บันทึกวุ่นวายของนายผอ. กับเหล่าสัตว์โลกจอมป่วน ตอนที่ 70 แพนด้าแดงจอมขี้อวด

บันทึกวุ่นวายของนายผอ. กับเหล่าสัตว์โลกจอมป่วน ตอนที่ 70 แพนด้าแดงจอมขี้อวด

ฟางเย่อดไม่ได้ที่จะขำกับคอมเมนต์ ชาวเน็ตหัวไวจริง ๆ คิดเรื่องเปิดรีสอร์ทบนเขาตั้งแต่สวนสัตว์ยังสร้างไม่เสร็จ

อย่างไรก็ตามเรื่องนี้พิจารณาเป็นส่วนหนึ่งของแผนระยะยาวได้จริง ๆ

เมื่อสวนสัตว์ขยายตัว มีพื้นที่ขนาดใหญ่และมีสัตว์หลายร้อยชนิด วันเดียวเดินไม่ทั่วแน่นอน

ถ้าผู้เข้าชมอยากดูสัตว์ให้ครบ การเดินทางไปกลับระหว่างเมืองกับสวนสัตว์ทุกวันจะเป็นการเสียเวลามาก ดังนั้นการสร้างโรงแรมในสวนสัตว์จึงจำเป็นเพื่อบริการผู้เข้าชมได้ดีขึ้น

แน่นอนโรงแรมจะสร้างแบบธรรมดาไม่ได้ มันน่าเบื่อเกินไป

ดีที่สุดคือผสานจุดเด่นของสวนสัตว์เข้ากับโรงแรม เช่น ตื่นเช้ามา เปิดม่าน ทักทายช้างข้างนอก หรือสร้างริมบ่อน้ำที่มีต้นอ้อและดอกบัวลอยอยู่ ที่ซึ่งสามารถนอนดูดาวในลานกลางแจ้งตอนกลางคืนพร้อมฟังเสียงกบประสานเสียง

เนื่องจากเหรียญใบไม้เขียวมีจำกัดและความสุ่มของสัตว์ที่ระบบให้มา ฟางเย่จึงไม่แน่ใจว่าสวนสัตว์จะพัฒนาไปในทิศทางไหน เอาเป็นว่าแก้ปัญหาไปตามสถานการณ์ เหมือนตอนออกแบบกรงนกเขตร้อนตอนสุ่มได้นกแก้วมาคอว์นั่นแหละ

การออกแบบโรงแรมต้องเข้ากับธีมและพัฒนาไปพร้อมกับสวนสัตว์ ดังนั้นคิดตอนนี้ยังเร็วเกินไป ไร้ประโยชน์!

ท่ามกลางการถกเถียงอย่างคึกคักของชาวเน็ต ฟางเย่และผู้ช่วยก็มาถึงส่วนจัดแสดงแพนด้าแดง

มีผู้เข้าชมกว่ายี่สิบคน ไม่ว่าจะอายุ อาชีพ หรือหน้าตาแบบไหน ทุกคนมีสถานะเดียวกันในขณะนั้น แฟนคลับแพนด้าแดง

ทุกคนจ้องเขม็งไปที่กระจกหน้าส่วนจัดแสดง เสียงอุทาน “อ้า” “น่ารักจัง” “คิวท์” และ “แม่ดูสิ!” ดังไม่ขาดสาย

ชาวเน็ตเริ่มอยากรู้อยากเห็น “เกิดอะไรขึ้นครับ อาจารย์ฟาง?”

“อ๊าก ขอดูหน่อย!”

“เอ๊ะ เหมือนจะเห็นแล้ว!”

บนคอนไม้กลมด้านข้าง แพนด้าแดงตัวหนึ่งกำลังนอนแผ่หลาอาบแดดอย่างเกียจคร้าน!

ดูจากพื้นที่สีดำด้านหลังไหล่ที่กว้างกว่า น่าจะเป็น เกาลัด

คอนไม้กลมนี้วางในแนวนอน ออกแบบมาเพื่อให้แพนด้าแดงนอนอาบแดด ความหนาพอ ๆ กับเครื่องทำน้ำอุ่น แพนด้าแดงจึงนอนได้โดยไม่ต้องกลัวตก

ตำแหน่งก็คิดมาอย่างดี สูงกว่าระดับสายตาผู้เข้าชมเล็กน้อยเพื่อลดความกดดันทางสายตา และแดดบ่ายส่องถึงโดยไม่มีร่มเงาบัง เป็นจุดอาบแดดชั้นยอด

เกาลัดนอนหมดสภาพ แขนขาห้อยตกลงมาข้างคอน หางยาวฟูฟ่องห้อยตกลงมาข้างหลังเหมือนละลายเพราะแสงแดด

มองจากมุมสูง ท่านอนเหมือนตัวอักษรจีน “于” ร่างกายแผ่ออร่าปลาเค็มขี้เกียจออกมา

แสงแดดอบอุ่นสาดส่องขนสีน้ำตาลแดงของเกาลัด ทำให้เกิดรัศมีที่สะดุดตาแต่ไม่แยงตารอบหลังและหาง แสดงร่างพิเศษของแพนด้าแดงจน แพนด้าแดงเปล่งประกาย

แม้อาบแดด แต่เกาลัดไม่ได้หลับลึก หัวหันมาทางผู้เข้าชมเล็กน้อย คางเกยคอนไม้ กระพริบตาดวงตาสีดำเหมือนอัญมณีช้า ๆ ดูขี้เกียจและไร้เดียงสา

มองดูผู้เข้าชมข้างนอก มันเหมือนจะคิดว่า พวกสองขาทำอะไรกัน? แดดดีขนาดนี้ไม่นอนอาบ มายืนดูอะไรกัน ดูโง่ ๆ พิกล

ชาวเน็ตโดนดาเมจความน่ารักของเกาลัดเข้าเต็มเปา หลอดเลือดหมดเกลี้ยงทันที!

“แง อา ฉันตาย!”

“สรุปคือ แพนด้าแดงไม่ได้นับเป็นตัว แต่นับเป็นกอง[1]!”

“แพนด้าแดงน่ารักเกินไปแล้วววว!”

“ไว้อาลัยอาเหว่ย! วันนี้ไม่มีใครชื่ออาเหว่ยรอดออกไปได้”

“แม่ หนูอยากเลี้ยงแพนด้าแดง”

“อา บา อา บา อา บา” บางคนเริ่มเพ้อเจ้อแล้ว

แม้แต่หลานลี่ที่ถือกล้อง ก็เข่าอ่อนและเอามือกุมหัวใจ ส่งเสียงแปลก ๆ “ฮอย-ยอย-ยอย”

ต้องยอมรับว่า เกาลัดนอนแผ่บนขอนไม้อาบแดดมันน่ารักเกินไปจริง ๆ!

โดยเฉพาะตอนเอาคางเกยไม้ ทำให้แก้มย้วยออกมาและหน้ากลม ๆ ป่องขึ้น สร้างส่วนโค้งเว้าที่น่ารักน่าบีบเหมือนซาลาเปาไส้น้ำซุปชุ่มฉ่ำ

อีกจุดที่น่ารักคือหู!

แม้ทั้งจิ้งจอกและแพนด้าแดงจะมีหูสามเหลี่ยม แต่หูจิ้งจอกแหลมกว่า ให้ความรู้สึกตื่นตัวและมีเสน่ห์

แต่หูแพนด้าแดงสั้นกว่า ใกล้เคียงสามเหลี่ยมด้านเท่า มีขนฟูสีครีมรอบขอบและกระจุกขนเล็ก ๆ ด้านล่าง รูปร่างเหมือนผีเสื้อปีกขาว แผ่ออร่าความน่ารักบริสุทธิ์

เกาลัดนอนนิ่งท่ามกลางแสงแดด หูสามเหลี่ยมสั้น ๆ ตั้งอยู่สองข้างหัว ขยับเนือย ๆ ตามหนังศีรษะเป็นครั้งคราว เหมือนคนยักคิ้ว แต่ดูเหมือนปลาเค็มที่ถูกคลื่นซัดมาเกยตื้น ไม่มีความคิดจะพลิกตัว แค่กระพือครีบพอเป็นพิธีให้รู้ว่าพยายามดิ้นรนแล้ว

แพนด้าแดงเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ารักโดยธรรมชาติ ทำอะไรก็น่ารักไปหมด

ฟางเย่มองคอมเมนต์และปฏิกิริยาของผู้เข้าชม รู้สึกภูมิใจและมีความสุข ในฐานะผู้อำนวยการสวนสัตว์ ไม่มีอะไรเติมเต็มไปกว่าการได้เห็นผู้เข้าชมชื่นชมเสน่ห์ของสัตว์และเริ่มชอบพวกมัน

“พี่น้องครับ เรามาถูกจังหวะพอดี เจอเกาลัดอาบแดด เป็นไง น่ารักไหม?”

ชาวเน็ตหักหลังทันที!

“คุณเป็นใคร? หลบไป อย่าเอาหน้ามาบังกล้อง”

“อะไรนะ พิธีกรไม่ใช่แพนด้าแดงเหรอ?”

มู่เอ๋อร์ฉี ทิปข้าวปั้น: “พี่สาว อย่าไปสนใจเขา ถ่ายแต่แพนด้าแดงก็พอ”

วูฮู ทิป 66 ลูกชิ้นกุ้ง: “มนุษย์คนนี้มาจากไหน หน้าด้านมาแอบอ้างเป็นพิธีกร”

ฟางเย่แกล้งร้องไห้ (╥╯^╰╥): “ฮือ ๆ ๆ ผมโดนเท พวกคุณไม่รักผมแล้ว โศกนาฏกรรม ผู้อำนวยการผู้รัดทด!”

หลานลี่ทำตัวไม่ถูก สีหน้าลำบากใจ ไม่รู้จะหันกล้องกลับไปหาแพนด้าแดงหรือถ่ายฟางเย่ต่อดี

คิดสักพัก เธอแบ่งหน้าจอครึ่งหนึ่งให้ฟางเย่ อีกครึ่งให้แพนด้าแดง แล้วพูดเสียงอ่อน “อย่าแกล้งผู้อำนวยการสิคะ~”

“อืม ๆ เธอยังอ่อนโยนและใจดีเหมือนเดิม”

“เฮ้ พี่สาวคนนี้สวยและเสียงดี ให้เธอเป็นผู้อำนวยการไปเลย! ใครเห็นด้วยยกมือขึ้น!”

ทันใดนั้น คอมเมนต์ “+1” ลอยเต็มหน้าจอ!

หยวนซานชุนกุ้ยฮวาเหมยเฟย: “โอเค ฉันขอประกาศว่าผู้อำนวยการสละราชสมบัติแล้ว!”

ตาของหลานลี่มีน้ำคลอ ดูเหมือนกระต่ายน้อยตื่นตระหนก (ó﹏ò.): “ผู้อำนวยการคะ หนูไม่ใช่คนทรยศนะคะ”

จริง ๆ แล้ว ชาวเน็ตก็แค่หยอกเล่นขำ ๆ

เห็นคอมเมนต์เริ่มออกทะเลไปไกล ฟางเย่รีบกระแอมสองที เตรียมเปลี่ยนเรื่อง

เขาสังเกตเห็นคอมเมนต์ถามว่า “ผู้อำนวยการครับ คุณรู้ได้ไงว่าเป็นเกาลัด?”

เฮ้ย นี่สิคำถามที่มีสาระ!

เขาจึงเลิกคิ้ว และพูดว่า “อืม มีผู้ชมถามว่าผมรู้ได้ไงว่าแพนด้าแดงตัวนี้คือเกาลัด? จริง ๆ แล้วง่ายมากครับ ดูจากลักษณะภายนอก เกาลัดมีพื้นที่สีดำบนไหล่กว้างกว่า แต่สีหางอ่อนกว่า”

“สุดยอด ผู้อำนวยการจำรายละเอียดพวกนี้ได้ด้วย”

“เอาจริงนะ ดูไลฟ์มาตั้งนาน ฉันยังแยกไม่ออกเลยว่าจิ้งจอกตัวไหนเป็นตัวไหน รู้แค่ตัวสีเงินคือเสี่ยวเฉียว”

“ฮ่าฮ่า เหมือนกัน ไม่น่าอายหรอก”

“เฮ้ พูดถึงเรื่องนี้ แพนด้าแดงอีกตัวไปไหนล่ะ?”

[1] ความน่ารัก