสู้กับชายแก่สุดโหดคนนั้นที่ชื่อแม็กนีโต้

และเขายังได้กินอาหารอร่อยๆ ไปเยอะมาก

มันเป็นประสบการณ์ฝึกฝนที่ดีมาก และพลังของเขาก็พัฒนาขึ้นเยอะ

ดังนั้น ตอนนี้เขาเลยคิดว่า ลองเปิดประตูอื่นดูบ้างดีไหม? จะได้รู้ว่ามันจะพาไปที่ไหนฒ

คนทั่วไปอาจจะคิดเยอะแล้วลังเลอยู่พักใหญ่ก่อนจะกล้าเข้าไปในที่ที่ไม่รู้จัก

เพราะไม่มีใครรับประกันได้เลยว่า หลังประตูนั้นจะมีอะไร หรือจะมีอันตรายแค่ไหนรออยู่

แต่โกคูไม่ใช่คนทั่วไปแน่ๆ พอความอยากรู้อยากเห็นเข้าครอบงำ เขาก็เปิดประตูที่มีคำว่า "แฮร์รี่ พอตเตอร์" โดยไม่ลังเลเลยแม้แต่นิดเดียว

เขาหวังว่าจะได้เจอกับศัตรูที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าในสถานที่ใหม่ๆ

พอรวบรวมดราก้อนบอลได้ครบ เขาก็จะกลับไปหาบูลม่า แล้วชุบชีวิตทหารที่เขาเคยฆ่าไปตอนกลายร่างเป็นลิงยักษ์...

……….