บันทึกวุ่นวายของนายผอ. กับเหล่าสัตว์โลกจอมป่วน ตอนที่ 63 ถูกรายงาน

บันทึกวุ่นวายของนายผอ. กับเหล่าสัตว์โลกจอมป่วน ตอนที่ 63 ถูกรายงาน

หลังจากเดินจนครบรอบ พวกเขาก็กลับมาที่ทางเข้าหลัก

สองโลลิน้อยพยแผงลอยเล็ก ๆ ใต้ร่มไม้ วางขายตุ๊กตาสัตว์หลากหลายแบบ และยังมีคิวอาร์โค้ดวางอยู่ข้าง ๆ ด้วย

คนขายไม่ใช่ใครที่ไหน ฟางเย่นั่นเอง!

ฟางเย่นั่งบนเก้าอี้เตี้ย ยิ้มและโบกมือ “ดูเสร็จแล้วเหรอ? ซื้อตุ๊กตากลับบ้านสักตัวไหม?”

ถังเสี่ยวซินอ้าปากค้าง มองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ “พี่ฟางเย่ ทำไมพี่มาขายของเองล่ะคะ?”

“ก็แค่มาช่วยขายชั่วคราวน่ะ” ฟางเย่หยิบตุ๊กตานกยูงขึ้นมา แม้จะเป็นเวอร์ชันจิบิที่คอสั้นลง แต่ท่วงท่าที่หยิ่งทะนงและงดงามยังคงถ่ายทอดออกมาได้อย่างชัดเจน “นี่ ตัวนี้เป็นไง? สวยไหม?”

เฉียนเค่อเค่อดูจะชอบ จึงนั่งยอง ๆ ลงดูใกล้ ๆ “ตัวละเท่าไหร่คะ?”

“30 คิดว่าแพงไหม?”

หลัก ๆ เพราะตุ๊กตาค่อนข้างเล็ก ขนาดประมาณฝ่ามือ ฟางเย่เลยคิดว่าขาย 30 น่าจะสมเหตุสมผล “อีกอย่าง ถ้าพวกหนูรู้สึกว่าสวนสัตว์ขาดอะไรไป ก็ลองติชมหรือเสนอแนะมาได้นะ?”

จุดประสงค์หลักที่เขามาขายตุ๊กตาตรงนี้ไม่ได้เพื่อหาเงิน แต่เพื่อดูว่าผู้เข้าชมยอมรับราคาแบบไหนได้ และรับฟังความคิดเห็นเกี่ยวกับสวนสัตว์

เมื่อก่อนตอนเล่นเกม เขาเห็นความคิดของผู้เข้าชมได้แค่คลิกที่แผงควบคุม เช่น หิวน้ำ ห้องน้ำไม่พอ หรืออารมณ์เสียที่เห็นสภาพความเป็นอยู่ของสัตว์ไม่ดี แต่ตอนนี้เขาไม่มีทางเห็นสิ่งเหล่านี้ เลยต้องถามตรง ๆ

“หนูว่าไม่แพงเลยค่ะ หนูเอานกยูง จิ้งจอก เสือ ลิง แล้วก็อัลปากาค่ะ” เธอพูด

เฉียนเค่อเค่อสแกนด้วยโทรศัพท์ และในพริบตา เงิน 150 หยวนก็ถูกโอนเข้าบัญชี

ฟางเย่จึงหยิบตุ๊กตาหมาป่าสีเทาออกมา “ในเมื่อหนูซื้อเยอะขนาดนี้ พี่แถมตัวนี้ให้ฟรีเลย”

เฉียนเค่อเค่อเบะปาก “ไม่เอาค่ะ หมาป่าสีเทาไม่เห็นน่ารักเลย มีแพนด้าแดงไหมคะ ผู้อำนวยการ?”

เธอรูดซิปเป้ฉลาม ฟันขาวแยกออก ปากกว้างเปิดอ้า แล้วเธอก็ยัดตุ๊กตาหลายตัวเข้าไปในเป้

ฟางเย่หัวเราะ “ตอนนี้ยังไม่มี แต่เดี๋ยวก็มีแล้วล่ะ”

ถังเสี่ยวซินมองด้วยความอิจฉา เธอไม่ได้มีค่าขนมเยอะเท่าเฉียนเค่อเค่อ

อย่างไรก็ตามซื้อแค่ตัวเดียวไม่มีปัญหา หลังจากเลือกอยู่นาน เธอหยิบเงิน 30 หยวนออกมาจากกระเป๋า “หนูเอานกยูงตัวนึงค่ะ”

“ผู้อำนวยการคะ หนูมีข้อเสนอแนะ ตั้งราคาตุ๊กตาพวกนี้ให้ต่างกันสิคะ สำหรับสัตว์ที่สวยและเป็นที่นิยม อย่างเสือและนกยูง พี่ตั้งราคา 40 ได้เลย ส่วนสัตว์ที่ความนิยมปานกลางอย่างจิ้งจอกและอัลปากาก็ขาย 30 และหมาป่าสีเทาก็ 20 วิธีนี้จะช่วยป้องกันไม่ให้ตุ๊กตาสัตว์ยอดฮิตหมดเร็วเกินไป และยังเพิ่มกำไรได้ด้วยนะคะ” เฉียนเค่อเค่อแนะนำอย่างแก่แดด

ฟางเย่อึ้ง “เด็กสมัยนี้หัวการค้าขนาดนี้เลยเหรอ?”

“ที่บ้านเค่อเค่อทำธุรกิจค่ะ เธอก็เลยเข้าใจเรื่องพวกนี้ดี” ถังเสี่ยวซินพูดพร้อมหัวเราะคิกคัก “พี่ฟางเย่คะ หนูมีข้อเสนอแนะเหมือนกัน พี่ควรเปิดร้านอาหารที่นี่นะคะ เพราะเวลาเดินจนเหนื่อย มีแค่ขนมปังให้กินเอง และอีกอย่างค่าตั๋วถูกเกินไปค่ะ!”

“ร้านอาหารจำเป็นจริง ๆ นั่นแหละ ส่วนค่าตั๋ว ตอนนี้คนยังมาเที่ยวน้อย พี่กะว่าจะรอให้ความนิยมเพิ่มขึ้นอีกหน่อยและส่วนจัดแสดงเสือกับหมาป่าเสร็จก่อนค่อยขึ้นราคา” ฟางเย่จดจำทุกสิ่งที่ทั้งสองพูด “ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะ!”

. . .

หลังจากใช้เวลาทั้งวันที่สวนสัตว์ ถังเสี่ยวซินกลับบ้านด้วยความเหนื่อยล้า แต่ก็มีความสุขมาก!

“กลับมาแล้วค่ะ!”

เธอสลัดรองเท้าและทิ้งตัวลงบนโซฟานุ่ม

แม่ถังเพิ่งเลิกงานกลับมาถึงบ้าน กำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารในครัว เสี่ยวเฮยนอนอยู่บนพนักโซฟา จ้องมองความว่างเปล่าเหมือนกำลังใช้ความคิด

ถังเสี่ยวซินพลิกตัว อุ้มเสี่ยวเฮยหน้ามึนขึ้นมา แล้วขยี้พุงนุ่ม ๆ และแก้มยุ้ย ๆ ของมันอย่างมันเขี้ยว “เสี่ยวเฮย วันนี้คิดถึงฉันไหม?”

เสี่ยวเฮยตะกุยสองทีแต่ไม่ขยับ และเมื่อต้านทานไม่ไหว ก็ยอมจำนนต่อการจับกุมของเธอ สีหน้าบอกบุญไม่รับสุด ๆ ‘เฮ้อ ถ้าพอใจแล้วก็วางฉันลงซะที’

“วันนี้ไปสวนสัตว์เป็นไงบ้างลูก?” แม่ถังถามลอย ๆ ขณะยกจานมาที่โต๊ะ

“ก็ดีค่ะ” ถังเสี่ยวซินได้กลิ่นหอมเตะจมูกทันทีและพูดอย่างประหลาดใจ “แม่คะ มื้อเย็นมีปูเหรอคะ?”

“จ้ะ วันนี้ซูเปอร์มาร์เก็ตมีปูมาใหม่ โปรซื้อหนึ่งแถมอันที่สองลดครึ่งราคา แม่เห็นว่าสวยดีเลยซื้อมานิดหน่อย! แต่กินเยอะไม่ได้นะ แค่ชิมให้หายอยากพอ กินเยอะเดี๋ยวท้องจะเย็น ยังมีปลาต้มอยู่อีกอย่างนะ”

เนื่องจากเมืองหลินไห่อยู่ติดทะเล ปลา กุ้ง และอาหารทะเลต่าง ๆ จึงเป็นเรื่องปกติบนโต๊ะอาหาร

เสี่ยวเฮยก็ได้กลิ่นทะเลสดใหม่ของปู ยกหัวขึ้น เตรียมจะกระโดดขึ้นโต๊ะ แต่ก็ถูกถังเสี่ยวซินกดไว้อย่างไร้ปรานี!

สักพักพ่อถังก็กลับมาถึงบ้าน แขวนเสื้อบนราว แล้วนั่งลงบนโซฟา

วันนี้เขาเหนื่อยมาก บริษัทมีโปรเจกต์เข้าสู่ช่วงวิกฤต ประชุมถี่ยิบ และยุ่งตอนเที่ยงจนไม่ได้กินข้าวกลางวัน แต่ก็ยังไม่หนักเท่าพวกโปรแกรมเมอร์ที่ต้องทำงานล่วงเวลาจนดึกดื่นทุกวัน

แน่นอนเขาไม่แสดงความเหนื่อยล้านี้ให้ครอบครัวเห็น เห็นลูกสาวมีความสุข เขากลับรู้สึกอิจฉานิด ๆ เป็นนักเรียนดีกว่าจริง ๆ มีปิดเทอมฤดูร้อนและฤดูหนาว ทำงานนี่เหนื่อยจริง ๆ

เพราะรู้ว่าทำงานเหนื่อยแค่ไหน พ่อแม่บางคนจึงเลือกให้ลูกได้ลิ้มรสความลำบากบ้างตอนเรียน ส่งไปเรียนกวดวิชาสารพัด หวังว่าลูกจะได้เกรดดี ๆ และมีชีวิตในอุดมคติในอนาคต

อย่างไรก็ตามพ่อถังคิดว่าในเมื่อทำงานมันเหนื่อยขนาดนั้น ทำไมไม่ให้ลูกได้สนุกมากขึ้นตอนยังเรียนอยู่ล่ะ? การเล่นช่วยเปิดโลกทัศน์และพัฒนาความฉลาดทางอารมณ์ได้ ยังไงซะเกรดของเธอก็ไม่ได้แย่ ทำไมต้องดิ้นรนเพื่อเป็นที่หนึ่งด้วย?

น่าสงสารจะตายที่ต้องใช้ชีวิตวัยเด็กไปกับการเรียนหนัก เพียงเพื่อจบมาเป็นมนุษย์งานอีกคนในอนาคต

ขณะดูทีวีเขาก็ถามว่า “วันนี้ไปสวนสัตว์เป็นไงบ้าง?”

ถังเสี่ยวซินเริ่มเล่าอย่างตื่นเต้น “พ่อ ไม่รู้เหรอ สวนสัตว์หลินไห่ตอนนี้ทำดีมาก! พอเข้าไปปุ๊บ ก็มีสนามหญ้าสวย ๆ ข้างลานกว้าง มีนกยูงเดินเล่นสบายใจเฉิบไม่มีกรงกั้นด้วย พวกมันไม่กลัวคนเลย มีตัวนึงบินมาโชว์ตัวด้วยนะ!”

“โอ้!” พ่อถังฟังด้วยความสนใจ

“แล้วก็มีส่วนจัดแสดงแพนด้าแดงที่เพิ่งเปิดใหม่ มีป่าไผ่เงียบสงบกับลำธารข้างนอก สวยมาก! แพนด้าแดงก็ตลกมาก มีตัวนึงซุ่มซ่าม ตกใจก้อนหิน ฮ่าฮ่าฮ่า”

แม่ถังทำกับข้าวเสร็จและยกอาหารออกมา “คุยอะไรกันจ๊ะ ดูมีความสุขเชียว?”

“คุยเรื่องแพนด้าแดงค่ะ!”

ในตอนนั้นโทรศัพท์ของพ่อถังก็ดังขึ้นเตือนข้อความเข้า เขาหยิบขึ้นมาดูตามความเคยชิน มีคนส่งบทความมาให้ “สวนสัตว์สวยขนาดนี้ จะไม่ไปได้ยังไง?”

เขาเปิดบทความอ่าน “สถานที่ท่องเที่ยวที่สวยที่สุดในหลินไห่อยู่นี่แล้ว! นกยูงงดงาม แพนด้าแดงน่ารัก นี่ไม่ใช่โลกเทพนิยาย แต่เป็นสวนสัตว์หลินไห่”

เพื่อยืนยันคำเคลม มีรูปถ่ายแนบมาด้วย แสดงนกยูงรำแพนหางอวดความงามบนสนามหญ้าเขียวขจี พร้อมนักท่องเที่ยวถ่ายรูปอย่างมีความสุข ดูสวยงามมากจริง ๆ

“บังเอิญจัง?” พ่อถังแปลกใจ แล้วยื่นโทรศัพท์ให้ถังเสี่ยวซินดู “นี่ใช่สวนสัตว์หลินไห่ที่ลูกไปมาไหม?”

ถังเสี่ยวซินอุทานอย่างตื่นเต้น “ใช่ค่ะ ใช่ค่ะ ที่นี่แหละ!”