บันทึกวุ่นวายของนายผอ. กับเหล่าสัตว์โลกจอมป่วน ตอนที่ 71 แบ๊วขนาดนี้ โกงชัด ๆ

บันทึกวุ่นวายของนายผอ. กับเหล่าสัตว์โลกจอมป่วน ตอนที่ 71 แบ๊วขนาดนี้ โกงชัด ๆ

เมื่อครู่ผู้ชมตื่นตาตื่นใจจนลืมไปเลยว่ามีแพนด้าแดงอยู่สองตัว

“อีกตัวชื่ออะไรนะ?”

“เอิ่ม . . . ถ้าจำไม่ผิด ชื่อถั่วแดง”

“ผู้อำนวยการครับ ถั่วแดงอยู่ไหนครับ?”

“ถั่วแดงป่วยหรือเปล่า?” ผู้ชมคนหนึ่งแสดงความกังวลทันที

ฟางเย่กวาดตามองส่วนจัดแสดงแล้วหัวเราะ “ถั่วแดงก็อยู่นี่แหละครับ แต่พวกคุณหาไม่เจอเอง ลองดูดี ๆ อีกทีสิ?”

“หือ?”

ได้ยินดังนั้น ผู้ชมก็เบิกตากว้างทันทีและเริ่มค้นหาทุกซอกทุกมุมอย่างละเอียด

ทันใดนั้นมีคนอุทานอย่างตื่นเต้น “เจอแล้ว!”

“อ้อ อยู่นั่นเอง”

“ไหน บอกหน่อยสิว่าอยู่ไหน?”

“บนต้นไม้ บนกิ่งไม้ของต้นทางขวา!”

ผู้ชมมองตามคำแนะนำของคอมเมนต์นี้และเริ่มสังเกตต้นไม้ทางขวาอย่างใกล้ชิด และแน่นอนหลังใบไม้หนาทึบบนกิ่งสามแยก เงาดำ ๆ ก็พอมองเห็นได้ลาง ๆ

แม้จะซ่อนตัวอย่างดี แต่หางพวงใหญ่ที่ขยับไปมาอย่างอยู่ไม่สุขใต้ใบไม้สีเขียวก็เผยที่ซ่อนของมัน

หลานลี่ซูมกล้องเข้าไป และนั่นไง ถั่วแดงซ่อนอยู่ตรงนั้น แอบมองผู้เข้าชมผ่านใบไม้อย่างระมัดระวัง แก้มขาวและคิ้วขาวของมันมองเห็นได้ผ่านช่องว่างใบไม้

บางทีอาจจะรู้สึกว่ามองไม่ชัด ถั่วแดงยื่นอุ้งเท้าออกมาและแหวกใบไม้ออกเบา ๆ ทำให้ผู้ชมเห็นชัดเจน ปากเล็ก ๆ เผยอเล็กน้อย ลิ้นแลบออกมา ดูทั้งเด๋อด๋าและน่ารัก

ใบหน้ากลมเล็ก ๆ ตัดกับฉากหลังที่เป็นใบไม้สีเขียว ดูเหมือนผลแพนด้าแดงงอกออกมาจากต้นไม้

“แลบลิ้นได้ด้วย น่ารักเกินไปแล้ว~”

“งื้อออ อยากกอดอยากหอมจัง”

“แพนด้าแดงคือสมบัติจากสวรรค์! ฉันรักพวกมันมาก!”

“ถั่วแดงกับเกาลัดนิสัยต่างกันเนอะ? เกาลัดนอนอาบแดดต่อหน้าคนดูได้เลย แต่ถั่วแดงขี้อายและขี้กลัวกว่า ชอบซ่อนตัวในที่ลับตา”

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า นี่มันเล่นซ่อนแอบของจริง!”

“เฮ้ ถั่วแดงขยับแล้ว! มันจะลงจากต้นไม้เหรอ?”

จริงด้วย ถั่วแดงหันหัว และแม้กิ่งไม้ที่ยืนอยู่จะไม่กว้าง แต่การยึดเกาะของมันมั่นคงอย่างน่าประหลาดใจ ไม่ว่ากิ่งไม้จะแกว่งไกวแค่ไหนหรืออุ้งเท้าจะขยับยังไง ก็ยังเกาะแน่น

อย่างไรก็ตามดูเหมือนมันจะลืมไปแล้วว่าปีนขึ้นมายังไง!

ยื่นอุ้งเท้าข้างหนึ่งไปแตะกิ่งไม้เล็ก ๆ ขนาดเท่านิ้ว อีกข้างตามไปกดลง กิ่งไม้เรียวเล็กก็โค้งงอลงตามน้ำหนักทันที เป็นรูปโค้งขนาดใหญ่

“อุ๊ย!”

ผู้ชมสูดหายใจเฮือก และถั่วแดงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ตระหนักว่ากิ่งไม้นี้อาจรับน้ำหนักตัวเองไม่ไหว มันดึงอุ้งเท้ากลับ นั่งยอง ๆ ยกตัวท่อนบนขึ้น และเริ่มสำรวจสภาพแวดล้อมท่ามกลางกิ่งก้าน

ไม่กี่วินาทีต่อมา ดูเหมือนมันจะเจอทางออก มันหันกลับ ถอยหลังสองก้าวเล็ก ๆ แล้วกระโดดเบา ๆ ไปยังกิ่งไม้ที่หนากว่าซึ่งห่างออกไป 30 ซม. จากนั้นก็เดินออกจากบริเวณใบไม้หนาทึบมาถึงง่ามไม้หลักของลำต้น

ไม่มีใบไม้บังแล้ว คราวนี้ทุกคนเห็นชัดเจนโดยไม่ต้องซูม

ขาหลังของถั่วแดงอยู่บนกิ่งไม้ ตัวแนบชิดกับลำต้น มันยื่นขาซ้ายสีดำไปหากิ่งไม้ทางขวา แต่ขาสั้นเกินไป เอื้อมไม่ถึง ดังนั้นมันจึงก้าวเท้าเล็ก ๆ บนกิ่งไม้ข้างล่าง ค่อย ๆ หันตัวเพื่อพยายามเอื้อมไปหากิ่งไม้ทางซ้ายล่างแทน

ขณะที่หันก้นอวบอ้วนของมันหันเข้าหากล้อง หางพวงลายปล้องแดงขาวชี้โด่ และใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักโผล่ออกมาจากใต้กิ่งไม้ มองกลับหัวมาทางผู้เข้าชม เป็นรูปตัว “C” ขนาดใหญ่

มีตุ่มตาไม้ปูดออกมาใต้กิ่งไม้ ตรงหน้าถั่วแดงพอดี ซึ่งแน่นอนว่ามันสงสัยและงับเบา ๆ ด้วยเขี้ยวเล็ก ๆ เพื่อชิมรสชาติ จุ๊บปาก แลบลิ้น ไม่แสดงอาการว่าอร่อยหรือไม่อร่อย

“⊙∀⊙! ⊙∀⊙!”

“ขาสั้น ๆ นั่นน่ารักชะมัด! แลบลิ้นก็น่ารัก!”

“คาวาอี้! คาวาอี้สุด ๆ!”

“ความน่ารักระดับนี้มันโกงชัด ๆ!”

ถั่วแดงมองกิ่งไม้ข้างล่าง ขาหลังและขาหน้าข้างหนึ่งยึดกิ่งที่เกาะอยู่ไว้แน่น ยื่นขาขวาลงไป เอื้อมไม่ถึง เปลี่ยนเป็นขาซ้าย ก็ยังไม่ถึง! หางยาวฟูฟ่องแกว่งไปมาทุกครั้งที่พยายาม

ขาสั้นป้อมของเธอสั้นเกินไป ต่อให้ยืดสุดตัว ก็ยังห่างจากกิ่งไม้ข้างล่างอีกตั้ง 20 ซม.

“ฮ่าฮ่าฮ่า ยัยถั่วแดงบ๊อง ลงต้นไม้ไม่ได้”

“อ้า ดูแล้วลุ้นแทนเลยเนี่ย!”

“ฮือออ สงสารน้อง รีบอุ้มลงมาเร็ว!”

ฟางเย่หัวเราะและพูดว่า “พวกคุณกังวลเกินเหตุแล้วครับ ในฐานะสัตว์ที่อาศัยบนต้นไม้ การปีนต้นไม้สำหรับแพนด้าแดงเป็นเรื่องธรรมชาติเหมือนการหายใจ เป็นความสามารถที่ฝังอยู่ในยีน มีใครกังวลไหมครับว่าวันหนึ่งตัวเองจะลืมวิธีหายใจ?”

และแล้วถั่วแดงก็คลายมือที่จับต้นไม้ออกทันที อุ้งเท้าหน้าหากิ่งไม้ข้างล่างเจออย่างเป็นธรรมชาติ และตัวก็เด้งลงเบา ๆ จากนั้น เอาหัวลง ขาหลังสองข้างกอดรอบลำต้น ค่อย ๆ ไต่ลงมาอย่างราบรื่นและมั่นคงทีละนิด

พอใกล้ถึงพื้น เธอก็รูดตัวลงมา “ฟุ่บ” เร็วมาก!

ทันทีที่ถึงพื้น ปากยังอ้าค้าง เธอมองซ้ายมองขวาอย่างประหม่า พอแน่ใจว่าปลอดภัย ก็ผ่อนคลาย วิ่งเตาะแตะด้วยขาสั้น ๆ และกระโดดดึ๋ง ๆ ไปทางคอนพักผ่อน

ดูเหมือนเธออยากจะอาบแดดเหมือนกัน!

แม้จะอาบแดดบนต้นไม้ได้ แต่ทำเลอาบแดดก็สำคัญ คานขวางกว้าง ๆ บนคอนช่วยให้เธอนอนแผ่ได้อย่างสบายและรับแสงแดดได้เต็มที่ เป็นทำเลทองเลยทีเดียว

แน่นอนว่าวันนี้อากาศดีและอุณหภูมิไม่สูงเกินไป ถ้าแดดแรงเปรี้ยง จุดร่ม ๆ ใต้ใบไม้หรือหินก้อนใหญ่แบน ๆ เย็น ๆ ใต้เพิงถ้ำน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า

คอนไม่ได้มีแค่อันเดียว แต่วางกระจายอยู่ทั่วส่วนจัดแสดง ประกอบด้วยท่อนซุงกลม ๆ หลายท่อน บางอันวางแนวนอนทำเป็นสะพานที่ความสูงต่าง ๆ บางอันวางพาดเอียงกับต้นไม้ ถั่วแดงไม่ได้ไปที่คอนที่เกาลัดนอนอยู่ แต่เลือกคอนอีกอันที่อยู่ลึกเข้าไป

นกแก้วเป็นสัตว์สังคมที่ชอบความครึกครื้น แต่แพนด้าแดงรักสันโดษในธรรมชาติ ไม่ค่อยสุงสิงกับตัวโตเต็มวัยตัวอื่นนอกฤดูผสมพันธุ์ ต่อให้อยู่เป็นกลุ่ม ก็จะเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ที่มีแม่แพนด้าแดงกับลูก ๆ

ความสัมพันธ์ระหว่างเกาลัดกับถั่วแดงไม่ดีไม่แย่ ไม่มีการกลั่นแกล้งกัน แต่ก็ไม่ได้สนิทกันขนาดจะนอนอาบแดดตัวติดกัน

ชาวเน็ตคนหนึ่งถามด้วยความสงสัย “ผู้อำนวยการครับ ทำไมแพนด้าแดงถึงชอบอาบแดดจัง?”

ทันใดนั้นทุกคนก็เริ่มถกเถียงกันอย่างคึกคัก

“แพนด้าแดงก็เป็นแมว [1]ไม่ใช่เรื่องปกติเหรอที่พวกมันจะชอบแดด?”

“ใช่ แมวฉันชอบนอนอาบแดดที่ระเบียงตลอดเวลาที่ว่าง อาบจนพระอาทิตย์ตกดินเลย หน้าหนาว มันชอบไปผิงไฟหน้าฮีตเตอร์ด้วย คราวที่แล้วขนเกือบไหม้แน่ะ”

“จริง ๆ แล้วมันไม่ได้อาบแดดหรอก มันกำลังส่งข้อมูลโลกกลับไปยังดาวแม่ผ่านคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่สะท้อนจากขนต่างหาก เห็นหูสองข้างนั่นไหม? นั่นคือตัวขยายสัญญาณ~ อีกไม่นานโลกจะถูกกองทัพแพนด้าแดงยึดครอง”

“แบบนั้นไม่ดีเหรอ?”

“ฉันก็ชอบอาบแดดนะ สบายตัวดี”

“หมาก็ชอบอาบแดดเหมือนกัน”

“???? ทำไมรู้สึกเหมือนนายด่าฉันเลยวะ”

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ขำไม่หยุด ชาวเน็ตนี่มีพรสวรรค์จริง ๆ”

[1] หมายถึงในชื่อจีนนะครับ